27 ऑगस्ट 2026
आजची वाचने
सामान्य काळातील एकविसाव्या आठवड्याच्या गुरुवारची वाचने
द्राक्षमळ्याचा दाखला, यान रॉम्बाउट्स यांचे चित्र
व्हिडिओ
“तर मग, घरच्या लोकांना योग्य वेळी अन्न वाटून देण्यासाठी मालकाने ज्याच्यावर त्यांची जबाबदारी सोपवली, तो विश्वासू आणि विवेकी सेवक कोण? मालक परत आल्यावर जो सेवक हे काम करताना त्याला आढळेल, तो धन्य! आमेन, मी तुम्हांला सांगतो, तो आपली सर्व मालमत्ता त्या सेवकाच्या ताब्यात देईल.” मत्तय 24:46–47
पुढील वचनात येशू “विश्वासू आणि विवेकी सेवक” आणि “दुष्ट सेवक” यांच्यातील फरक दाखवतात. दुष्ट सेवक मनात म्हणतो, “माझ्या मालकाला यायला अजून बराच उशीर आहे.” असे समजून तो पाप करतो. आपला मालक इतक्यात परतणार नाही, अशी खात्री झाल्यामुळे तो बेसावध होतो, इतरांना वाईट वागणूक देतो, भोगविलासात अतिरेक करतो आणि आपल्या जबाबदाऱ्यांकडे दुर्लक्ष करतो. का? कारण विश्वासूपणे जगण्यापेक्षा असे जगणे अधिक चांगले, असा मूर्खपणाचा निष्कर्ष तो काढतो. हा फसवा विचार एका असत्यावर आधारलेला आहे आणि शेवटी तो दुःख व विनाशाकडे नेतो.
बहुतेक लोक दुःख हवे म्हणून पापाची निवड करत नाहीत. उलट, पवित्रतेचे श्रेष्ठ मूल्य आणि तिचे शाश्वत प्रतिफळ त्यांना उमगत नाही, म्हणून ते पाप करतात. पापामुळे अधिक समाधान मिळेल, असा त्यांचा चुकीचा समज असतो—आणि अनेकदा त्याची त्यांना पूर्ण जाणीवही नसते. वरवर पाहता आणि क्षणभरापुरते तसे वाटू शकते. सद्गुण, आत्मसंयम आणि शिस्त आचरणात आणण्यापेक्षा देहाच्या वासनांना मोकळीक देणे, रागाच्या भरात इतरांवर तुटून पडणे किंवा आपल्या कर्तव्यांकडे दुर्लक्ष करणे सोपे असते.
पण जे सोपे आहे ते अधिक चांगले असतेच का? अधिक नेमकेपणाने विचारायचे तर, सर्वांत कमी कष्टाचा मार्ग कधी खऱ्याखुऱ्या, चिरस्थायी समाधानाकडे नेतो का? शुभवर्तमानाचे उत्तर स्पष्ट आहे: नाही.
मालक गैरहजर असतानाही जो विश्वासू आणि विवेकी सेवक मेहनतीने काम करतो, त्याच्याच हाती मालक सर्व काही सोपवेल. विश्वासूपणाचे प्रतिफळ पापातून मिळणाऱ्या क्षणभंगुर सुखांपेक्षा कितीतरी मोठे असते. जो मार्ग सोपा वाटतो तो अनेकदा विनाशाकडे नेतो, तर सद्गुणांचा अधिक खडतर मार्ग गौरवाकडे नेतो.
हे सत्य बुद्धीला पटणे सोपे आहे, पण रोजच्या जीवनात ते आचरणात आणणे त्याहून कितीतरी कठीण आहे. विश्वासूपणे, कर्तव्यनिष्ठेने आणि विवेकाने जगण्यासाठी चिकाटी व त्याग आवश्यक आहेत. पण त्यासाठी केलेले प्रयत्न नेहमीच सार्थ ठरतात—आत्ताही आणि अनंतकाळातही. आत्ताचाच विचार करा: पाप तात्काळ सुखाचे आमिष दाखवू शकते; पण देवाच्या इच्छेप्रमाणे वागल्याने मिळणारी शांती पापाच्या कोणत्याही क्षणिक सुखापेक्षा कितीतरी मोठी आहे. जे सद्गुणी जीवन स्वीकारतात, त्यांना देवाच्या निरंतर उपस्थितीची आणि त्या उपस्थितीने मिळणाऱ्या प्रतिष्ठेची जाणीव अधिकाधिक होत जाते. हा आध्यात्मिक आनंद पापातून मिळणाऱ्या वरवरच्या दिलाशापेक्षा कितीतरी श्रेष्ठ आहे.
काळ जसजसा पुढे जातो, तसतसा हा फरक अधिक ठळक होतो. जो दिवसेंदिवस विश्वासूपणे वागण्याची निवड करतो, तो भरघोस फळ देणाऱ्या बहरलेल्या द्राक्षवेलीसारखा होतो. सद्गुणांत परिपक्वता येत जाते, तशी मोहाची पकड सैल होते आणि आत्मा सत्यात खोलवर रुजतो. याउलट, क्षणिक भोगांसाठी जगणाऱ्यांना असे दिसून येते की पापातून मिळणाऱ्या सुखांचेही आकर्षण ओसरते. अतृप्त आत्मा अस्वस्थ होतो आणि तृप्ती मिळवण्यासाठी अधिकाधिक हताशपणे नवनवे मार्ग शोधू लागतो.
म्हणूनच पापापेक्षा पवित्रतेत कितीतरी अधिक समाधान मिळते. हे तत्त्वतः मान्य करणे सोपे असले, तरी प्रत्यक्ष जीवनात ते आचरणात आणणे अनेकदा कठीण जाते. म्हणून सुरुवातीलाच ही दृढ खात्री असणे आवश्यक आहे: सद्गुणी जीवन जगणे कठीण असले, तरी त्याचे प्रतिफळ पापातून मिळणाऱ्या क्षणभंगुर सुखांपेक्षा कितीतरी मोठे आहे. हे सत्य आपण आपल्या मनात रुजू द्यावे, ते आत्मविश्वासाने बोलून दाखवावे, जाणीवपूर्वक त्यानुसार निवड करावी आणि आपल्या कृतींना हळूहळू पण सातत्याने त्यानुसार आकार घेऊ द्यावा. आध्यात्मिक परिपक्वता एका रात्रीत येत नाही. फळ देणाऱ्या द्राक्षवेलीला जसे हळूहळू पोषण मिळते, तसे ती विश्वासूपणे केलेल्या प्रत्येक निवडीने वाढत जाते.
स्वतःच्या इच्छांचे लाड पुरवण्याच्या सोप्या वाटेकडे तुम्हांला नेणाऱ्या सवयी आणि मोह यांना हे सत्य कसे आव्हान देते, यावर आज चिंतन करा. तुमच्या रोजच्या जीवनात कुठे तत्त्वांशी तडजोड शिरली आहे का, याचा विचार करा. त्याऐवजी विश्वासू आणि विवेकी सेवक होण्याचा निश्चय करा आणि कोणी पाहत नसतानाही प्रामाणिकपणे जगा. हाच पवित्रतेचा मार्ग आहे. तो तुम्हांला शांतीकडे, खऱ्या आनंदाकडे आणि तुमच्या स्वामीच्या सान्निध्यातील शाश्वत गौरवाकडे नेतो.
हे माझ्या प्रभू आणि स्वामी, तू मला ज्या पवित्रतेसाठी बोलावले आहेस, तिच्यासाठी रात्रंदिवस जागरूकता, विश्वासूपणा आणि विवेक आवश्यक आहेत. तुझ्या इच्छेप्रमाणे जगण्यासाठी मला आवश्यक असलेली कृपा देऊ करत तू सतत माझ्याकडे येतोस. माझ्या जीवनाचा हिशेब द्यायला सदैव तयार असलेल्या त्या विश्वासू आणि विवेकी सेवकासारखे मला होऊ दे. दररोज तुझ्या आज्ञेत जगताना मला आनंद आणि खरे समाधान लाभू दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
आजची संत – संत मोनिका — स्मृतिदिन
सामान्य काळासाठी पवित्र शास्त्रावरील चिंतन



