2 मे 2026
संत अथानासियस, बिशप आणि ख्रिस्तसभेचे धर्मपंडित, यांचे स्मरण
आजची वाचने
पास्का काळातील चौथ्या आठवड्याचा शनिवार
पवित्र त्रैक्य, जियोव्हानी मारिया कोंती देल्ला कामेरा यांचे चित्र
“आमेन, आमेन, मी तुम्हाला सांगतो: जो माझ्यावर विश्वास ठेवतो, तो मी करतो ती कार्ये करील आणि त्यांहूनही मोठी कार्ये करील, कारण मी पित्याकडे जात आहे. आणि माझ्या नावाने तुम्ही जे काही मागाल ते मी करीन, जेणेकरून पुत्रामध्ये पित्याचा गौरव व्हावा. माझ्या नावाने तुम्ही माझ्याकडे काहीही मागितले, तर ते मी करीन.” योहान 14:12–14
एखाद्या गोष्टीसाठी तुम्ही पुन्हा पुन्हा प्रार्थना केली, पण तरीही आपल्या प्रार्थनेला उत्तर मिळाले नाही, असे तुम्हाला कधी वाटले आहे का? आजच्या शुभवर्तमानात येशू वचन देतो की आपण त्याच्या नावाने काहीही मागितले, तर तो ते करील. मग ज्या प्रार्थनांना उत्तर मिळाले नाही, त्यांचा आणि येशूच्या या वचनाचा मेळ आपण कसा घालायचा?
येशूच्या नावाने प्रार्थना करणे म्हणजे तात्काळ फळ मिळवून देणारा एखादा मंत्र म्हणणे नव्हे; प्रार्थना ही जादू नाही. प्रार्थनेच्या शेवटी खात्रीने “येशूच्या नावाने, आमेन” म्हटल्याने आपल्या विनंत्या मान्य करण्याचे बंधन देवावर येत नाही. देव आपल्या इच्छा पूर्ण करील अशी स्वतःची खात्री करून घेणे म्हणजे श्रद्धा नव्हे; श्रद्धा म्हणजे त्याच्या दैवी इच्छेवर भरवसा ठेवणे. “माझ्या नावाने तुम्ही जे काही मागाल, ते मी करीन” (योहान 14:13) हे येशूचे वचन समजून घेण्यासाठी, पित्याशी असलेले त्याचे परिपूर्ण ऐक्य आपण प्रथम ओळखले पाहिजे. येशूचे सर्व शब्द आणि कृती या ऐक्यातूनच येतात. आपली इच्छा त्याच्या आणि पित्याच्या इच्छेशी जुळवून या नात्यात सहभागी होण्याचे आमंत्रण तो आपल्याला देतो.
योहानच्या शुभवर्तमानात, शब्बाथ दिवशी एका अपंग मनुष्याला बरे केल्यानंतर येशू पित्याशी असलेल्या आपल्या ऐक्याविषयी बोलू लागला. परुश्यांनी त्याला याबद्दल विचारले तेव्हा येशूने उत्तर दिले, “माझा पिता आतापर्यंत कार्य करीत आहे, म्हणून मीही कार्य करीत आहे” (योहान 5:17). यामुळे यहुदी संतापले. तो “देवाला आपला स्वतःचा पिता म्हणत होता आणि अशा रीतीने स्वतःला देवाच्या बरोबरीचे ठरवत होता” (योहान 5:18), म्हणून त्यांनी त्याला जिवे मारण्याचा प्रयत्न केला. तेव्हापासून येशू आपली दैवी ओळख आणि पित्याशी असलेले आपले ऐक्य यांविषयी अधिकाधिक स्पष्टपणे बोलू लागला. पित्याने आपल्याला पाठवले आहे, आपण आणि पिता एक आहोत, आणि आपले सर्व बोलणे व करणे या ऐक्यातूनच येते, यावर त्याने भर दिला. येशूने एखाद्याला बरे केले, तेव्हा ती त्याच्या पित्याची इच्छा होती म्हणूनच त्याने तसे केले. त्याने एखाद्याला बरे केले नाही, तर त्याच्याकडे दैवी सामर्थ्य नव्हते म्हणून नव्हे; तर पवित्र त्रैक्याच्या परिपूर्ण ज्ञानाच्या गूढात, तसे करणे ही पिता, पुत्र आणि पवित्र आत्मा यांची इच्छा नव्हती म्हणून. देवाची इच्छा नेहमीच परिपूर्ण असते आणि तिच्यातून सर्वांत मोठे हित साधते, ते हित आपल्याला समजले नाही तरीही.
पुत्र पित्याहून भिन्न आहे, तरी त्यांच्या अस्तित्वात, इच्छेत आणि कृतीत परिपूर्ण ऐक्य आहे. आपण देव नाही; तरी जेव्हा येशू आपल्या शिष्यांना—आणि आपल्यालाही—म्हणतो, “तुम्ही माझ्या नावाने माझ्याकडे काहीही मागितले, तर ते मी करीन,” तेव्हा तो आपल्याला पवित्र त्रैक्याच्या इच्छेत आणि कृतीत सहभागी होण्याचे आमंत्रण देतो. पिता आणि पुत्र जसे दैवी आहेत, तसे आपण दैवी होत नाही. पण त्यांच्या इच्छा आणि कृतीच्या ऐक्यात सहभागी होण्याचे आमंत्रण आपल्याला मिळते, जेणेकरून आपण बोलतो तेव्हा ख्रिस्तच आपल्यामध्ये आणि आपल्याद्वारे बोलतो. आपण कृती करतो तेव्हा येशूच कृती करतो. आणि येशू आपल्यामध्ये बोलतो किंवा कृती करतो, तेव्हा पिताही बोलतो आणि कृती करतो. अशा रीतीने, आपण येशूच्या नावाने जे काही मागतो ते देण्याचे वचन तो देतो.
येशूच्या नावाने प्रार्थना करण्यासाठी मोठी नम्रता आणि शरणागती आवश्यक असते. देवाची इच्छा स्वीकारण्यासाठी अनेकदा मोठा भरवसा ठेवावा लागतो, विशेषतः जेव्हा दुःख सहन करावे लागते. उदाहरणार्थ, तुमच्या एखाद्या प्रिय व्यक्तीला दीर्घ आणि क्लेशदायक आजार सहन करावा लागावा आणि त्या व्यक्तीने आपले दुःख देवाच्या गौरवासाठी बलिदान म्हणून अर्पण करावे, असे घडू देण्याची देवाची इच्छा असेल, तर तसे घडावे म्हणून तुम्ही मनापासून प्रार्थना कराल का? अशी प्रार्थना करणे कठीण आहे. पण आपली प्रार्थना देवाच्या इच्छेशी एकरूप असेल, तर बलिदान म्हणून स्वीकारलेल्या अशा दुःखातून शरीर बरे होण्यापेक्षा अधिक मोठे हित साधू शकते, हे आपल्याला दिसेल. येशूचे स्वतःचे दुःखसहन हे याचे सर्वोच्च उदाहरण आहे. “माझी इच्छा नव्हे, तर तुझी इच्छा पूर्ण होवो” (लूक 22:42), असे म्हणत तो पित्याच्या इच्छेला शरण गेला.
आपण कशी प्रार्थना करतो आणि कशासाठी प्रार्थना करतो, यावर आज चिंतन करा. निदान आपल्या प्रत्येक प्रार्थनेचा शेवट “तुझी इच्छा पूर्ण होवो” या शब्दांनी व्हावा. येशूच्या नावाने प्रार्थना करण्याचा याहूनही सखोल मार्ग म्हणजे एखाद्या परिस्थितीचा परिणाम आपल्या मनासारखाच व्हावा हा आग्रह सोडणे, केवळ देवाचा गौरव आणि आत्म्यांचे तारण साधावे अशी इच्छा बाळगणे, आणि स्वतःला व आपल्या प्रार्थना देवाच्या इच्छेवर सोपवणे. अशा प्रकारे आपण खरोखर येशूच्या नावाने प्रार्थना करतो, तेव्हा त्या प्रार्थनांना उत्तर मिळेल याची आपल्याला खात्री असेल.
हे परमपवित्र पिता, पुत्र आणि पवित्र आत्मा, तीन दैवी व्यक्तींमध्ये तू एकच देव आहेस. तुझे ऐक्य परिपूर्ण आहे आणि तुझी सर्व कार्ये पूर्ण सुसंवादाने घडतात. मला तुझ्या ऐक्यात सामावून घे, जेणेकरून माझी प्रत्येक कृती आणि प्रत्येक प्रार्थना तुझ्या परिपूर्ण इच्छेतून घडो आणि त्यांद्वारे तुझा गौरव होवो व आत्म्यांचे तारण साधो. हे परमपवित्र त्रैक्या, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
संत अथानासियस, बिशप आणि ख्रिस्तसभेचे धर्मपंडित, यांचे स्मरण
पुनरुत्थानकाळासाठी पवित्र शास्त्रावरील मनन




