13 नोव्हेंबर 2026
संत फ्रान्सिस झेवियर काब्रिनी, कुमारी, यांचे स्मरण
आजची वाचने
सामान्य काळातील बत्तिसाव्या आठवड्याच्या शुक्रवारची वाचने
प्रतिमा: पिक्रिलच्या सौजन्याने
“जो कोणी आपला जीव वाचवण्याचा प्रयत्न करील, तो तो गमावील; पण जो कोणी आपला जीव गमावील, तो तो वाचवील. मी तुम्हाला सांगतो, त्या रात्री एका पलंगावर दोन जण असतील; एकाला नेले जाईल आणि दुसऱ्याला मागे ठेवले जाईल. दोन स्त्रिया एकत्र धान्य दळत असतील; एकीला नेले जाईल आणि दुसरीला मागे ठेवले जाईल.” त्यांनी त्याला विचारले, “प्रभू, कुठे?” तो त्यांना म्हणाला, “जिथे मृतदेह असेल, तिथेच गिधाडेही जमतील.” लूक 17:33–37
आजच्या शुभवर्तमानात येशू नोहाच्या काळातील जलप्रलयाची आणि लोटच्या काळातील सदोम व गमोराच्या विनाशाची आठवण करून देतो. देवाचा न्याय किती अचानक येतो आणि आध्यात्मिक उदासीनता किती धोकादायक असते, हे ठसवण्यासाठी तो या परिचित कथांचा उपयोग करतो. दोन्ही प्रसंगी लोक खाणे-पिणे, लग्न करणे, खरेदी-विक्री करणे, लागवड करणे आणि बांधकाम करणे अशा नेहमीच्या व्यवहारांत गुंतले होते. देवाचा न्याय अगदी जवळ आला आहे, याची त्यांना कल्पनाही नव्हती. या कृती स्वतःत पाप नव्हत्या; पण त्यांतून दिसते की लोक सांसारिक व्यवहारांत इतके गुंतले होते की देवाशी संबंधित गोष्टींकडे त्यांचे दुर्लक्ष झाले होते.
आठवा, मोठ्या जलप्रलयाच्या तयारीसाठी देवाने नोहाला एक तारू बांधण्याची आज्ञा दिली होती. आजूबाजूच्या लोकांनी बहुधा त्याची थट्टा केली असेल आणि त्याचे म्हणणे उडवून लावले असेल; तरीही नोहा श्रद्धेत अढळ राहिला. पाऊस पडताना दिसला म्हणून नव्हे, तर प्रभूच्या वचनावर त्याचा विश्वास होता म्हणून त्याने आज्ञा पाळली. सर्व काही नेहमीसारखे दिसत असतानाही तो जागरूक आणि आज्ञाधारक राहिला; ही त्याच्या अंतःकरणातील निष्ठेची खूण होती. जलप्रलय आला तेव्हा नोहा आणि त्याचे कुटुंब तयार होते. प्रलय नेमका कधी येईल हे त्यांना ठाऊक होते म्हणून नव्हे, तर देवाशी योग्य नाते राखून ते जगत होते म्हणून.
त्याचप्रमाणे, सदोम शहराचा विनाश होण्याआधी तेथून निघून जाण्याचा इशारा देवदूतांनी लोटला दिला होता, हेही आठवा. सुरुवातीला त्याने संकोच केला, पण शेवटी आज्ञा पाळून तो आपल्या कुटुंबासह निघाला. दुःखाची गोष्ट अशी की, कृपेच्या या क्षणीही लोटच्या पत्नीने मागे वळून पाहिले. तिच्या त्या कटाक्षातून तिच्या मनाची द्विधा अवस्था दिसली: ती मागे सोडत असलेल्या जीवनात तिचे मन अजूनही गुंतले होते. परिणामी, ती मिठाचा खांब बनली (पाहा उत्पत्ती 19:26). तिच्यावर जे ओढवले त्यातून कायमचा इशारा मिळतो: अनिच्छेने केलेले आज्ञापालन आणि पापाची न सुटलेली ओढ तारणाच्या आड येतात. या इशाऱ्याकडे आपण गांभीर्याने लक्ष दिले पाहिजे.
“मनुष्याचा पुत्र प्रकट होईल त्या दिवशी,” म्हणजेच ख्रिस्ताच्या दुसऱ्या आगमनाच्या दिवशी काय घडेल, हे ठसवण्यासाठी येशू या दोन कथांची आठवण करून देतो. ते आगमन इतके अचानक होईल की दैनंदिन जीवनाचा क्रम एका क्षणात खंडित होईल. आपले सामान आणायला परत जाण्यास किंवा शेवटची तयारी करण्यास वेळ मिळणार नाही. त्या क्षणी आपली संपत्ती, प्रतिष्ठा किंवा यश निर्णायक ठरणार नाही; आपले अंतःकरण देवाशी निष्ठावान राहिले आहे की नाही, हाच निर्णायक प्रश्न असेल.
म्हणूनच येशू इशारा देतो, “जो कोणी आपला जीव वाचवण्याचा प्रयत्न करील, तो तो गमावील; पण जो कोणी आपला जीव गमावील, तो तो वाचवील.” जो देवाकडे आणि शाश्वत सत्याकडे दुर्लक्ष करून पृथ्वीवरील जीवन हेच सर्वोच्च कल्याण आहे अशा रीतीने त्याला चिकटून राहतो, त्याला सर्वस्व गमावण्याचा धोका आहे. पण जो दररोज स्वेच्छेने स्वतःचा त्याग करतो, देवाच्या इच्छेप्रमाणे जगतो आणि देवाच्या राज्यासाठी आपल्या आसक्ती सोडतो, त्याला शाश्वत जीवन लाभेल.
ख्रिस्त हेही स्पष्ट करतो की प्रत्येकाचा न्याय वैयक्तिकरीत्या आणि स्वतंत्रपणे होईल. “एका पलंगावर दोन जण… एकाला नेले जाईल आणि दुसऱ्याला मागे ठेवले जाईल.” हे नीतिमान आणि अनीतिमान यांना शेवटी वेगळे केले जाणार असल्याचे सूचित करते. अगदी जवळच्या सहवासात राहणारे पती-पत्नी, भावंडे आणि सहकारी यांचाही न्याय प्रत्येकाच्या स्वतःच्या निष्ठेनुसार होईल. पावित्र्य दुसऱ्याकडून उसने घेता येत नाही; ते स्वतःच्या जीवनात आचरावे लागते.
येशू एका गूढ प्रतिमेने आपले बोलणे संपवतात: “जिथे मृतदेह आहे, तिथे गिधाडेही जमतील.” या वचनातून मृत्यूची आणि सर्व काही संपुष्टात येण्याची जाणीव होते. येणारा न्याय सर्वांचा होईल आणि तो इतका स्पष्ट असेल की त्याबद्दल कोणतीही शंका राहणार नाही, याची ते आपल्याला आठवण करून देते. गिधाडे जशी स्वाभाविकपणे मृतदेहाभोवती जमतात, तसाच आध्यात्मिकदृष्ट्या निर्जीव झालेल्या जगावर अंतिम न्याय येईल. हा इशाराही आहे आणि आध्यात्मिकदृष्ट्या जागरूक राहण्याचे आवाहनही आहे.
प्रत्येक दिवस सज्जतेने आणि आज्ञाधारकपणे जगणे किती आवश्यक आहे, याविषयी येशूने दिलेल्या स्पष्ट इशाऱ्यावर आज चिंतन करा. प्रभूच्या आगमनासाठी आणि काळाच्या शेवटी होणाऱ्या तुमच्या वैयक्तिक न्यायासाठी तुम्ही मन लावून तयारी करत आहात का? तसे असेल, तर हा विचार भीती घालणारा नाही; तो आशा देणारा आहे. तुमच्या आसपासचे लोक बेफिकीर आणि निश्चिंत दिसले, तरी देवाची वाणी ऐकून त्याच्या आज्ञा पाळत राहा. मनुष्याचा पुत्र गौरवाने परत येईल तेव्हा जे त्याला जागरूक आणि निष्ठावान आढळतील, ते धन्य.
हे माझ्या प्रभू, हे न्यायी न्यायाधीशा, जिवंतांचा व मृतांचा न्याय करण्यासाठी आणि नव्या आकाशात व नव्या पृथ्वीवर तुझे शाश्वत राज्य प्रस्थापित करण्यासाठी तू काळाच्या शेवटी परत येशील, असा माझा विश्वास आहे आणि तो मी जाहीरपणे व्यक्त करतो. प्रभू, त्या दिवसाचे गांभीर्य मला जाणवू दे. त्या क्षणाची तयारी म्हणून हे जीवन जगण्यास मला मदत कर, म्हणजे तो दिवस माझ्यासाठी भीतीचा नव्हे, तर आनंदाचा ठरेल. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
आजचे संत – संत फ्रान्सिस झेवियर काब्रिनी, कुमारी
ख्रिस्तराजाची नोव्हेना
परंपरेनुसार ख्रिस्तराजाच्या महापर्वापूर्वीचे नऊ दिवस
13–21 नोव्हेंबर 2026 या काळात दररोज म्हटली जाणारी नोव्हेना
सामान्य काळासाठी पवित्र शास्त्रावरील चिंतन



