20 जुलै 2025
सामान्य काळातील सोळावा रविवार (वर्ष क)
आजची वाचने
योहान्स व्हर्मीर, सार्वजनिक मालकीतील कलाकृती, विकिमीडिया कॉमन्समार्फत
येशू एका गावात आले. तेथे मार्था नावाच्या एका स्त्रीने त्यांचे स्वागत केले. तिला मरिया नावाची एक बहीण होती. ती प्रभूंच्या चरणांशी बसून त्यांचे बोलणे ऐकत होती. लूक 10:38–39
या प्रसंगात एक गोष्ट लक्षात घेण्यासारखी आहे: येशूंचे स्वागत मार्थाने केले, पण त्यांच्या चरणांशी बसून त्यांचे बोलणे ऐकले ते मरियाने. पुढे आपल्याला दिसते की मार्थाने पाहुणचाराची जबाबदारी मनापासून घेतली होती; ती जेवण तयार करण्यात फार गढून गेली होती. पण मरियाला मात्र आपल्या प्रभूंकडूनच एका वेगळ्या प्रकारच्या पाहुणचाराची गरज होती, असे दिसते. येशूंची शारीरिक भूक भागावी म्हणून मार्था त्यांच्यासाठी जेवण तयार करत होती, तर आपली आध्यात्मिक भूक भागावी म्हणून मरिया आपल्या प्रभूंकडून आध्यात्मिक अन्न मिळावे अशी आस धरून होती. विशेष म्हणजे, मार्थाने उदार मनाने आणि आस्थेने जेवण तयार केले, म्हणूनच तिच्या बहिणीला ज्या आध्यात्मिक अन्नाची आस होती ते तिला मिळू शकले.
हा प्रसंग वाचताना मार्थाने आपल्या बहिणीविषयी येशूंकडे तक्रार केली म्हणून आपण सहजच तिला दोष देऊ शकतो. तिच्या शब्दांतून तिची चिडचिड स्पष्ट जाणवते: “प्रभू, माझ्या बहिणीने सेवेचे सगळे काम एकटीवरच सोपवले आहे, याची तुम्हाला काळजी नाही का? तिला मला मदत करायला सांगा.” मार्था थोडी अधीर झाली असेल, तरी येशूंनी तिला सौम्यपणे तिची चूक दाखवून दिली. “मार्था, मार्था, तू अनेक गोष्टींची काळजी करतेस आणि अस्वस्थ होतेस. पण गरज एकाच गोष्टीची आहे. मरियाने अधिक चांगला वाटा निवडला आहे आणि तो तिच्याकडून हिरावून घेतला जाणार नाही.” तो “अधिक चांगला वाटा” कोणता होता? मरिया प्रार्थनाभावाने आणि एकाग्रतेने येशूंचे ऐकत होती. तिला त्यांच्या शिकवणीची भूक होती, आणि येशूंनी तिला आपुलकीने व प्रेमाने शिकवले. येशूंसमोर बसलेल्या मरियेचे हे सुंदर चित्र चिंतन करण्यासारखे आहे आणि आपल्या प्रार्थनेसाठी ते एक आदर्शही आहे. तरीही, मरियेला अशी प्रार्थना करता यावी यासाठी मार्थाची जी भूमिका होती, तीही महत्त्वाची आहे.
मार्था पाहुणचाराची कामे आस्थेने सांभाळत होती, म्हणून मरियेला येशूंच्या चरणांशी निवांत बसता आले. आपले प्रभू मरियेला आध्यात्मिक अन्न देत आहेत, हे मार्थाने ओळखले असते, त्यात आनंद मानला असता आणि तिला येशूंच्या चरणांशी तसेच बसू दिले असते, तर कदाचित तो तिचा सर्वांत योग्य प्रतिसाद ठरला असता. हे तिच्या लक्षात आले असते, तर आपल्या बहिणीला येशूंचे बोलणे ऐकत राहता यावे म्हणून तिने गाजावाजा न करता आपले काम चालू ठेवले असते. मार्थामुळे तिच्या बहिणीच्या त्या पवित्र क्षणात व्यत्यय आला, हे खरे; पण सुरुवातीला तिने जेवणाची तयारी आस्थेने सांभाळली, म्हणूनच मरियेला येशूंच्या सहवासात काही वेळ एकांत मिळाला.
त्याचप्रमाणे, कुटुंबात किंवा समुदायात करावी लागणारी साधीसुधी दैनंदिन कामे पार पाडण्याच्या अनेक संधी आपल्या सर्वांना आयुष्यात मिळतात. प्रत्येकाने कामाचा सारखाच वाटा उचलला नाही, तर ते अन्यायाचे आहे, असे वाटण्याच्या सापळ्यात आपण सहज अडकू शकतो. पण कामाची वाटणी ‘न्याय्य’ आहे की नाही, यावर आपले लक्ष केंद्रित असू नये. विशेषतः कुटुंबात, खरे प्रेम म्हणजे आपल्या आजूबाजूच्या लोकांचे जीवन अधिक चांगले करण्याच्या संधींना सर्वांत आधी महत्त्व देणे. उदाहरणार्थ, घरातल्या इतरांनाही तेथे अधिक प्रसन्न वाटावे म्हणून घर स्वच्छ करण्यासाठी थोडा जास्त वेळ दिला, तर त्याने कौटुंबिक जीवन समृद्ध होते. किंवा कुटुंबीयांसाठी किंवा मित्रांसाठी छान जेवण तयार करण्यात काही तास घालवले, तर सर्वांना एकत्र आनंदाने वेळ घालवण्याची संधी मिळू शकते. इतरांसाठी आपण घेतलेली मेहनत आणि दाखवलेली उदारता, विशेषतः कौटुंबिक जीवनात, किती प्रकारे फळ देतात, याची ही केवळ दोन उदाहरणे आहेत.
आज या दोन्ही स्त्रियांविषयी आणि येशू त्यांच्या घरी आले तेव्हा प्रत्येकीला मिळालेल्या वेगळ्या पाचारणाविषयी चिंतन करा. एकीला प्रभूंच्या चरणांशी बसून त्यांच्याकडून आध्यात्मिक अन्न घेण्याचे पाचारण होते. दुसरीला आपल्या बहिणीला ते आध्यात्मिक पोषण सहज मिळावे म्हणून मेहनत घेण्याचे पाचारण होते. ही दोन्ही पाचारणे महत्त्वाची आहेत, हे लक्षात ठेवा. म्हणून, देव तुम्हाला कधी मार्थासारखे वागण्यास बोलावतो, तेव्हा त्यात आनंद माना आणि विविध प्रकारे मन लावून सेवा करा. आणि जेव्हा देव तुम्हाला मरियेसारखे वागण्यास बोलावतो, तेव्हा त्या क्षणांत आनंद माना आणि प्रार्थनाभावाने आपल्या प्रभूंच्या चरणांशी बसून त्यांच्या पवित्र वचनांमधून आध्यात्मिक पोषण घ्या.
हे माझ्या प्रेमळ प्रभू, तू मार्था आणि मरिया यांच्या घरी आलास, तेव्हा तू आपल्या वचनाने मरियेला आध्यात्मिक पोषण दिलेस आणि मार्थेला सौम्यपणे तिची चूक दाखवून तिलाही आध्यात्मिक पोषण दिलेस. प्रेम कसे करावे आणि सेवा कशी करावी, हे मला शिकवणाऱ्या या दोघींबद्दल आणि त्या दोघींच्या भूमिकांबद्दल मी तुझे आभार मानतो. इतरांची सेवा मी नेहमी तत्परतेने करावी आणि जेव्हा जेव्हा तू मला तुझ्या चरणी प्रार्थनेत बसायला बोलावतोस, तेव्हा तेव्हा तो प्रत्येक क्षण मी मनापासून स्वीकारावा. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
सामान्य काळासाठी पवित्र शास्त्रावरील चिंतन




