12 मे 2026
पास्काच्या सहाव्या आठवड्यातील मंगळवार
आजची वाचने
संत नेरेउस आणि अखिल्लेउस, रक्तसाक्षी — ऐच्छिक स्मरण
संत पंक्रास, रक्तसाक्षी — ऐच्छिक स्मरण
देवपिता, याकोब हेरेयन्स यांचे चित्र
येशू आपल्या शिष्यांना म्हणाला, “आता ज्याने मला पाठवले त्याच्याकडे मी जात आहे, आणि तुमच्यापैकी कोणीही मला ‘तू कुठे जात आहेस?’ असे विचारत नाही. पण मी तुम्हाला हे सांगितल्यामुळे तुमची अंतःकरणे दुःखाने भरून गेली आहेत. तरी मी तुम्हाला खरे सांगतो: मी जाणे तुमच्या हिताचे आहे. कारण मी गेलो नाही, तर साहाय्यकर्ता तुमच्याकडे येणार नाही. पण मी गेलो, तर मी त्याला तुमच्याकडे पाठवीन.” योहान 16:5–7
आपल्यापैकी प्रत्येकाला दुःखाचा अनुभव येतो. एखाद्या प्रिय व्यक्तीचा मृत्यू, नोकरी गमावणे किंवा गंभीर आजार ही दुःखाची अनेक तात्कालिक कारणे आहेत; त्यांपैकी ही काही उदाहरणे आहेत. ‘ज्याने मला पाठवले, त्या पित्याकडे मी जात आहे,’ असे येशू सांगत असताना शिष्यांना दुःख झाले. त्यांच्या त्या दुःखाची जाणीव ठेवून येशू म्हणतो, “पण मी तुम्हाला हे सांगितल्यामुळे तुमची हृदये दुःखाने भरून गेली आहेत.”
शिष्यांचे दुःख समजून घेणे कठीण नाही. तुमचा जिवलग मित्र दुसऱ्या राज्यात राहायला जाणार आहे, असे तुम्हाला कळले, तर काय वाटेल याची कल्पना करा. ती बातमी ऐकून आपले काहीतरी मोलाचे हरपणार आहे, असे तुम्हाला तीव्रतेने जाणवेल. शिष्यांनाही असेच वाटत होते. येशूशी असलेल्या जिव्हाळ्याच्या नात्यातून त्यांना मोठा दिलासा मिळत होता. त्याच्याकडून ते कितीतरी शिकले होते आणि दैवी प्रेमाची निर्मळता व सामर्थ्य त्यांना उमजू लागले होते, कदाचित प्रथमच. तो आपल्यातून जाणार, या बातमीने ते दुःखाने भरून गेले.
भावना स्वतःत चांगल्या किंवा वाईट नसतात. आपल्याला जे चांगले किंवा वाईट वाटते, त्यावर उमटणाऱ्या त्या स्वाभाविक प्रतिक्रिया असतात. येशू पृथ्वीवरून जाणार, ही गोष्ट शिष्यांना सुरुवातीला नकोशी वाटली. आपण त्याला गमावणार, या जाणिवेने ते दुःखी झाले. मानवी स्वभाव पूर्णपणे जाणणाऱ्या येशूने त्यांचे दुःख मोठ्या सहानुभूतीने समजून घेतले. त्यांना काय वाटत होते, हे त्याने ओळखून बोलून दाखवले, एवढ्यानेही त्यांना दिलासा मिळाला असता. पण येशू त्यापुढे जाऊन म्हणतो, “पण मी तुम्हाला खरे सांगतो, मी जाणे तुमच्या हिताचे आहे. कारण मी गेलो नाही, तर साहाय्यकर्ता तुमच्याकडे येणार नाही. पण मी गेलो, तर मी त्याला तुमच्याकडे पाठवीन.”
येशूचे शब्द ऐकून शिष्यांच्या मनात कदाचित आशा जागू लागली असेल, पण त्या शब्दांचा अर्थ त्यांना पूर्णपणे उमगला नव्हता. येशू त्यांच्यातून निघून पित्याकडे गेला आणि पेन्टेकॉस्टच्या दिवशी त्याने पवित्र आत्म्याला पाठवले, तेव्हाच त्यांना तो अर्थ उमजू लागला. पवित्र आत्म्याच्या सान्निध्यात काही काळ जगल्यानंतरच त्या वचनाचा खोल अर्थ त्यांना अधिक पूर्णपणे समजला. आपल्या आध्यात्मिक वाटचालीतही असेच घडते. देवाच्या योजनेतील शहाणपण आपल्या जीवनात उलगडण्यासाठी वेळ लागतो आणि त्यासाठी आपण मन उघडे ठेवावे लागते.
जेव्हा आपण दुःखात असतो किंवा संभ्रमात पडतो, तेव्हा येशू आणि शिष्य यांच्यातील या संवादावर मनन केल्याने आपल्याला मदत होईल. रोमकरांस 8:28 मध्ये आपल्याला सांगितले आहे, “जे देवावर प्रेम करतात आणि ज्यांना त्याच्या योजनेनुसार बोलावले आहे, त्यांच्या भल्यासाठी सर्व गोष्टी कार्य करतात, हे आपल्याला ठाऊक आहे.” याचा अर्थ ‘सर्व गोष्टी’, केवळ काही गोष्टी नव्हेत. जेव्हा आपण स्वतःला पूर्णपणे देवाला आणि त्याच्या परिपूर्ण इच्छेला समर्पित करतो, तेव्हा आपल्या वाट्याला येणाऱ्या प्रत्येक गोष्टीतून चांगले फळ येऊ शकते. प्रत्येक दुःख, आनंद, क्रूस, विजय किंवा छळ, तसेच या अनुभवांमधून उद्भवणाऱ्या सर्व भावना, हे सारे आपल्या जीवनात आणि आपल्याद्वारे इतरांच्या जीवनातही देवाच्या कृपेचे साधन होऊ शकते.
हे शक्य होते ते देवाच्या परिपूर्ण शहाणपणामुळे. देवाच्या दृष्टीने पाहिले तर येशूने आपल्या क्रूसाद्वारे आणि पुनरुत्थानाद्वारे दुःख व मृत्यू यांचे रूपांतर केले; देवाच्या सामर्थ्याच्या आवाक्याबाहेर काहीही नाही. एखादी प्रिय व्यक्ती अचानक आणि दुर्दैवी रीतीने आपल्यातून जाणे, अशा वेदनादायक घटनेतूनही देव चांगले घडवू शकतो.
यावर श्रद्धा ठेवल्याने आपल्या जीवनात आशा जागते. आशा हा तीन सर्वांत महत्त्वाच्या सद्गुणांपैकी एक आहे. सर्व गोष्टींतून देव चांगले घडवू शकतो, ही दृढ खात्री म्हणजे श्रद्धा; आणि ज्यावर आपण श्रद्धा ठेवतो ते पूर्ण होण्याच्या दिशेने आपल्याला पुढे नेणारी प्रेरणा म्हणजे आशा. श्रद्धा आणि आशा यांतून प्रीती फुलते. प्रीती ही सर्वांत श्रेष्ठ देणगी आहे; स्वर्गातही टिकून राहणारी तीच एकमेव देणगी आहे. पवित्र आत्मा मिळाल्यावर शिष्यांना येशूच्या जाण्याचे महत्त्व उमगले: ज्या प्रभूवर ते प्रेम करत होते, तो आता त्यांच्यामध्ये वास करत होता आणि त्यांना कधीही सोडून जाणार नव्हता. तसेच, प्रार्थना करून, पवित्र आत्म्यावर भरवसा ठेवून आणि त्याच्या मार्गदर्शनाला स्वतःला सोपवून आपण त्याला आपल्या अंतःकरणात वास करू दिला, तर आपल्यालाही हीच जाणीव होईल.
आज आपल्या जीवनातील अशा एखाद्या प्रसंगावर चिंतन करा, जेव्हा तुम्हाला दुःखाला किंवा काहीतरी गमावण्याला सामोरे जावे लागले. प्रार्थनेत ती आठवण देवाला अर्पण करा. त्या प्रसंगी त्याची कृपा कशी कार्यरत होती आणि तिच्यामुळे तुमची वाढ कशी झाली, तुमच्या जखमा कशा भरून आल्या किंवा त्याचे प्रेम तुम्हाला अधिक खोलवर कसे उमगले, हे त्याने तुम्हाला दाखवावे, अशी विनंती करा. तुमचे हृदय श्रद्धा आणि आशेने भरून टाकावे, अशी पवित्र आत्म्याकडे प्रार्थना करा. दुःखाला सामोरे जात असतानाही देवाची परिपूर्ण योजना भल्यासाठी उलगडत आहे, असा भरवसा ठेवा.
हे परिपूर्ण ज्ञानाच्या प्रभू, जे तुझ्यावर प्रेम करतात त्यांच्या भल्यासाठी सर्व गोष्टी घडून येतात, असा माझा दृढ विश्वास आहे. वेदना आणि दुःख सहन करताना मला आशा दे. हे पवित्र आत्म्या, माझ्याकडे ये आणि माझ्या अंतःकरणात वास कर, म्हणजे मला येणाऱ्या प्रत्येक अनुभवातून तुझ्या इच्छेनुसार भले घडेल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
संत नेरेउस आणि अकिल्लेउस, रक्तसाक्षी
पुनरुत्थानकाळासाठी पवित्र शास्त्रावरील मनन




