३० ऑक्टोबर २०२५
सामान्य काळातील तिसाव्या आठवड्याचा गुरुवार
आजची वाचने
अॅडोबी स्टॉककडून मिळालेली छायाचित्रे: मुख्य; विशेष
व्हिडिओ
“यरुशलेमे, यरुशलेमे, तू संदेष्ट्यांना ठार मारतेस आणि तुझ्याकडे पाठवलेल्यांना दगडमार करतेस! कोंबडी जशी आपल्या पिलांना पंखांखाली एकत्र घेते, तसे तुझ्या लेकरांना एकत्र घेण्याची मला कितीदा तळमळ वाटली, पण तुझी इच्छा नव्हती!” लूक 13:34
येशूच्या पवित्र हृदयावर चिंतन करणे उपयुक्त ठरते. त्याचे हृदय सामर्थ्यवान आणि कोमल, करुणामय आणि न्यायी, दयाळू आणि सत्यनिष्ठ आहे. शुभवर्तमानाच्या या उताऱ्यात यरुशलेमच्या लोकांवर येशूचे किती प्रेम आहे, याची झलक आपल्याला दिसते. तो शहरावरचे नव्हे, तर शहरात राहणाऱ्या लोकांवरचे प्रेम व्यक्त करत होता. सर्व अनिष्टांपासून त्यांचे रक्षण करता यावे म्हणून त्यांनी त्याला आपल्याला जवळ घेऊ द्यावे, हीच त्याच्या अंतःकरणातील सर्वांत खोल इच्छा, त्याची तीव्र तळमळ होती.
येशू सुरुवातीलाच “यरुशलेमे” असे दोनदा म्हणतो. यातून त्या शहरातील लोकांविषयीची त्याची गाढ करुणा व्यक्त होते. ते त्याच्याकडे वळले नाहीत आणि स्वतःमध्ये बदल घडवण्यास तयार नाहीत, याचे दुःखही त्याच्या शब्दांतून व्यक्त होते. येशू या पृथ्वीवर येण्याच्या कितीतरी आधीपासून त्यांचा हा नकार सुरू झाला होता. पश्चात्ताप करून देवाकडे परत वळण्याचे संदेष्ट्यांचे आवाहन त्यांच्या पूर्वजांनी धुडकावले होते. पूर्वजांचा तो हट्टीपणा येशूच्या काळातील लोकांमध्येही टिकून राहिला, आणि येशूलाही त्यांच्या नकाराचा अनुभव आला. त्या नकारामुळे येशूच्या मनात संताप किंवा त्यांना दोषी ठरवण्याची भावना निर्माण झाली नाही; उलट त्याला पवित्र दुःख झाले.
आपल्या पिलांना पंखांखाली एकत्र घेणाऱ्या कोंबडीचे चित्र चिंतन करण्यासारखे सुंदर आहे. आई कोंबडी स्वतःच्या जिवाची पर्वा न करता मोठ्या धैर्याने आपल्या पिलांचे रक्षण करते. संकट जवळ आले की ती पंख पसरते आणि असहाय पिलांना त्यांखाली झाकून त्यांचे रक्षण करते. केवळ यरुशलेमच्या लोकांचेच नव्हे, तर आपल्या सर्वांचे रक्षण करण्याची आपली इच्छा व्यक्त करण्यासाठी येशू हे मायेचे चित्र वापरतो.
लोकांचे रक्षण करण्यासाठी त्यांना आपल्या “पंखांखाली” एकत्र घेण्याची येशूला तळमळ होती, तर आपल्याला आपल्या प्रभूच्या संरक्षणाची गरज आहे, याची खात्री आपण बाळगली पाहिजे. ज्याची गरज नाही, त्याची इच्छा तो करणार नाही. आपल्या लेकरांची विनाकारण चिंता करणारा आणि त्यांना अतिजपणारा असा तो देव नाही. त्याची काळजी खरी आहे आणि तिला कारण आहे. त्याच्या संरक्षणाची आपल्याला गरज आहे, हे आपण ओळखले पाहिजे.
रोजचे जीवन जगताना, आपण सगळे काही स्वतःच्या बळावर सांभाळू शकतो, असे तुम्हाला वाटते का? आईवडिलांच्या सुरक्षित छायेतून बाहेर पडून स्वतःच्या मर्जीने वागू पाहणाऱ्या मुलासारखे तुम्ही वागता का? जीवनात जबाबदार होण्यासाठी आपण सर्वांनी प्रयत्न केले पाहिजेत. तरी आपल्या प्रेमळ देवाच्या संरक्षणाची गरज उरणार नाही, असा टप्पा आपल्या जीवनात कधीच येणार नाही. आपण ज्या जगात राहतो, ते अशा संकटांनी भरलेले आहे की त्यांच्यापासून केवळ देवच आपले रक्षण करू शकतो.
आजच्या शुभवर्तमानाच्या सुरुवातीला येशूने हेरोदाला “कोल्हा” म्हटले. आपल्या पिलांचे रक्षण करणाऱ्या आई कोंबडीसारखे वागण्याची येशूची इच्छा लक्षात घेतली, तर ही प्रतिमा नीट समजते. हेरोद त्याला ठार मारण्याचा प्रयत्न करत आहे, असे येशूला सांगण्यात आले; पण येशूला हेरोदाची भीती नव्हती, हे स्पष्ट आहे. आपल्याला ठार मारण्याच्या हेरोदाच्या इच्छेविषयी येशू म्हणाला, “जा आणि त्या कोल्ह्याला सांगा, ‘पाहा, आज आणि उद्या मी भुते घालवतो आणि रोग्यांना बरे करतो, आणि तिसऱ्या दिवशी माझे कार्य पूर्ण करतो.’” आपला रक्षणकर्ता म्हणून येशूने भुतांवर आपला अधिकार गाजवला, रोग्यांना बरे केले आणि तिसऱ्या दिवशी मृतांतून उठून स्वर्गाची दारे उघडली. जीवनाच्या वाटेवर अनेक भुते आपल्यावर हल्ला करण्याचा प्रयत्न करतील. आपल्याला अनेक प्रकारच्या उपचारांची गरज भासेल. खुद्द मृत्यूवर येशूने मिळवलेल्या विजयाची देणगी नसती, तर आपल्याला स्वर्गाच्या वैभवात प्रवेश मिळाला नसता. भुते खरोखर आहेत. जखमाही खऱ्या आहेत. आणि तारणाऱ्याची आपल्याला खरोखर गरज आहे.
आई कोंबडीप्रमाणे येशू तुमच्यावर आपले पंख पसरतो, या प्रतिमेवर आज चिंतन करा. या जगात तुम्हाला अनेक मोहांना आणि सैतानी हल्ल्यांना सामोरे जावे लागेल; त्यांच्यापासून तुमचे रक्षण करण्यासाठी तो आपले पंख पसरतो. त्याच्या संरक्षणाची तुम्हाला रोज गरज आहे, याचा विचार करा. भुते आपले हल्ले कधीच थांबवणार नाहीत. तुमच्या मानसिक, भावनिक आणि आध्यात्मिक जखमा त्याने बऱ्या करण्याची गरज आहे. केवळ येशूच तुमचे रक्षण करू शकतो, तुमच्या जखमा बऱ्या करू शकतो आणि मग तुम्हाला शाश्वत जीवनाची देणगी भरभरून देऊ शकतो. त्याच्या संरक्षणाच्या छायेत राहा आणि त्याच्या पवित्र हृदयाची तळमळ त्याला पूर्ण करू द्या.
हे माझ्या करुणामय प्रभू, या जगातील अनेक अनिष्टांपासून माझे रक्षण करण्याची तुला तळमळ आहे. माझ्या पापांमुळे झालेल्या जखमा बऱ्या करण्याची तुला तळमळ आहे. आणि मला शाश्वत जीवनाची देणगी देण्याचीही तुला तळमळ आहे. हे प्रिय प्रभू, तुझे संरक्षण मी स्वीकारतो आणि माझ्या जखमा बऱ्या व्हाव्यात म्हणून प्रार्थना करतो. मला सदैव तुझ्या पंखांखाली ठेव आणि शाश्वत जीवनाची देणगी दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
सामान्य काळासाठी पवित्र शास्त्रावरील चिंतन




