7 grudnia 2020
Poniedziałek II tygodnia Adwentu
Czytania na dziś
Święty Ambroży, biskup i doktor Kościoła — wspomnienie
A jacyś mężczyźni przynieśli na noszach człowieka, który był sparaliżowany; próbowali wnieść go do środka i położyć przed Nim. Nie mogąc jednak znaleźć sposobu, by go wnieść z powodu tłumu, weszli na dach i przez dachówki spuścili go na noszach do środka, przed Jezusa. Łukasz 5:18–19
Warto zauważyć, że gdy ci pełni wiary przyjaciele sparaliżowanego człowieka spuszczali go z dachu przed Jezusa, otaczali Go faryzeusze i nauczyciele Prawa „ze wszystkich miejscowości Galilei, Judei i Jerozolimy” (Łukasz 5:17). Przywódcy religijni przybyli tłumnie. Należeli do najlepiej wykształconych Żydów i znaleźli się wśród tych, którzy zgromadzili się tego dnia, by słuchać przemawiającego Jezusa. I to częściowo z powodu ich licznej obecności wokół Jezusa przyjaciele sparaliżowanego nie mogli do Niego dotrzeć bez tak radykalnego kroku, jak otwarcie dachu.
Co zatem robi Jezus, gdy widzi paralityka spuszczanego z dachu przed Niego? Powiedział mu, że jego grzechy zostały odpuszczone. Niestety, te słowa natychmiast spotkały się z surową krytyką w sercach tych przywódców religijnych. Mówili między sobą: „Kim On jest, że wypowiada bluźnierstwa? Któż oprócz samego Boga może odpuszczać grzechy?” (Łukasz 5:21)
Jezus znał jednak ich myśli i postanowił dokonać jeszcze jednego czynu dla dobra tych przywódców religijnych. Pierwszy czyn Jezusa — odpuszczenie grzechów paralitykowi — służył dobru paralityka. Co ciekawe, jego fizyczne uzdrowienie wydaje się natomiast służyć przede wszystkim tym zarozumiałym i przekonanym o własnej sprawiedliwości faryzeuszom i nauczycielom Prawa. Jezus uzdrawia tego człowieka, aby „wiedzieli, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów” (Łukasz 5:24). Ewangelia mówi nam, że gdy tylko Jezus dokonał tego cudu, wszystkich „ogarnęła bojaźń” i wielbili Boga. Najwyraźniej dotyczyło to również tych skorych do osądzania przywódców religijnych.
Czego nas to zatem uczy? Pokazuje, jak głęboko Jezus kochał tych przywódców religijnych pomimo ich wyjątkowej pychy i skłonności do osądzania. Chciał pozyskać ich serca. Chciał, aby się nawrócili, uniżyli i zwrócili ku Niemu. Dość łatwo jest okazać miłość i współczucie komuś, kto jest sparaliżowany, odrzucony i już doznaje upokorzenia. Potrzeba jednak ogromnej miłości, by również głęboko troszczyć się o pysznych i aroganckich.
Rozważ dziś miłość, jaką Jezus darzył tych przywódców religijnych. Choć przychodzili, by doszukiwać się w Nim winy, niesprawiedliwie Go osądzać i nieustannie próbowali zastawić na Niego pułapkę, Jezus nigdy nie przestawał zabiegać o ich serca. Myśląc o tym miłosierdziu naszego Pana, pomyśl także o osobie w twoim życiu, którą najtrudniej ci kochać, i odnów postanowienie, by kochać ją całym sercem, naśladując naszego Boskiego Pana.
Mój najmiłosierniejszy Panie, daj mi serce pełne przebaczenia i miłosierdzia wobec innych. Pomóż mi szczególnie otaczać głęboką troską tych, których najtrudniej mi kochać. Umacniaj mnie, abym na wzór Twojego Bożego miłosierdzia okazywał wszystkim radykalną miłość, tak by mogli głębiej Cię poznać. Jezu, ufam Tobie.
Nowenna do Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny
29 listopada–7 grudnia
Zobacz nasze materiały na Adwent!
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Święty dnia – Święty Ambroży, biskup i doktor Kościoła — wspomnienie
Ilustracja powyżej: Paralityk spuszczany przez dach, autorstwa Jamesa Tissota
_-_James_Tissot_-_overall.jpg){kind=link}