27 मे 2026
सामान्य काळातील आठव्या आठवड्याचा बुधवार
आजची वाचने
कँटरबरीचे संत ऑगस्टीन, बिशप — ऐच्छिक स्मरण

गालील समुद्रावर येशू आणि त्याचे शिष्य — कार्ल ऑस्टरली यांचे चित्र
“पाहा, आपण यरुशलेमला जात आहोत. मनुष्यपुत्राला मुख्य याजकांच्या आणि शास्त्र्यांच्या हाती सोपवले जाईल. ते त्याला मृत्युदंड ठरवतील आणि परराष्ट्रीयांच्या हाती देतील. ते त्याची थट्टा करतील, त्याच्यावर थुंकतील, त्याला फटके मारतील आणि त्याला ठार करतील; पण तीन दिवसांनंतर तो पुन्हा उठेल.” मार्क 10:33–34
आपण स्वतःच्या चिंतांमध्ये इतके गुरफटून जातो की इतरांचे दुःख आपल्याला कितीदा समजतच नाही! येशू आपल्या दुःखसहनाला सामोरे जाण्याची तयारी करत असताना बारा प्रेषितांचीही अशीच अवस्था होती. आजच्या शुभवर्तमानात येशू आपल्या दुःखसहनाविषयी आणि मृत्यूविषयी त्यांना तिसऱ्यांदा स्पष्टपणे सांगतो. तरीही त्याच्या बोलण्याचा अर्थ त्यांना उमगला नाही.
येशूने आपल्या दुःखसहनाविषयी पहिल्यांदा सांगितले, तेव्हा “पेत्राने त्याला बाजूला घेतले आणि तो त्याला दटावू लागला.” इतर शिष्यांसमोर येशूने उत्तर दिले, “सैताना, माझ्या मागे हो. तुझे विचार देवासारखे नाहीत, तर माणसांसारखे आहेत” (पाहा मार्क 8:31–33). येशूने आपल्या दुःखसहनाविषयी दुसऱ्यांदा सांगितले, तेव्हा शिष्यांना “त्या बोलण्याचा अर्थ समजला नाही, आणि त्याला विचारायलाही ते घाबरले.” त्याऐवजी ते बालिश वाद घालत राहिले: “वाटेत ते आपापसांत चर्चा करत होते की आपल्यात सर्वांत मोठा कोण” (पाहा मार्क 9:30–37).
आजच्या शुभवर्तमानात येशू आपल्या दुःखसहनाविषयी तिसऱ्यांदा सांगतो, तेव्हाही असेच घडते. येशू अगदी स्पष्टपणे सांगतो: यरुशलेममध्ये त्याला “मुख्य याजकांच्या आणि शास्त्र्यांच्या हाती सोपवले जाईल. ते त्याला मृत्युदंड ठरवतील आणि परराष्ट्रीयांच्या हाती देतील. ते त्याची थट्टा करतील, त्याच्यावर थुंकतील, त्याला फटके मारतील आणि त्याला ठार करतील; पण तीन दिवसांनंतर तो पुन्हा उठेल.” येशूने इतकी गंभीर गोष्ट सांगितली, तरी पुन्हा एकदा याकोब आणि योहान लगेच त्याच्याकडे मागणी करतात, “तुझ्या गौरवात आम्हांपैकी एकाला तुझ्या उजवीकडे आणि दुसऱ्याला तुझ्या डावीकडे बसू दे” (मार्क 10:37). प्रेषित स्वतःच्या महत्त्वाकांक्षांत इतके गुरफटले होते की येशूच्या शब्दांचे गांभीर्य त्यांना उमगले नाही आणि त्याचे दुःख समजून घेऊन त्याला प्रेमाने साथ देणेही त्यांना जमले नाही.
त्यांचे आणि आपलेही सुदैव असे की येशूचा धीर अढळ होता. त्याने त्यांच्या कमकुवतपणा समजून घेतला आणि त्यांच्यावर दया केली. माणूस म्हणून शिष्यांना त्याचे दुःख समजून घेता आले असते, त्याला प्रेमाने आणि करुणेने आधार देता आला असता आणि तो मरणयातना व मृत्यूला सामोरा जात असताना त्याच्या पाठीशी अधिक खंबीरपणे उभे राहता आले असते. पण त्यासाठी त्यांची तयारी नव्हती आणि ते त्यांना जमले नाही.
प्रेषितांना येशूचे सांत्वन करता आले नाही, पण त्याच्या मातेने त्याच्या परमपवित्र हृदयाचे सांत्वन केले. धन्य मातेचे निष्कलंक हृदय येशूच्या हृदयाशी पूर्णपणे एकरूप होते. आपल्या पुत्राच्या जीवनाचे मनन तिने हृदयात केले आणि ती निष्ठेने क्रुसाच्या पायाशी उभी राहिली. अशा रीतीने तिने परिपूर्ण सहवेदनेचा आदर्श घालून दिला. प्रत्येक पावलावर तिने येशूला साथ दिली. बारा प्रेषितांना जे जमले नाही, ते तिच्या प्रेमाने केले: तिने त्याचे सांत्वन केले. दुःख भोगणाऱ्यांजवळ राहून त्यांना प्रेमाने साथ कशी द्यावी, हे धन्य माता आपल्याला शिकवते.
येशू आपल्या दुःखसहनाविषयी सांगत असताना ते ऐकणाऱ्या प्रेषितांमध्ये आपण स्वतःला पाहिले पाहिजे. त्यांची उदासीनता आणि त्यांना येशूचे बोलणे न समजणे यांवर विचार करताना आपण प्रेमळ, सहवेदनाशील हृदयाची कृपा मागू या. त्यासाठी आपल्या भोवतीच्या, विशेषतः आपल्या कुटुंबातील, जड ओझी वाहणाऱ्या लोकांमध्ये प्रभू उपस्थित आहे, हे ओळखू या. या कृपेमुळे त्या ओझ्यांकडे आपले लक्ष जाईल आणि आपल्या पुत्राच्या हृदयाचे सांत्वन करणाऱ्या धन्य मातेचे अधिक चांगले अनुकरण करता येईल. सुरुवातीला प्रेषित या कार्यात कमी पडले, तरी ते शिकत होते आणि घडत होते. पुढे पवित्र आत्म्याच्या सामर्थ्याने त्यांनी ख्रिस्ताचे प्रेम इतरांपर्यंत पोहोचवून आणि त्याच्या दुःखसहनाची धैर्याने घोषणा करून इतरांचे सांत्वन केले. विशेषतः स्वतःच्या जीवनात त्या दुःखसहनात सहभागी होताना त्यांनी हे केले.
आज येशू आणि त्याचे प्रेषित यांच्यातील संवादावर चिंतन करा. प्रेषितांच्या उणिवांतून शिका आणि येशूच्या धीराबद्दल कृतज्ञ राहा. सहवेदनाशील हृदयाची कृपा मागा. या सद्गुणामुळे ख्रिस्ताच्या दुःखाकडे संवेदनशीलतेने लक्ष देऊन आणि करुणेने त्याच्या दुःखसहनात सहभागी होऊन आपल्याला त्याच्या हृदयाचे सांत्वन करता येते. असे करताना आपण धन्य मातेच्या परिपूर्ण प्रेमाचे अनुकरण करतो. खरे प्रेम कसे करावे, हे ती आपल्याला शिकवते.
हे माझ्या धीरशील प्रभू, तुझ्या जीवनात आणि दुःखसहनात मला पूर्णपणे सहभागी करून घेण्याची तुझी इच्छा आहे. तरीही अनेकदा माझे त्याकडे लक्ष नसते आणि माझ्या सभोवतालच्या लोकांमध्ये मी तुला ओळखत नाही. तुझ्या दुःखात मला तुझी भेट घडावी, अशी कृपा मला दे. माझे हृदय मानवी सहवेदनेतून प्रकट होणाऱ्या प्रेमाने भरून टाक, विशेषतः ज्यांच्यावर प्रेम करण्यास तू मला बोलावले आहेस त्यांच्यासाठी. प्रेषितांच्या कमकुवतपणातून आणि तुझ्या धन्य मातेच्या परिपूर्ण प्रेमातून मला शिकू दे. तुझ्यावर आणि सर्वांवर असलेल्या तिच्या अढळ प्रेमाचे अनुकरण मला करू दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
कँटरबरीचे संत ऑगस्टीन, बिशप — ऐच्छिक स्मरण
सामान्य काळासाठी पवित्र शास्त्रावरील चिंतन




