24 ऑक्टोबर 2026
सामान्य काळातील एकोणतिसाव्या आठवड्याचा शनिवार
आजची वाचने
संत अँथनी मेरी क्लारेट, बिशप — ऐच्छिक स्मृतिदिन
प्रतिफळ देणारा ख्रिस्त, आरी शेफर यांचे चित्र
काही लोकांनी येशूंना त्या गालीलकरांविषयी सांगितले, ज्यांचे रक्त पिलाताने त्यांच्या यज्ञबलींच्या रक्तात मिसळले होते. येशूंनी त्यांना उत्तर दिले, “या गालीलकरांना असे दुःख भोगावे लागले म्हणून ते इतर सर्व गालीलकरांपेक्षा अधिक पापी होते, असे तुम्हाला वाटते काय? मुळीच नाही! पण मी तुम्हाला सांगतो, तुम्ही पश्चात्ताप केला नाही, तर तुम्ही सर्वजण त्यांच्यासारखेच नाश पावाल!” लूक 13:1–3
येशूंच्या काळी दुःख आणि आपत्ती ही देवाने दिलेल्या शिक्षेची चिन्हे आहेत, असा सर्वसाधारण समज होता. वर उल्लेख केलेली घटना हे त्याचेच एक उदाहरण आहे. पवित्र शास्त्रात किंवा इतर ऐतिहासिक नोंदींमध्ये या घटनेचा तपशील दिलेला नाही. तरीही या उताऱ्यावरून असे अनुमान काढता येते की पिलाताने काही यहुद्यांची कत्तल करण्याचा आदेश दिला होता. कदाचित ती कत्तल यरुशलेमच्या मंदिरात उपासना चालू असतानाच झाली असावी. या भीषण घटनेवरून लोकांना असे वाटले की देव त्या बळी पडलेल्यांवर नाराज होता आणि दैवी न्याय म्हणून त्याने त्यांना मरू दिले.
यानंतर येशू नुकत्याच घडलेल्या आणखी एका दुर्घटनेचा उल्लेख करतात. शिलोआमचा मनोरा अंगावर कोसळून अठरा जण मरण पावले होते. ही घटनाही देवाच्या न्यायाचे आणि त्याच्या नाराजीचे चिन्ह आहे, असे अनेकांना वाटले.
पण येशू हा गैरसमज दूर करतात आणि या घटनांतून प्रत्येकाला स्वतः पश्चात्ताप करण्याचे आवाहन करतात. ज्यांना हे दुःख भोगावे लागले ते इतर कोणापेक्षाही अधिक पापी नव्हते, हे ते स्पष्ट करतात. हे ऐकून श्रोते गंभीर झाले असतील. पिलाताकडून मारल्या गेलेल्यांची किंवा कोसळत्या मनोऱ्याखाली चिरडले गेलेल्यांची गत आपली व्हावी, असे कोणालाच वाटत नव्हते. ते लोक इतरांपेक्षा अधिक पापी नव्हते, हे स्पष्ट करून येशूंनी श्रोत्यांचे लक्ष वेधले असेल आणि त्यांना गंभीर आत्मपरीक्षण करायला लावले असेल.
श्रोत्यांचे लक्ष इतरांच्या दोषांवर राहू न देता येशू त्यांना स्वतःच्या जीवनाचे परीक्षण करायला सांगतात. “पण मी तुम्हाला सांगतो, तुम्ही पश्चात्ताप केला नाही, तर तुम्ही सर्वजण त्यांच्यासारखेच नाश पावाल!” म्हणजेच खरी शोकांतिका शारीरिक मृत्यू नव्हे, तर आध्यात्मिक मृत्यू आहे—पश्चात्ताप न करणाऱ्या हृदयाला सोसावी लागणारी शाश्वत हानी. इतरांचा न्याय करण्याऐवजी आपल्यालाच मनपरिवर्तनाची किती गरज आहे, हे गांभीर्याने ओळखण्याकडे येशू आपले लक्ष वळवतात. या जीवनातील दुःख नेहमीच पापाचा परिणाम नसते; पण ज्या पापांचा आपण पश्चात्ताप करत नाही, ती पापे अखेरीस आपल्याला देवापासून दूर नेतील. देवापासून दूर राहण्याचे दुःख त्याहून कितीतरी गंभीर आणि कायमचे आहे, असे येशू शिकवतात.
या दोन्ही दुर्घटनांवर प्रार्थनापूर्वक चिंतन करा आणि त्या प्रसंगांत आपण स्वतः आहोत अशी कल्पना करा. ही कल्पना अस्वस्थ करणारी असली, तरी मंदिरात देवाची उपासना करताना पिलाताने ज्यांची हत्या केली, त्यांच्यापैकी आपण एक आहोत, असे मनात आणा. किंवा शिलोआमच्या मनोऱ्याजवळ आपण उभे आहोत आणि तो आपल्या अंगावर कोसळतो, अशी कल्पना करा. हा विचार हादरवून टाकतो. आजच्या काळात मोटार अपघातात अचानक मृत्यू येण्याची किंवा लुटमारीत जीव गमावण्याची कल्पना आपण करू शकतो. अशा शक्यतांचा विचार आपण का करावा? कारण दिसणाऱ्या आणि कल्पना करता येणाऱ्या या दुःखांशी येशू त्याहून कितीतरी मोठ्या अनिष्टाची तुलना करतात: पश्चात्ताप करण्यास नकार देण्याची.
मुद्दा स्पष्ट आहे: यांपैकी एखादी दुर्घटना आपल्यावर ओढवण्याच्या विचाराने अंगावर शहारे येणे स्वाभाविक आहे. मग पश्चात्ताप न करण्याच्या विचाराने आपण कितीतरी अधिक हादरून जायला नको का? “तुम्ही पश्चात्ताप केला नाही, तर तुम्ही सर्वजण नाश पावाल,” असे सांगून येशू आपल्याला पश्चात्तापाची निकड जाणवून देऊ इच्छितात. आपल्या पापांची जाणीव आपल्याला इतकी तीव्र व्हावी की कोसळणाऱ्या मनोऱ्यापासून जीव वाचवण्यासाठी जसे आपण धावू, तसे आपण पापापासून दूर पळावे, अशी त्यांची इच्छा आहे. खरे तर, पापापासून दूर वळताना आपण त्याहूनही अधिक तत्परतेने आणि निर्धाराने पाऊल उचलले पाहिजे.
कधीकधी “पश्चात्ताप करा” हे शब्द नकारात्मक वाटतात. ते कठोर वाटू शकतात; जणू कोणी आपल्याला दोष देत आहे किंवा आपल्याला दोषी ठरवत आहे. आपल्या पतित स्वभावातील अहंकारामुळे पश्चात्ताप टाळण्याचा मोह होतो. ‘आपण काही इतके मोठे पापी नाही; आपण फक्त चांगल्या गोष्टींवर लक्ष द्यावे,’ अशी आपण स्वतःची समजूत घालतो. पण ही वृत्ती म्हणजे एक गंभीर चूक आहे. कारण आपण करू शकतो अशा सर्वोत्तम गोष्टींपैकी एक म्हणजे पश्चात्ताप करणे आणि देवाच्या दयेमुळे पुन्हा त्याच्या प्रेमाशी एकरूप होणे.
इतरांच्या पापांवर लक्ष केंद्रित करून किंवा दररोज मनपरिवर्तन करण्याची आपल्याला गरज नाही असे मानून, आपण स्वतःविषयीच्या फाजील खात्रीच्या सापळ्यात किती सहज अडकतो, यावर आज चिंतन करा. येशू किती निकडीने बोलतात, याचा विचार करा. त्यांचे शब्द तुमच्या सदसद्विवेकबुद्धीला भिडू द्या आणि तुमच्या अंतःकरणात पवित्र भय जागे होऊ द्या—शारीरिक मृत्यूचे नव्हे, तर कठोर झालेल्या आणि पश्चात्ताप न करणाऱ्या हृदयाचे. मग विश्वासाने, नम्रतेने आणि पापाबद्दलच्या खेदाने प्रभूकडे धाव घ्या. आपले अपयश कितीही मोठे असले, तरी त्याची दया नेहमीच त्याहून मोठी आहे, अशी खात्री बाळगा.
हे दयाळू प्रभू, पाप्याचा मृत्यू व्हावा अशी तुझी इच्छा नाही; उलट आम्ही तुझ्याकडे परत यावे आणि जगावे, अशी तुझी इच्छा आहे. माझी पापे मला स्पष्टपणे दिसू दे, त्यांबद्दल मला अंतःकरणापासून खेद वाटू दे आणि विलंब न करता तुझ्याकडे परत वळण्यास मला मदत कर. पश्चात्ताप हा माझ्या रोजच्या जीवनाचा मार्ग होऊ दे. त्या मार्गातील चांगुलपणा मला ओळखू दे आणि तारण देणाऱ्या तुझ्या प्रेमाचा आनंद मला अधिकाधिक खोलवर अनुभवू दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
संत ज्यूड यांची नोव्हेना
निराशाजनक परिस्थिती आणि मार्ग न दिसणाऱ्या अडचणींसाठी
ही प्रार्थना वर्षात कधीही करता येते, विशेषतः 19–27 ऑक्टोबरदरम्यान
सामान्य काळासाठी पवित्र शास्त्रावरील चिंतन
आजचे संत – संत अँथनी मेरी क्लॅरेट, बिशप
सदस्य व्हा — आमच्या यूट्यूब चॅनेलचे!
नवीन सामग्री प्रकाशित झाल्यावर सूचना मिळवा.




