8 marca 2020
II Niedziela Wielkiego Postu (rok A)
Czytania na dziś
Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i brata jego Jana i zaprowadził ich na górę wysoką, osobno. Tam przemienił się wobec nich: twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło. Mateusz 17:1–2
Jakże fascynujące są te słowa: „białe jak światło”. Jak białe jest coś, co jest „białe jak światło”?
W tym drugim tygodniu Wielkiego Postu otrzymujemy pełen nadziei obraz Jezusa przemieniającego się na oczach Piotra, Jakuba i Jana. Dostrzegają oni zaledwie przebłysk Jego wiecznej chwały i blasku jako Syna Bożego i Drugiej Osoby Trójcy Przenajświętszej. Są oszołomieni, pełni czci i zdumienia oraz największej radości. Twarz Jezusa jaśnieje jak słońce, a Jego szaty są tak białe, tak czyste i tak promienne, że lśnią niczym najjaśniejsze i najczystsze światło, jakie można sobie wyobrazić.
Dlaczego tak się stało? Dlaczego Jezus to uczynił i dlaczego pozwolił tym trzem Apostołom ujrzeć to chwalebne wydarzenie? A idąc dalej w naszych rozważaniach: dlaczego rozmyślamy nad tą sceną na początku Wielkiego Postu?
Mówiąc najprościej, Wielki Post to czas przyglądania się naszemu życiu i dostrzegania naszych grzechów z całą wyrazistością. To czas dany nam każdego roku, byśmy zatrzymali się pośród życiowego zamętu i ponownie przyjrzeli się drodze, którą idziemy. Patrzenie na własne grzechy może być trudne. Może przygnębiać i rodzić pokusę pogrążenia się w depresji, poczuciu beznadziei, a nawet rozpaczy. Trzeba jednak przezwyciężyć pokusę rozpaczy. Nie przezwycięża się jej przez ignorowanie własnego grzechu, lecz przez zwrócenie oczu ku mocy i chwale Boga.
Przemienienie jest wydarzeniem danym tym trzem Apostołom, aby napełnić ich nadzieją, gdy przygotowują się do zmierzenia się z cierpieniem i śmiercią Jezusa. Otrzymują ten przebłysk chwały i nadziei, przygotowując się na widok Jezusa biorącego na siebie ich grzechy i znoszącego ich konsekwencje.
Jeśli stajemy wobec grzechu bez nadziei, jesteśmy zgubieni. Jeśli jednak stajemy wobec grzechu (naszego grzechu), pamiętając, kim jest Jezus i co dla nas uczynił, wówczas zmierzenie się z własnym grzechem poprowadzi nas nie ku rozpaczy, lecz ku zwycięstwu i chwale.
Gdy Apostołowie patrzyli na przemienionego Jezusa, usłyszeli głos z nieba: „To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie” (Mt. 17:5b). Ojciec powiedział to o Jezusie, ale pragnie także powiedzieć to o każdym z nas. Musimy dostrzec w Przemienieniu kres i cel naszego życia. Musimy wiedzieć z najgłębszym przekonaniem, że Ojciec pragnie przemienić nas w najbielsze światło, usuwając wszelki grzech i obdarzając nas wielką godnością bycia Jego prawdziwym synem lub córką.
Zastanów się dziś nad swoim grzechem. Czyń to jednak, rozważając zarazem przemienioną i chwalebną naturę naszego Boskiego Pana. Przyszedł On, aby obdarzyć każdego z nas tym darem świętości. To jest nasze powołanie. To jest nasza godność. Właśnie tacy musimy się stać, a jedyną drogą do tego jest pozwolić Bogu oczyścić nas z każdego grzechu w naszym życiu i wprowadzić nas w Jego chwalebne życie łaski.
Mój przemieniony Panie, zajaśniałeś blaskiem na oczach Twoich Apostołów, aby mogli świadczyć o pięknie życia, do którego wszyscy jesteśmy powołani. W tym Wielkim Poście pomóż mi zmierzyć się z moim grzechem z odwagą i ufnością w Ciebie oraz w Twoją moc nie tylko przebaczania, lecz także przemieniania. Obym umierał dla grzechu głębiej niż kiedykolwiek wcześniej, by pełniej uczestniczyć w chwale Twojego Boskiego życia. Jezu, ufam Tobie.
40 dni u stóp Krzyża – Rozważanie jedenaste – Życie na wygnaniu
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Święty Jan Boży, zakonnik
W tym roku wspomnienie liturgiczne nie jest obchodzone, ponieważ przypada w niedzielę
