30 जुलै 2025
सामान्य काळातील सतराव्या आठवड्याचा बुधवार
आजची वाचने
संत पीटर क्रिसोलोगस, बिशप व धर्माचार्य — ऐच्छिक स्मृतिदिन
बहुधा रेम्ब्रांट यांची कलाकृती, CC BY-SA 3.0, विकिमीडिया कॉमन्सच्या सौजन्याने
येशू आपल्या शिष्यांना म्हणाला: “स्वर्गाचे राज्य शेतात पुरून ठेवलेल्या खजिन्यासारखे आहे. एका माणसाला तो सापडतो. तो तो खजिना पुन्हा लपवून ठेवतो आणि आनंदाने जाऊन आपले सर्वस्व विकतो व ते शेत विकत घेतो.” मत्तय 13:44
आजच्या शुभवर्तमानात आपल्याला दोन अगदी छोटे आणि एकमेकांसारखे दाखले दिले आहेत. वर उद्धृत केलेल्या पहिल्या दाखल्यात स्वर्गाच्या राज्याची तुलना एका “खजिन्याशी” केली आहे. दुसऱ्या दाखल्यात स्वर्गाच्या राज्याची तुलना एका “बहुमोल मोत्याशी” केली आहे. हे दाखले एकमेकांसारखे असले, तरी त्यांच्यातील सूक्ष्म फरकांवरही विचार करण्यासारखे आहे. पहिल्या दाखल्यातला खजिना जवळजवळ योगायोगानेच सापडतो, असे दिसते. त्या माणसाला तो सहज “सापडतो.” याउलट, दुसऱ्या दाखल्यात व्यापाऱ्याला बहुमोल मोती “शोध घेतल्यावर” सापडतो.
सुवार्तेचा खजिना आपण शोधत नसतानाही अनेकदा आपल्याला गवसतो. देवाने आपल्या जीवनात हस्तक्षेप करावा अशी विनंती आपण केलेली नसतानाही जेव्हा तो हस्तक्षेप करतो, तेव्हा आपल्याला हा खजिना गवसतो. उदाहरणार्थ, तुम्ही मदत मागितलेली नसतानाही कोणी प्रेमाने तुमच्या मदतीला आले, तर त्या कृतीतून देव तुम्हाला आपल्या राज्यातला एक खजिना देतो. किंवा कोणी आपला विश्वास तुमच्याशी वाटून घेतला किंवा स्वतःला मिळालेली एखादी प्रेरणा तुम्हाला सांगितली, तर तो खरोखरच देवाने तुम्हाला दिलेला खजिना आहे. अडचण अशी आहे की सुवार्तेचे असे खजिने आपल्याला मिळतात, पण अनेकदा आपण त्यांना खजिना म्हणून ओळखत नाही. उदाहरणार्थ, कल्पना करा की या दाखल्यातील व्यक्तीला शेतात योगायोगाने खजिना सापडला, पण उदासीनतेपोटी तिने तो उघडून पाहिलाच नाही. त्या व्यक्तीला दुरून पेटी दिसते आणि तिच्यात काय असेल याची थोडी उत्सुकताही वाटते; पण प्रत्यक्ष पेटी उघडून आत पाहण्याइतका उत्साह तिला नसतो. अशा वेळी, ज्या शेतात खजिना सापडला ते शेत विकत घेण्यासाठी आपल्याकडे असलेले सर्वकाही विकून टाकावे, असे वाटण्याचे त्या व्यक्तीला काहीच कारण उरणार नाही.
या पहिल्या दाखल्यातून एक गोष्ट स्पष्ट होते: देव आपल्याला दररोज देत असलेल्या कृपेच्या असंख्य देणग्यांकडे आपण जागरूकपणे लक्ष दिले पाहिजे. देव इतक्या उदारपणे आपल्याला कृपा देतो की ती खरोखरच आपल्याला सतत, ध्यानीमनी नसतानाही लाभत असते. म्हणून देवाची कृती ओळखणारी दृष्टी आणि त्याचा आवाज ऐकणारे कान असणे अत्यावश्यक आहे.
या दोन्ही दाखल्यांतून दुसरा एक संदेश स्पष्ट होतो: देव दररोज आपल्याला देत असलेल्या कृपेच्या देणग्या एकदा ओळखल्या की, त्या मिळवण्यासाठी जे काही आवश्यक आहे ते करायला आपण तयार होऊ, इतकी प्रबळ ओढ आपण मनात जोपासली पाहिजे. विश्वासाच्या देणगीतून आपल्याला या कृपेची ओळख होते. पण त्यानंतर असा उत्साह हवा, जो विश्वासाने उमगलेल्या या सत्याशी आपली इच्छाशक्ती जुळवून घेण्यास आपल्याला प्रवृत्त करील.
आज दोन गोष्टींवर चिंतन करा. पहिली: देवाने तुम्हाला दिलेले खजिने तुम्ही ओळखले आहेत का? या प्रश्नाचे उत्तर देताना तुम्ही अडखळत असाल, तर अजून बरेच काही तुम्हाला शोधायचे आहे, असे बहुधा म्हणता येईल. दुसरी: विश्वासाच्या देणगीतून मिळणारी संपत्ती तुम्हाला उमगत जाते, तेव्हा देवाने तुम्हाला जे सांगितले आहे त्याने तुमचे अंतःकरण इतके व्यापले आहे का की तुम्ही आपले सर्वस्व विकायलाही तयार आहात? म्हणजेच, देवाला जे काही द्यायचे आहे ते अधिक पूर्णपणे स्वीकारण्यासाठी जे काही करावे लागेल ते करायला तुम्ही तयार आहात का? या पवित्र शोधात पुढे जाण्याचा दृढ निश्चय करा. मग तुम्हाला अनुभव येईल की तुम्हाला लाभणारी कृपेची संपत्ती अनंत मोलाची आहे.
हे सर्व संपत्तीच्या स्वामी, माझ्या प्रभू, तू मला आणि तुझ्या सर्व लेकरांना दररोज कृपेच्या असंख्य देणग्या देतोस. तुझ्या दयेचे खजिने अनंत मोलाचे आहेत. माझे डोळे उघड, म्हणजे मला पाहता येईल; माझे कान उघड, म्हणजे मला ऐकता येईल. अशा रीतीने तू मला जे काही देऊ इच्छितोस ते सर्व मला ओळखता येवो. तू आणि तुझ्या राज्याची संपत्ती हेच माझ्या संपूर्ण जीवनाचे एकमेव केंद्र होवो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
आजचे संत – संत पीटर क्रिसोलोगस, बिशप आणि चर्चचे धर्माचार्य
सामान्य काळासाठी पवित्र शास्त्रावरील चिंतन




