12 फेब्रुवारी 2026
सामान्य काळातील पाचव्या आठवड्याचा गुरुवार
आजची वाचने
चित्रस्रोत: ऑनलाइन कलादालन
येशू सोरच्या प्रदेशात गेला. तो एका घरात गेला. हे कोणालाही कळू नये अशी त्याची इच्छा होती, पण त्याचे येणे लोकांच्या नजरेतून सुटले नाही. एका स्त्रीच्या मुलीला अशुद्ध आत्म्याने पछाडले होते. त्या स्त्रीला लवकरच येशूविषयी कळले. ती आली आणि त्याच्या पाया पडली. मार्क 7:24–25
आजच्या शुभवर्तमानाची पार्श्वभूमी महत्त्वाची आहे. येशू भूमध्य समुद्राच्या पश्चिम किनाऱ्यावर वसलेल्या सोर या यहुदीतर शहरात गेला. हे शहर आजच्या लेबनॉनमध्ये आहे. सोर हे प्राचीन आणि समृद्ध शहर होते. समुद्री व्यापार आणि संपत्ती यांसाठी ते प्रसिद्ध होते. व्यापार आणि संस्कृतीचे केंद्र म्हणून प्राचीन जगात त्याला महत्त्वाचे स्थान होते. मात्र जुन्या करारात त्याचा संबंध अनेकदा मूर्तिपूजेशी आणि विधर्मी प्रथांशी जोडला जातो. अशा प्रथांमुळे तिथल्या लोकांवर दुष्ट आत्म्यांचा प्रभाव वाढण्यास अनेकदा वाव मिळत असे. सोरमध्ये प्रवेश करून येशूने सूचित केले की त्याचे कार्य सर्वांसाठी आहे आणि सर्व लोकांना आपल्या राज्यात येण्याचे आमंत्रण देण्याचा त्याचा हेतू आहे.
आपण ख्रिस्ती आहोत आणि ख्रिस्ताच्या शरीराचे अवयव आहोत, तरीही या स्त्रीमध्ये आपले स्वतःचे प्रतिबिंब पाहणे महत्त्वाचे आहे. एका अर्थाने आपण सारेच यहुदीतर आहोत. म्हणजेच, या जगात असेपर्यंत आपण परक्या भूमीत राहणाऱ्यांसारखे आहोत. दुष्ट आत्मे आणि पाप आपल्याला मोहात पाडतात; तरीही आपल्याला मुक्तीची आणि स्वर्गातील आपल्या खऱ्या घराची ओढ आहे.
येशू सोरमधील एका घरात गेला आणि “हे कोणालाही कळू नये अशी त्याची इच्छा होती.” तरीही त्याच्या याच इच्छेमुळे त्या स्त्रीशी त्याच्या भेटीची पार्श्वभूमी तयार झाली. तो तिच्यासाठी केवळ कृपेचा क्षण नव्हता, तर त्याच्या शिष्यांसाठी आणि आपल्यासाठीही शिकण्याचा क्षण होता.
सर्वप्रथम आपण वाचतो की येशू गुपचूप घरात गेला, तरीही “त्याचे येणे लोकांच्या नजरेतून सुटले नाही.” सोरमधील अनेकांच्या नजरेत कदाचित तो आला नसेल, पण या स्त्रीने त्याला ओळखले. आपल्या मुलीवरील प्रेमाने ती एका ध्यासाने त्याच्याकडे आली होती. तिने स्वार्थापोटी येशूचा शोध घेतला नाही; आपल्या मुलीची दुष्ट आत्म्याच्या तावडीतून सुटका व्हावी, अशी तिला मनापासून तळमळ होती. यातून दिसते की देवाच्या कृपेला खुले असलेल्या प्रत्येक जिवाच्या अंतःकरणात त्याच्या दयेची अनिवार ओढ असते.
शिवाय, इतरांबद्दल, विशेषतः आपल्या कुटुंबीयांबद्दल, आपल्या हृदयात प्रेम ओसंडून वाहते तेव्हा येशूचे दैवी सान्निध्य आपल्या नजरेतून सुटत नाही. प्रेमामुळे देवाची कृपा आणि सत्य ओळखण्याची आपली आध्यात्मिक संवेदनशीलता वाढते. त्यामुळे आध्यात्मिक प्रेमाच्या प्रेरणांना प्रतिसाद देत आपण त्याला शोधू शकतो.
ती स्त्री आपल्या मुलीतून दुष्ट आत्म्याला घालवून देण्याची येशूला विनवणी करते, तेव्हा त्याचे उत्तर आश्चर्यकारक आहे: “आधी मुलांना पोटभर खाऊ द्यावे. कारण मुलांचे अन्न घेऊन ते कुत्र्यांना टाकणे योग्य नाही” (मार्क 7:27). हा अपमान नव्हता; येशूने हे सत्य जाणूनबुजून सांगितले. देवाच्या सामर्थ्यावर आणि दयेवर कोणाचाही हक्क नाही—यहुदीतराचा, यहुद्याचा किंवा ख्रिस्त्याचाही नाही. हे सत्य सांगून येशूने त्या स्त्रीला असे दोन गुण प्रकट करण्याची संधी दिली, ज्यांकडे तो अनिवारपणे आकृष्ट होतो: श्रद्धा आणि नम्रता.
“प्रभू, मेजाखालची कुत्रीसुद्धा मुलांच्या अन्नाचे उरलेले तुकडे खातात” (मार्क 7:28), या तिच्या उत्तरात श्रद्धा आणि नम्रता या दोन्हींचा सुंदर आविष्कार दिसतो. श्रद्धा म्हणजे देवाचे सामर्थ्य आणि चांगुलपणा ओळखणे; तर नम्रता म्हणजे आपण त्याच्या दयेस पात्र नाही हे मान्य करणे. हे प्रथमदर्शनी उलटे वाटेल, पण आपली अपात्रता मान्य केल्याने आपण देवापासून दूर जात नाही; उलट तो आपल्या अधिक जवळ येतो. आपल्याला सर्व काही हक्काने मिळावे अशी भावना ज्या नम्र हृदयात नसते, त्या हृदयावर देव आपले सामर्थ्य आणि कृपा ओतण्यास नेहमीच प्रवृत्त होतो. या यहुदीतर स्त्रीने श्रद्धा आणि नम्रता हे दोन्ही गुण दाखवले, म्हणून तिची मुलगी बरी झाली.
श्रद्धा आणि नम्रता यांच्या घनिष्ठ नात्यावर आज चिंतन करा. प्रथम स्वतःला विचारा: जीवनाचे अंतिम उत्तर देवच आहे, यावर तुमची किती दृढ श्रद्धा आहे? इतर सर्व इच्छांपेक्षा देवाचा आणि त्याच्या इच्छेचा शोध घेण्याला तुम्ही प्राधान्य देता का? त्यानंतर, तुमची श्रद्धा शुद्ध होत असताना, देवाकडून काहीतरी मिळणे हा आपला हक्क आहे अशी वृत्ती तुमच्यात आहे का, हे तपासा. तुम्ही देवाकडे त्याचे आशीर्वाद मिळण्याच्या अपेक्षेने जाता का? की त्या सिरोफिनिकी स्त्रीप्रमाणे, आपण त्याच्या दयेस पात्र नाही हे नम्रपणे मान्य करून त्याच्या दयेवर पूर्ण भरवसा ठेवता? आज तिची सुंदर प्रार्थना करा आणि भरवसा ठेवा की आपला प्रभू तुमच्यावर आपली कृपा ओतल्याशिवाय राहणार नाही.
हे माझ्या दयाळू प्रभू, त्या सिरोफिनिकी स्त्रीसोबत मी तुझ्यावरील माझी श्रद्धा व्यक्त करतो. माझ्या जीवनातील आणि माझ्या प्रियजनांच्या जीवनातील प्रत्येक गरजेचे उत्तर तूच आहेस, असा विश्वास ठेवण्यास मला मदत कर. याच श्रद्धेने मी हेही मान्य करतो की मी तुझ्या दयेस पात्र नाही. तरीही, हे प्रिय प्रभू, तुझी इच्छा असेल तर माझ्या हृदयात आणि तुझा शोध घेणाऱ्या सर्वांच्या हृदयांत तुझी कृपा ओत. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
सामान्य काळासाठी पवित्र शास्त्रावरील चिंतन




