2024 മേയ് 5
ഉയിർപ്പുകാലത്തിലെ ആറാം ഞായർ, വർഷം ബി
“ഞാൻ ഇനി നിങ്ങളെ അടിമകൾ എന്നു വിളിക്കുന്നില്ല. കാരണം, യജമാനൻ എന്തു ചെയ്യുന്നുവെന്ന് അടിമ അറിയുന്നില്ല. ഞാൻ നിങ്ങളെ സുഹൃത്തുക്കൾ എന്നു വിളിച്ചിരിക്കുന്നു. കാരണം, എന്റെ പിതാവിൽനിന്നു കേട്ടതെല്ലാം ഞാൻ നിങ്ങളെ അറിയിച്ചിരിക്കുന്നു. നിങ്ങളല്ല എന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തത്; ഞാനാണ് നിങ്ങളെ തിരഞ്ഞെടുത്തതും, നിങ്ങൾ പോയി നിലനിൽക്കുന്ന ഫലം പുറപ്പെടുവിക്കേണ്ടതിന് നിങ്ങളെ നിയോഗിച്ചതും. അങ്ങനെ, നിങ്ങൾ എന്റെ നാമത്തിൽ പിതാവിനോട് എന്തു ചോദിച്ചാലും അവിടുന്ന് നിങ്ങൾക്കു നൽകും. ഇതാണ് ഞാൻ നിങ്ങളോടു കൽപിക്കുന്നത്: പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുവിൻ.” യോഹന്നാൻ 15:15–17
മുകളിൽ ഉദ്ധരിച്ച ഭാഗത്തിനു തൊട്ടുമുമ്പ് യേശു പറയുന്നു: “ഞാൻ നിങ്ങളോടു കൽപിക്കുന്നതു ചെയ്യുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങൾ എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളാണ്.” യഥാർഥ സൗഹൃദത്തിന്റെ അളവുകോൽ അതാണോ? നമ്മുടെ സുഹൃത്ത് നമ്മോടു കൽപിക്കുന്നതു നാം ചെയ്യുക എന്നതാണോ? ഏതു സുഹൃത്തിനെക്കുറിച്ചാണ് നാം സംസാരിക്കുന്നത് എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു അത്.
ദൈവത്തെ വിശേഷിപ്പിക്കാൻ നാം പല പ്രതിരൂപങ്ങളും ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്. പിതാവ്, രക്ഷകൻ, ഗുരു, കർത്താവ്, രാജാവ്, വീണ്ടെടുപ്പുകാരൻ, ആത്മാവ്, സുഹൃത്ത് എന്നിങ്ങനെ നാം അവിടുത്തെ വിളിക്കുന്നു. ദൈവത്തെ നമ്മുടെ ദിവ്യസുഹൃത്തായി കാണുമ്പോൾ, ആ സൗഹൃദത്തിന്റെ സ്വഭാവം ശരിയായി മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് പ്രധാനമാണ്. യേശുവുമായുള്ള സൗഹൃദം നമ്മെ വെറും “കൂട്ടുകാർ” ആക്കുന്ന ഒന്നല്ല. നമ്മുടെ കർത്താവുമായുള്ള സൗഹൃദം തുല്യരായ രണ്ടുപേർ തമ്മിലുള്ള സൗഹൃദം പോലെയല്ല. അവിടുന്ന് ദൈവമാണ്. അവിടുന്ന് ദൈവമായതുകൊണ്ട്, അവിടുത്തോടുള്ള നമ്മുടെ സൗഹൃദത്തിന് മറ്റു സൗഹൃദങ്ങളിൽ കാണാത്ത സവിശേഷതകളുണ്ട്. എന്നിരുന്നാലും, കർത്താവിനെക്കാൾ വലിയൊരു സുഹൃത്ത് ഉണ്ടാകാനാവില്ല.
മനുഷ്യരായ നമ്മുടെ സൗഹൃദങ്ങൾക്ക് പലതരം അടിസ്ഥാനങ്ങളുണ്ട്. രണ്ടുപേർക്ക് ഒരേ കാര്യങ്ങളിൽ താൽപര്യമുണ്ടായിരിക്കാം; അവയിൽ ഒരുമിച്ച് ഏർപ്പെടുന്നത് അവർ ആസ്വദിക്കുന്നുമുണ്ടാകാം. രണ്ടുപേർ കുട്ടിക്കാലംമുതൽ സന്തോഷകരമായ ഒട്ടേറെ സമയം ഒരുമിച്ചു ചെലവഴിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. അല്ലെങ്കിൽ, രണ്ടുപേർ ഒരുമിച്ച് എന്തെങ്കിലും പ്രയാസം സഹിക്കുകയും ആ അനുഭവം അവരെ പരസ്പരം അടുപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ടാകാം. എന്നാൽ വിശുദ്ധ തോമസ് അക്വീനാസിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, ഏറ്റവും നിർമലമായ രൂപത്തിലുള്ള സൗഹൃദം ഒരേയൊരു കാര്യത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമാണ്: പരസ്പരമുള്ള ഉപവി.
തികച്ചും നിസ്വാർഥമായ സ്നേഹമാണ് ഉപവി. മറ്റൊരാളുമായി ബന്ധപ്പെടുമ്പോൾ, അയാളുടെ നന്മയിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്ന രീതിയാണത്. സ്വന്തം താൽപര്യങ്ങളല്ല അതിന്റെ അടിസ്ഥാനം. “ഇതിൽനിന്ന് എനിക്ക് എന്തു കിട്ടും?” എന്നതല്ല അതിലെ ചിന്ത. 1 കോറിന്തോസ് 13:4–8-ൽ വിശുദ്ധ പൗലോസ് ഉപവിയാകുന്ന സ്നേഹത്തെ ഇങ്ങനെ നിർവചിക്കുന്നു: “സ്നേഹം ക്ഷമയുള്ളതാണ്; സ്നേഹം ദയയുള്ളതാണ്. അത് അസൂയപ്പെടുന്നില്ല, പൊങ്ങച്ചം പറയുന്നില്ല, അഹങ്കരിക്കുന്നില്ല, അപമര്യാദയായി പെരുമാറുന്നില്ല, സ്വന്തം താൽപര്യങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുന്നില്ല, പെട്ടെന്നു കോപിക്കുന്നില്ല, തനിക്കേറ്റ ദ്രോഹത്തെക്കുറിച്ചു ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നില്ല, അനീതിയിൽ സന്തോഷിക്കുന്നില്ല; മറിച്ച് സത്യത്തിൽ സന്തോഷിക്കുന്നു. അത് എല്ലാം സഹിക്കുന്നു, എല്ലാം വിശ്വസിക്കുന്നു, എല്ലാം പ്രത്യാശിക്കുന്നു, എല്ലാം ക്ഷമയോടെ താങ്ങുന്നു. സ്നേഹം ഒരിക്കലും പരാജയപ്പെടുന്നില്ല.” ഇത് ഉപവിയുടെ നിർവചനം മാത്രമല്ല; യഥാർഥ സൗഹൃദത്തിന്റെ ഏക അടിസ്ഥാനം കൂടിയാണ്.
ഉപവിയുടെ ഈ ഗുണങ്ങളെല്ലാം പരിചിന്തിക്കുമ്പോൾ, ഈ ഓരോ രീതിയിലുമാണ് ദൈവം നമ്മോടു ബന്ധപ്പെടുന്നതെന്ന് നിങ്ങൾക്കു കാണാനാകും. അതുകൊണ്ട്, സാധ്യമായതിൽവച്ച് ഏറ്റവും നിർമലമായ സൗഹൃദമാണ് ദൈവം നമുക്കു നൽകുന്നത്. ഈ ഗുണങ്ങൾ നാം തിരിച്ച് ദൈവത്തോടു പ്രകടിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നതാണ് അവിടുത്തോടു നാം സ്ഥാപിക്കുന്ന സൗഹൃദബന്ധത്തിന്റെ ആഴം നിർണയിക്കുക. എന്നാൽ അതിലുമേറെയുണ്ട്. നാം ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ, ദൈവം ആരാണെന്നതിന് യോജിച്ചതും അനുപാതികവുമായ രീതിയിൽ അവിടുത്തെ സ്നേഹിക്കണം. ഉദാഹരണത്തിന്, നാം ദൈവത്തോട് ഉപവി പ്രകടിപ്പിക്കുകയാണെങ്കിൽ, ദൈവത്തിന്റെ താൽപര്യങ്ങൾ മാത്രം നിറവേറ്റാൻ നാം ശ്രമിക്കുകയും അവിടുന്ന് ആരാണെന്ന സത്യത്തിൽ ആനന്ദിക്കുകയും ചെയ്യും. അങ്ങനെ, നാം ദൈവത്തിനു നൽകുന്ന ഉപവി ആരാധനയുടെ രൂപം കൈക്കൊള്ളുന്നു. അവിടുന്ന് ദൈവമാണ്; ആരാധനയ്ക്കും ആരാധനാപൂർവമായ വണക്കത്തിനും സമർപ്പണത്തിനും വിശ്വാസത്തിനും പൂർണമായ അനുസരണത്തിനും അവിടുന്ന് അർഹനാണ്. നാം സ്നേഹിക്കുന്നത് ദൈവത്തെയാകുമ്പോൾ, നാം സ്നേഹിക്കുന്നവന്റെ സത്തതന്നെ ഈ പ്രതികരണങ്ങൾ നമ്മിൽനിന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നു.
ദൈവത്തിനു നൽകുന്ന ഈ രൂപത്തിലുള്ള ഉപവിയെക്കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കേണ്ട മനോഹരവും ആശ്വാസദായകവുമായ ഒരു കാര്യം, അത് ദൈവവുമായി യഥാർഥ സൗഹൃദവും സ്ഥാപിക്കുന്നു എന്നതാണ്. നാം ദൈവത്തിന് ആരാധന അർപ്പിക്കുമ്പോൾ, പകരമായി ദൈവത്തിന്റെ ജീവൻതന്നെ സ്വീകരിക്കാൻ നാം സജ്ജരാകുന്നു. നമ്മെത്തന്നെ നൽകുന്നതും അതോടൊപ്പം ദൈവത്തിന്റെ ജീവൻ സ്വീകരിക്കുന്നതും ചേർന്ന് വിശുദ്ധമായ ഒരു സൗഹൃദബന്ധം സ്ഥാപിക്കുന്നു. അത് നമ്മെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുകയും അവിടുത്തോട് ഐക്യപ്പെടുത്തുകയും പൂർണതയിലേക്കു നയിക്കുകയും ചെയ്യും. ദൈവവുമായുള്ള സൗഹൃദം നമ്മെ അവിടുത്തോട് ഒന്നാക്കുകയും അവിടുന്ന് നമ്മോടു പങ്കുവയ്ക്കുന്നതെല്ലാം—അതായത്, അവിടുത്തെത്തന്നെ—സ്വീകരിക്കാൻ നമ്മെ തുറന്നവരാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
തന്നോടുള്ള യഥാർഥ സൗഹൃദത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കാൻ യേശു നിങ്ങൾക്കു നൽകിയ ക്ഷണത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് ധ്യാനിക്കുക. ഇതിനർഥം ദൈവം നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായിത്തീരുന്നു എന്നതാണ്. നിങ്ങളുടെ മുഴുവൻ സ്നേഹത്തിനും അർഹനായ അവിടുത്തേക്ക് നിസ്വാർഥമായും ഒന്നും മാറ്റിവയ്ക്കാതെയും നിങ്ങളെത്തന്നെ നൽകാൻ നിങ്ങൾ ശ്രമിക്കുന്നു എന്നാണ്. പൂർണമായ ആരാധനയും അനുസരണവും നിങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു എന്നാണ്. ഇത്തരമൊരു സ്നേഹത്തിന്റെ പ്രതിഫലം ഇതാണ്: അത്രയും വിശുദ്ധവും നിർമലവും സംതൃപ്തിദായകവുമായ ഒരു ബന്ധത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കാൻ നിങ്ങൾക്കു കഴിയുന്നു. ആ ബന്ധം നിങ്ങളെ പൂർണരാക്കുകയും നിങ്ങൾ ആരായിത്തീരാനാണോ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്, അങ്ങനെ ആയിത്തീരാൻ നിങ്ങളെ പ്രാപ്തരാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
എന്റെ ദൈവമേ, എന്റെ യഥാർഥ സുഹൃത്തേ, ജീവിതത്തിലെ എല്ലാം അങ്ങ് എനിക്കു നൽകുന്നു. ഒന്നും മാറ്റിവയ്ക്കാതെ, പൂർണ്ണമായി അങ്ങയുടെ പരിപൂർണ്ണ സ്നേഹം അങ്ങ് എനിക്കു നൽകുന്നു. അതേ ആഴത്തിൽ അങ്ങയെ തിരികെ സ്നേഹിക്കാനും അങ്ങ് അർഹിക്കുന്നതെല്ലാം അങ്ങേക്കു സമർപ്പിക്കാനും എനിക്കു കഴിയണമേ എന്നു ഞാൻ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. പ്രിയ കർത്താവേ, എന്റെ സ്നേഹവും ആരാധനയും അനുസരണവും ഞാൻ അങ്ങേക്കു സമർപ്പിക്കുന്നു. ഈ പരസ്പരസ്നേഹം ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്ത ഒരു ബന്ധമായി മാറട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
ദൈവകരുണയെക്കുറിച്ചുള്ള വിചിന്തനങ്ങൾ
വിശുദ്ധ കുർബാനയിലെ വായനകൾക്കുള്ള തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ
മുകളിൽ നൽകിയിരിക്കുന്ന മുഖ്യ ചിത്രങ്ങൾ: യേശു പഠിപ്പിക്കുന്നു രചന: Jaroslav, Adobe മുഖേന Advertisement
