17 एप्रिल 2026
पुनरुत्थानकाळाच्या दुसऱ्या आठवड्यातील शुक्रवार
आजची वाचने
लोकसमुदायाला अन्न देणारा ख्रिस्त — चित्रकार: लॉरेन्स ओपी, परवाना: CC BY-NC-ND 2.0.
व्हिडिओ
येशू डोंगरावर गेला आणि तेथे आपल्या शिष्यांबरोबर बसला. यहुद्यांचा वल्हांडण सण जवळ आला होता. येशूने नजर वर केली तेव्हा एक मोठा लोकसमुदाय आपल्याकडे येत असल्याचे त्याला दिसले. तो फिलिप्पाला म्हणाला, “या लोकांना पुरेल इतके अन्न आपण कोठून विकत आणू?” योहान 6:3–5
काहीच मार्ग उरला नाही, असे तुम्हाला कधी वाटले आहे का? काही जण इतक्या गरिबीत जगतात की पुढच्या वेळी पोटाला अन्न कुठून मिळेल, याचीही त्यांना खात्री नसते. काही जण कुटुंबातील दुराव्यामुळे खोलवर रुजलेल्या भीतीने आणि चिंतेने ग्रासलेले असतात. काही जण व्यसनाशी झुंजत असतात आणि त्यातून आपली सुटका कशी होईल, हे त्यांना कळत नाही. इतर काहींना असे अडथळे येतात की त्यांवर मात करणे अशक्य वाटते. आजचे शुभवर्तमान आपल्याला आठवण करून देते की देवाला काहीच अशक्य नाही.
भाकरी आणि मासे यांच्या चमत्काराची कथा येशू आणि त्याच्या दोन शिष्यांमधील एका विचार करायला लावणाऱ्या संवादाने सुरू होते. लोकसमुदायासाठी अन्न कोठून विकत आणता येईल, असे येशूने फिलिप्पाला विचारले. खरे तर, त्यांच्याकडे पुरेसे पैसे नाहीत आणि अन्न विकत घेण्याची सोयही नाही, हे त्याला माहीत होते. हा प्रश्न विचारून येशूला एक गोष्ट दाखवून द्यायची होती: आपण नेहमी ईश्वरी परिपालनावर विसंबून राहिले पाहिजे, विशेषतः आपल्यापुढची परिस्थिती अशक्य वाटते तेव्हा.
मानवी दृष्टीने पाहता, डोंगरमाथ्यावर एवढ्या मोठ्या लोकसमुदायाला जेवू घालणे अशक्य होते. तसेच, आपल्या सर्वांच्याच जीवनात असे प्रसंग येतात की ज्यांत केवळ मानवी साधनांनी अडचणींवर मात करणे शक्य नसते. तिथे फक्त वीसेक लोक असते, तर एखाद्या शिष्याने जवळच्या गावातून अन्न विकत आणण्यासारखा व्यवहार्य उपाय करून ती गरज भागवली असती. म्हणूनच जीवनातील एखाद्या अडचणीवर आपल्या आवाक्यातला व्यवहार्य उपाय असेल, तर तो आपण करावा. पण केवळ मानवी प्रयत्न पुरेसे नसतील, तेव्हा आपण ईश्वरी परिपालनावर विसंबले पाहिजे.
फिलिप्पाच्या उत्तरातून दिसते की तो केवळ हिशेबाच्या दृष्टीने विचार करत होता: “दोनशे दिवसांच्या मजुरीइतक्या पैशांचे अन्न आणले, तरी प्रत्येकाला थोडेसे द्यायलाही ते पुरणार नाही.” याउलट, आंद्रेयाच्या बोलण्यात विश्वासाची आणि आशेची एक झलक दिसते: “इथे एका मुलाकडे जवाच्या पाच भाकरी आणि दोन मासे आहेत; पण एवढ्या लोकांना त्यांचा काय उपयोग?” या मुलाच्या भूमिकेकडे अनेकदा दुर्लक्ष होते. शुभवर्तमानात त्याच्याविषयी फारसे सांगितलेले नसले, तरी आपल्याकडे होते ते सर्व त्याने विश्वासाने येशूच्या हाती दिले, हे स्पष्ट आहे. कदाचित विश्वासाच्या याच छोट्याशा कृतीमुळे येशूला हा चमत्कार करता आला.
स्त्रिया आणि मुले वगळून 5,000 पुरुष असलेल्या त्या विशाल लोकसमुदायाला येशूने गवतावर बसायला सांगितले. त्यानंतर त्याने कल्पनेपलीकडची गोष्ट केली. जवाच्या त्या पाच भाकरी आणि दोन मासे यांतून त्याने इतके अन्न दिले की सर्वांनी पोटभर खाल्ल्यावरही ते उरले. उरलेल्या अन्नाच्या बारा टोपल्या हे देव आपल्या राज्यातील लोकांसाठी किती विपुलतेने तरतूद करतो याचे प्रतीक आहे. हे लोक म्हणजे इस्राएलचे नवे बारा वंश, त्याची ख्रिस्तसभा.
या चमत्काराचा प्रत्यक्ष आणि आध्यात्मिक अशा दोन्ही दृष्टींनी विचार केला पाहिजे. सर्वप्रथम, येशूने थोड्याशा भाकरी आणि माशांतून त्या प्रचंड लोकसमुदायाला खरोखरच जेवू घातले. आपल्याकडे जे काही आहे ते सर्व आपण विश्वासाने त्याच्या हाती सोपवतो, तेव्हा आपल्या जीवनातही असेच करण्याचे अभिवचन तो देतो. स्वतःच्या आणि आपल्या कुटुंबाच्या गरजा भागवण्यासाठी आपण जबाबदारीने प्रयत्न केले पाहिजेत. तरीही, शेवटी आपल्याला जे काही आवश्यक आहे ते येशू पुरवील, असा विश्वास आपण ठेवला पाहिजे. आपल्या भौतिक गरजांचीही त्याला काळजी आहे. आपण त्याच्यावर विश्वास ठेवतो, तेव्हा तो आपल्याला काळजी आणि चिंतेतून मुक्त करतो.
आध्यात्मिक दृष्टीने पाहता, देवाचे परिपालन आपल्याला ही खात्री देते की आपण त्याच्यावर विश्वास ठेवला, तर कितीही निराशाजनक परिस्थिती असली तरी त्याच्या कृपेने ती बदलू शकते. कुटुंबातील दुरावा, व्यसने, गरिबी आणि इतर सर्व मानवी संघर्ष यांत त्याच्या कृपेने परिवर्तन घडू शकते आणि आपण स्वतःला पूर्णपणे त्याच्या हाती सोपवले, तर ते घडेलही. उदाहरणार्थ, कुटुंबातील एखादे नाते पुन्हा जुळणे अशक्य वाटत असले, तरी ते नाते पूर्णपणे देवाच्या हाती सोपवल्यावर त्याची कृपा एकतर ते नाते पुन्हा जुळवेल किंवा त्या दुःखातून आपल्याला कल्पनाही करता येणार नाही अशा रीतीने कृपा देईल. देवाच्या सामर्थ्यापलीकडे काहीच नाही.
डोंगरावर येशूकडे येणाऱ्या त्या विशाल लोकसमुदायाचे आज चिंतन करा. त्या गर्दीत आपणही आहोत, अशी कल्पना करा. आपण भुकेले आहोत, अगदी हताश झालो आहोत आणि प्रत्येक समस्येचे उत्तर असलेल्या येशूकडे चाललो आहोत, असे स्वतःला पाहा. आपल्याकडे जे काही आहे ते सर्व येशूला देणाऱ्या त्या मुलाच्या जागी स्वतःला पाहा. स्वतःसाठी काहीही राखून ठेवू नका. त्याच्यावर विश्वास ठेवा आणि ही खात्री बाळगा: तुम्ही त्याच्याकडे जे काही आणाल, त्याचे तो आपल्या ईश्वरी परिपालनाने विपुलतेत रूपांतर करील.
हे माझी काळजी वाहणाऱ्या प्रभू, माझ्याजवळ जे काही आहे ते सर्व आज मी तुझ्यासमोर आणतो आणि तुझ्या हाती सोपवतो. तू माझ्यावर प्रेम करतोस आणि माझ्या जीवनाच्या प्रत्येक पैलूची काळजी घेतोस, असा माझा विश्वास आहे. हे माझे छोटेसे अर्पण—माझ्याजवळ आहे ते सर्व—स्वीकार आणि तुझ्या कृपेने त्याचे रूपांतर माझ्या अपेक्षेपलीकडील विपुलतेत कर. हे प्रिय प्रभू, तुझी काळजी कधीच कमी पडत नाही. यावर मनापासून विश्वास ठेवायला मला मदत कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
पुनरुत्थानकाळासाठी पवित्र शास्त्रावरील मनन




