मराठी

‘चांगले’ जीवन

24 सप्टेंबर 2026
सामान्य काळातील पंचविसाव्या आठवड्याचा गुरुवार
आजची वाचने

प्रतिमा: अ‍ॅडोबी स्टॉक

व्हिडिओ

चतुर्थांश प्रदेशाचा शासक हेरोद याने जे काही घडत होते त्याविषयी ऐकले आणि तो फारच संभ्रमात पडला. कारण काही जण म्हणत होते, “योहान मृतांतून उठविला गेला आहे”; दुसरे काही म्हणत होते, “एलिया प्रकट झाला आहे”; तर आणखी काही म्हणत होते, “प्राचीन संदेष्ट्यांपैकी एक जण पुन्हा उठला आहे.” पण हेरोद म्हणाला, “योहानाचा शिरच्छेद तर मी केला. मग ज्याच्याविषयी मी अशा गोष्टी ऐकतो, तो कोण?” आणि तो त्याला पाहण्याचा प्रयत्न करीत राहिला. लूक 9:7–9

देवाच्या इच्छेनुसार जगण्यास नकार देणाऱ्या लोकांना इतरांच्या जीवनात देवाची उपस्थिती दिसते, तेव्हा एक विचित्र गोष्ट घडते: ते अस्वस्थ होतात, इतकेच नव्हे तर गोंधळूनही जातात. हेरोद त्यांच्यापैकीच एक होता. तो नावापुरता यहुदी होता; पण त्याचे जीवन भोगविलास, गर्व आणि नैतिक तडजोडींनी भरलेले होते. येशू आणि त्याची सामर्थ्यशाली कृत्ये यांविषयी ऐकून हेरोदाचे कुतूहल जागे झाले, पण त्याचबरोबर तो मनातून अस्वस्थही झाला. विशेषतः बाप्तिस्ता योहानाला मृत्युदंड दिल्याच्या अपराधाची जाणीव त्याच्या सदसद्विवेकबुद्धीला सतावत होती.

हेरोदाचा संभ्रम श्रद्धा प्रामाणिकपणे स्वीकारण्याच्या तयारीतून नव्हे, तर भीती, अपराधभाव आणि अंधश्रद्धेतून निर्माण झाला होता. पापाने त्याचे हृदय इतके अंधारून गेले होते की ख्रिस्तामध्ये प्रकट झालेली देवाची कृपा त्याला ओळखता आली नाही. शुभवर्तमान आपल्याला सांगते की आपल्या मनात इतकी खळबळ असूनही “तो त्याला पाहण्याचा प्रयत्न करीत राहिला.” या इच्छेतून त्याच्या मनातील दुभंग दिसतो: त्याला सत्याबद्दल कुतूहल होते, पण ते स्वीकारण्याची तयारी नव्हती.

हेरोदाचे जीवन आपल्यापुढे सद्गुणांचा आदर्श ठेवत नाही, तर आपल्याला इशारा देते. देवाच्या इच्छेला विरोध करणाऱ्यांनाही इतरांच्या पवित्र जीवनातून त्याची झलक दिसू शकते. पण पश्चात्ताप करून देवाकडे वळल्याशिवाय अशा भेटींमधून ना शांती लाभते, ना सत्याचा उलगडा होतो. हेरोदाच्या कुतूहलाची परिणती आधी मनस्तापात आणि मग मौनात झाली. अखेर येशू आपल्या दुःखसहनाच्या वेळी हेरोदासमोर उभा राहिला, तेव्हा आपल्या प्रभूने एक शब्दही उच्चारला नाही. त्या मौनातून हेरोदाच्या कठीण झालेल्या हृदयाचा न्याय झाला.

हेरोदाचे जीवन पाहून अनेकांना त्याचा हेवा वाटला असता. तो श्रीमंत आणि सामर्थ्यवान होता. तो राजेशाही थाटात भोजन करीत असे, भव्य राजवाड्यांत राहत असे आणि त्याला रोमचे संरक्षण होते. आज असे राजे क्वचितच आढळतात, तरी ऐहिक संपत्तीची आणि प्रसिद्धीची भुरळ अजूनही तितकीच आहे. आजच्या काळात प्रसिद्ध व्यक्ती, समाजमाध्यमांवरील प्रभावशाली व्यक्ती आणि उच्चभ्रू मंडळी यांचे लाखो चाहते आहेत. समाजमाध्यमे त्यांच्या जीवनशैलीचा उदोउदो करतात, तर जग भोगविलास, सुखसोयी आणि सामाजिक प्रतिष्ठा यांचा गौरव करते.

पण हे सारे कशासाठी? मिळेल त्या प्रत्येक ऐहिक सुखाचा उपभोग घेऊन त्या त्या क्षणाचा आनंद लुटण्यासाठी का? हे जीवन संपेल आणि आपण देवाच्या न्यायासनासमोर उभे राहू, तेव्हा काय होईल? त्या क्षणी प्रत्येक क्षणभंगुर सुख नाहीसे होईल आणि आपल्या आत्म्याची जी अवस्था असेल, तेवढेच आपल्या हाती उरेल. हेरोदाचे ऐहिक यश शेवटी पोकळ ठरले. या जीवनात त्याला शांती लाभली नाही आणि त्याने मनपरिवर्तन केले नाही, त्यामुळे तीच अशांती त्याच्या अनंतकाळाच्या वाट्याला आली.

हेरोदाच्या जीवनाचे चित्रण शुभवर्तमानांत एका हेतूने केले आहे. त्याच्या उदाहरणावरून आपण ऐहिक भोग आणि इंद्रियसुखे यांच्यावरील मोहाचे आवरण दूर करून त्यांचे खरे स्वरूप पाहिले पाहिजे. केवळ अनंतकाळात होणारे त्यांचे परिणामच नव्हे, तर आताही ते आपले अंतरंग कसे उद्ध्वस्त करतात, हे पाहिले पाहिजे. असे जीवन आपले तारण करू शकत नाही, क्षणभरापलीकडे समाधान देऊ शकत नाही आणि आत्म्याला नेहमीच संभ्रमात ठेवते. त्याचे कुतूहलही शमत नाही, आणि त्या कुतूहलाची परिणती अखेर गोंधळातच होते.

ज्यांचे मन अशा भोगांत गुंतलेले असते, त्यांची आणखी उपभोग घेण्याची भूक कधीच भागत नाही; त्यांना कधीच समाधान मिळत नाही. पापमय भोगांच्या मोहापासून दूर राहण्याचा उत्तम मार्ग म्हणजे आपल्याला शुद्ध करणाऱ्या शुभवर्तमानातील सत्यांत स्वतःला पूर्णपणे गुंतवून घेणे. सत्य आपल्याला शुद्ध करते आणि मुक्तही करते. सत्य आत्म्याला मुक्त करते, जेणेकरून तो देवाचे मंदिर बनू शकेल. त्याची निर्मिती यासाठीच झाली आहे: पावित्र्याने तेजाळण्यासाठी, देवाशी आनंदाने एकरूप होऊन जगण्यासाठी आणि इतरांशी आध्यात्मिक ऐक्यात राहण्यासाठी. या जीवनात याहून श्रेष्ठ काहीही नाही आणि येणाऱ्या जीवनात याशिवाय दुसरे काहीही आपल्याला तृप्त करू शकणार नाही.

तुमच्या जीवनात ख्रिस्ताची भेट होते, तेव्हा तुमच्या मनात अजूनही काही संभ्रम, भीती किंवा अयोग्य कुतूहल आहे का, यावर आज चिंतन करा. तुम्ही हेरोदाप्रमाणे केवळ कुतूहलाने, पण स्वतःला त्याच्याकडे सोपवण्यास तयार नसताना, त्याच्याकडे जाता का? की शुद्ध होण्यास आणि बदलण्यास तयार असलेल्या हृदयाने त्याच्याकडे जाता? हेरोदाच्या उदाहरणातून बोध घेऊन संभ्रम सोडा आणि मनपरिवर्तनाकडे वळा. स्वतः सत्यस्वरूप प्रभू तुमच्यासमोर उभा आहे. केवळ कुतूहलापाशी थांबू नका. श्रद्धेने स्वतःला त्याच्याकडे सोपवा, आणि देवाच्या राज्याची समृद्धी तुमची होईल.

हे खऱ्या संपत्तीच्या प्रभू, या जगातील सत्ता, धन आणि देहसुखे मनाला भुरळ घालतात. कृपा करून माझ्या डोळ्यांवरचा पडदा दूर कर, म्हणजे त्यांच्या आश्वासनांमागची पोकळी मला स्पष्ट दिसेल. प्रत्येक फसवणुकीतून मला मुक्त कर आणि माझे हृदय असे तुझ्याकडे ओढून घे की त्याला फक्त तुझीच आस लागो. तुझे राज्य हेच माझे सदैव ध्येय असो. तिथे खरे स्वातंत्र्य लाभते आणि कृपेची समृद्धी व शाश्वत आनंद माझी वाट पाहत आहेत. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

लिझ्यूच्या संत तेरेझाची नोवेना – छोटे फूल
तिसरा दिवस – २४ सप्टेंबर


आमच्या यूट्यूब चॅनलचे सदस्य व्हा!
नवीन सामग्री प्रसिद्ध झाल्यावर सूचना मिळवा.

शुभवर्तमानावरील आणखी चिंतने

दैवी दयेवरील चिंतन

सामान्य काळासाठी पवित्र शास्त्रावरील चिंतन

आजचे संत आणि सण

मिस्सातील वाचनांचे पर्याय