24 kwietnia 2020
Piątek II tygodnia okresu wielkanocnego
Czytania na dziś
Święty Fidelis z Sigmaringen, prezbiter i męczennik — wspomnienie dowolne
Kiedy Jezus podniósł oczy i ujrzał, że liczny tłum przychodzi do Niego, rzekł do Filipa: „Gdzie kupimy chleba, aby oni się najedli?” A mówił to, wystawiając go na próbę. Wiedział bowiem, co miał czynić. J 6:5–6
Bóg zawsze wie, co zamierza uczynić. Zawsze ma doskonały plan dla naszego życia. Zawsze. W powyższym fragmencie czytamy o części wydarzeń związanych z cudem rozmnożenia chleba i ryb. Jezus wiedział, że rozmnoży te kilka chlebów i ryb, które mieli, i nakarmi ponad pięć tysięcy ludzi. Zanim jednak to uczynił, chciał wystawić Filipa na próbę — i tak też zrobił. Dlaczego Jezus wystawia Filipa na próbę i dlaczego czasami wystawia na próbę także nas?
Nie chodzi o to, że Jezus jest ciekawy, co powie Filip. Nie chodzi też o to, że jedynie bawi się jego kosztem. Wykorzystuje raczej tę okazję, aby pozwolić Filipowi okazać wiarę. W istocie więc ta „próba” była dla Filipa darem, ponieważ dawała mu możliwość pomyślnego jej przejścia.
Próba miała pozwolić Filipowi działać z wiarą, a nie tylko według ludzkiej logiki. Oczywiście dobrze jest myśleć logicznie. Jednak bardzo często mądrość Boża przewyższa ludzką logikę. Innymi słowy, przenosi logikę na zupełnie nowy poziom. Przenosi ją na poziom, na którym bierze się pod uwagę wiarę w Boga.
W tamtej chwili Filip był więc wezwany do zaproponowania rozwiązania uwzględniającego fakt, że Syn Boży jest tam z nimi. Nie przechodzi jednak tej próby. Zauważa, że zarobek za dwieście dni pracy nie wystarczyłby, aby nakarmić tłum. Andrzej przychodzi jednak niejako z pomocą. Mówi, że jest tu chłopiec, który ma kilka chlebów i ryb. Niestety dodaje: „Lecz cóż to jest dla tak wielu?”
Ta mała iskra wiary u Andrzeja wystarcza jednak Jezusowi, by polecić tłumom usiąść i dokonać cudu rozmnożenia pokarmu. Wydaje się, że Andrzej przynajmniej w niewielkim stopniu dostrzegł, iż warto wspomnieć o tych kilku chlebach i rybach. Jezus przyjmuje to od Andrzeja i zajmuje się resztą.
Zastanów się dziś nad cennym darem, jakim jest nawet niewielka wiara. Tak często znajdujemy się w trudnych sytuacjach, w których nie wiemy, co robić. Powinniśmy starać się mieć choć odrobinę wiary, aby Jezus miał na czym oprzeć swoje działanie. Nie, być może nie widzimy w pełni tego, co On chce uczynić, ale powinniśmy przynajmniej mieć choć niewielkie przeczucie, w jakim kierunku prowadzi nas Bóg. Jeśli zdołamy okazać choć tę niewielką wiarę, to i my przejdziemy próbę.
Panie, pomóż mi wierzyć w Twój doskonały plan dla mojego życia. Pomóż mi wiedzieć, że Ty panujesz nad wszystkim, gdy życie zdaje się wymykać spod kontroli. Niech w takich chwilach wiara, którą okazuję, będzie darem dla Ciebie, abyś mógł posłużyć się nią dla swojej chwały. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
