ಫೆಬ್ರವರಿ 28, 2024
ತಪಸ್ಸುಕಾಲದ ಎರಡನೇ ವಾರದ ಬುಧವಾರ
ಇಂದಿನ ವಾಚನಗಳು
ಯೇಸು ಜೆರುಸಲೇಮಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಹನ್ನೆರಡುಮಂದಿ ಶಿಷ್ಯರನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ಇಗೋ, ನಾವು ಜೆರುಸಲೇಮಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಮನುಷ್ಯಕುಮಾರನನ್ನು ಮುಖ್ಯಯಾಜಕರಿಗೂ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳಿಗೂ ಒಪ್ಪಿಸಲಾಗುವುದು. ಅವರು ಆತನಿಗೆ ಮರಣದಂಡನೆ ವಿಧಿಸಿ, ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಲು, ಕೊರಡೆಗಳಿಂದ ಹೊಡೆಯಲು ಮತ್ತು ಶಿಲುಬೆಗೇರಿಸಲು ಆತನನ್ನು ಅನ್ಯಜನರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುವರು. ಮೂರನೆಯ ದಿನ ಆತನು ಎಬ್ಬಿಸಲ್ಪಡುವನು.” ಮತ್ತಾಯ 20:17–19
ಅದು ಎಂಥ ಸಂಭಾಷಣೆಯಾಗಿದ್ದಿರಬೇಕು! ಮೊದಲ ಪವಿತ್ರ ವಾರಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂಚೆ ಯೇಸು ಹನ್ನೆರಡುಮಂದಿಯೊಂದಿಗೆ ಜೆರುಸಲೇಮಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ತಮಗೆ ಏನು ಕಾದಿದೆ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದರು. ಶಿಷ್ಯರು ಏನು ಯೋಚಿಸಿರಬಹುದು ಎಂದು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಅನೇಕ ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವುದು ಅವರ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಮೀರಿದ್ದಾಗಿರಬಹುದು. ಅನೇಕ ರೀತಿಗಳಲ್ಲಿ, ಯೇಸು ಹೇಳಬೇಕಾಗಿದ್ದುದನ್ನು ಕೇಳದಿರಲು ಶಿಷ್ಯರು ಬಹುಶಃ ಬಯಸಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಈ ಕಠಿಣ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅವರು ಕೇಳಬೇಕಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದು ಯೇಸುವಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶಿಲುಬೆಗೇರಿಸುವ ಕ್ಷಣ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ.
ಅನೇಕ ಬಾರಿ, ಸುವಾರ್ತೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು ನಮಗೆ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಸುವಾರ್ತೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಂದೇಶವು ಸದಾ ಶಿಲುಬೆಯ ಬಲಿದಾನದ ಕಡೆಗೆ ನಮ್ಮ ಗಮನವನ್ನು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ತ್ಯಾಗಮಯ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನೂ ಶಿಲುಬೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನೂ ನಾವು ಕಾಣಬೇಕು, ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕು, ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ದೃಢಭರವಸೆಯಿಂದ ಸಾರಬೇಕು. ಆದರೆ ಇದನ್ನು ಮಾಡುವುದು ಹೇಗೆ? ನಮ್ಮ ಪ್ರಭುವಿನಿಂದಲೇ ಆರಂಭಿಸೋಣ.
ಯೇಸು ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಹೆದರಲಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಯಾತನೆ ಮತ್ತು ಮರಣ ಸನ್ನಿಹಿತವಾಗಿವೆ ಎಂಬುದು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹಿಂಜರಿಕೆಯಿಲ್ಲದೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಅವರು ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಮನಃಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿದ್ದರು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಶಿಲುಬೆಯನ್ನು ನಕಾರಾತ್ಮಕ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ದುರಂತವೆಂದು ಅದನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಭಯವು ತಮ್ಮನ್ನು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿಸಲು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಯೇಸು ತಮಗೆ ಸನ್ನಿಹಿತವಾಗಿದ್ದ ಯಾತನೆಗಳನ್ನು ಸತ್ಯದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರು. ತಮ್ಮ ಯಾತನೆ ಮತ್ತು ಮರಣವನ್ನು ತಾವು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಅರ್ಪಿಸಲಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಹಿಮಾಮಯ ಕಾರ್ಯವೆಂದು ಅವರು ಕಂಡರು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಈ ಯಾತನೆಗಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ದೃಢಭರವಸೆ ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಮಾತನಾಡುವುದಕ್ಕೂ ಅವರು ಹೆದರಲಿಲ್ಲ.
ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಜೀವನದಲ್ಲಿ, ಕಷ್ಟಕರವಾದ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಎದುರಿಸಬೇಕಾದ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯೂ ಯೇಸುವಿನ ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಅನುಕರಿಸಲು ನಮಗೆ ಆಹ್ವಾನ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾದಾಗ, ಆ ಕಷ್ಟದ ಬಗ್ಗೆ ಕೋಪಗೊಳ್ಳುವುದು, ಅದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು, ಇತರರನ್ನು ದೂಷಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಹತಾಶೆಗೆ ಮಣಿಯುವುದು ಮುಂತಾದವು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎದುರಾಗುವ ಪ್ರಲೋಭನೆಗಳಾಗಿವೆ. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಲು ನಾವು ಅನೇಕ ಬಗೆಯ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ತಕ್ಷಣ ತೋರುತ್ತೇವೆ; ಅವುಗಳ ಮೂಲಕ ನಮಗೆ ಕಾದಿರುವ ಶಿಲುಬೆಗಳನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇವೆ.
ಆದರೆ ಅದರ ಬದಲು ನಾವು ನಮ್ಮ ಪ್ರಭುವಿನ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರೆ ಹೇಗೆ? ಮುಂದೆ ಎದುರಾಗಲಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಶಿಲುಬೆಯನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿ, ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಮನಃಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಿದ್ಧತೆಯೊಂದಿಗೆ ಎದುರಿಸಿದರೆ ಹೇಗೆ? ಹೊರಬರುವ ದಾರಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಬದಲು, ಒಳಪ್ರವೇಶಿಸುವ ದಾರಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿದರೆ ಹೇಗೆ? ಅಂದರೆ, ಯೇಸು ತಮ್ಮ ಶಿಲುಬೆಯನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡದ್ದನ್ನು ಅನುಕರಿಸುತ್ತಾ, ಹಿಂಜರಿಕೆಯಿಲ್ಲದೆ, ತ್ಯಾಗಮಯವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಯಾತನೆಯನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು. ಜೀವನದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಶಿಲುಬೆಯೂ ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಇತರರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹೇರಳವಾದ ಅನುಗ್ರಹದ ಸಾಧನವಾಗುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಅನುಗ್ರಹ ಮತ್ತು ನಿತ್ಯತ್ವದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ಶಿಲುಬೆಗಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು; ಅವುಗಳನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು ಅಥವಾ ಶಪಿಸಬಾರದು.
ಇಂದು, ನೀವು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಯಾವುದೇ ಕಷ್ಟದ ಬಗ್ಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸಿ. ಯೇಸು ಅದನ್ನು ನೋಡುವಂತೆಯೇ ನೀವೂ ನೋಡುತ್ತೀರಾ? ನಿಮಗೆ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಶಿಲುಬೆಯನ್ನೂ ತ್ಯಾಗಮಯ ಪ್ರೀತಿಗೆ ದೊರೆತ ಅವಕಾಶವೆಂದು ಕಾಣಬಲ್ಲಿರಾ? ದೇವರು ಅದರಿಂದ ಒಳಿತನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಬಲ್ಲರು ಎಂದು ತಿಳಿದು, ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ದೃಢಭರವಸೆಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿಮಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆಯೇ? ನೀವು ಎದುರಿಸುವ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ನಮ್ಮ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಅನುಕರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ. ಆಗ ಆ ಶಿಲುಬೆಗಳು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಪ್ರಭುವಿನೊಂದಿಗೆ ಪುನರುತ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವವು.
ಯಾತನೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವ ನನ್ನ ಪ್ರಭುವೇ, ಶಿಲುಬೆಯ ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ನೀವು ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿರಿ. ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಅವಮಾನ ಮತ್ತು ಯಾತನೆಯನ್ನು ಮೀರಿ ನೋಡಿ, ನಿಮಗೆ ಎಸಗಿದ ಕೆಡುಕನ್ನು ಎಂದೆಂದಿಗೂ ತಿಳಿದಿರುವ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ತರವಾದ ಪ್ರೀತಿಯ ಕಾರ್ಯವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿದಿರಿ. ನಿಮ್ಮ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಅನುಕರಿಸಲು ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದ ಬಲ ಹಾಗೂ ದೃಢಭರವಸೆಯಿಂದ ಹಾಗೆ ಮಾಡಲು ನನಗೆ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿರಿ. ಯೇಸುವೇ, ನಾನು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಭರವಸೆಯಿಡುತ್ತೇನೆ.
ಹದಿಮೂರನೇ ದಿನದ ಧ್ಯಾನಗಳು:
ಮರುಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ 40 ದಿನಗಳು & ಶಿಲುಬೆಯ ಬಳಿ 40 ದಿನಗಳು
ತಪಸ್ಸುಕಾಲಕ್ಕಾಗಿ ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥದ ಧ್ಯಾನಗಳು
