29 kwietnia 2021
Czwartek IV tygodnia okresu wielkanocnego
Czytania na dziś
Święta Katarzyna ze Sieny, dziewica i doktor Kościoła — wspomnienie
Kiedy Jezus umył uczniom nogi, powiedział do nich: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: niewolnik nie jest większy od swego pana ani wysłannik od tego, który go posłał. Jeśli to rozumiecie, błogosławieni jesteście, gdy tak postępujecie”. J 13:16–17
W tym, czwartym już tygodniu okresu wielkanocnego, wracamy do Ostatniej Wieczerzy i przez kilka tygodni będziemy rozważać mowę, którą Jezus wygłosił do swoich uczniów owego wielkoczwartkowego wieczoru. Pytanie, które warto dziś sobie zadać, brzmi: „Czy należysz do błogosławionych?”. Jezus mówi, że błogosławieństwo jest twoim udziałem, jeśli „rozumiesz” i „czynisz” to, czego On uczy swoich uczniów. Czego zatem ich nauczył?
Jezus dokonuje tego proroczego gestu, przyjmując rolę niewolnika i myjąc uczniom nogi. Jak mówi przysłowie, czyny przemawiają głośniej niż słowa — tak też było z Jego czynem. Ten gest skłonił uczniów do pokory, a Piotr początkowo nie chciał go przyjąć. Nie ulega większej wątpliwości, że ten pokorny akt służby, przez który Jezus uniżył się przed swoimi uczniami, wywarł na nich głębokie wrażenie.
Światowe pojmowanie wielkości bardzo różni się od tego, którego uczył Jezus. Wielkość w oczach świata polega na wywyższaniu siebie w oczach innych, na staraniu się, by dostrzegli, jak wiele jesteś wart. Dążenie do światowej wielkości często wynika z lęku przed tym, co inni mogą o tobie pomyśleć, oraz z pragnienia, by wszyscy darzyli cię uznaniem. Jezus chce jednak jasno powiedzieć, że będziemy wielcy tylko wtedy, gdy będziemy służyć. Musimy uniżać się przed innymi, stawiać wysoko ich samych oraz ich dobroć, okazywać im szacunek i najgłębszą miłość. Umywając im nogi, Jezus całkowicie odrzucił światowe pojmowanie wielkości i wezwał swoich uczniów, by uczynili to samo.
Pokorę czasem trudno zrozumieć. Dlatego Jezus powiedział: „Jeśli to rozumiecie…”. Wiedział, że uczniom, podobnie jak nam wszystkim, trudno będzie zrozumieć, jak ważne jest uniżanie się przed innymi i służenie im. Jeśli jednak rozumiesz pokorę, błogosławieństwo stanie się twoim udziałem, gdy będziesz nią żyć. Nie będzie to błogosławieństwo w oczach świata, lecz prawdziwe błogosławieństwo w oczach Boga.
Pokora urzeczywistnia się szczególnie wtedy, gdy oczyszczamy nasze pragnienie uznania i prestiżu, gdy przezwyciężamy wszelki lęk przed złym traktowaniem i gdy zamiast tego pragnienia i lęku pragniemy obfitych błogosławieństw dla innych, nawet bardziej niż dla siebie. Ta miłość i pokora są jedyną drogą do tej tajemniczej i niezgłębionej głębi miłości.
Rozważ dziś ten pokorny czyn Syna Bożego, Zbawiciela świata, który uniża się przed swoimi uczniami, służąc im jak niewolnik. Spróbuj wyobrazić sobie, że robisz to samo dla innych. Pomyśl o różnych sposobach, na jakie możesz chętniej zdobywać się na dodatkowy wysiłek, by stawiać innych i ich potrzeby przed swoimi. Staraj się wykorzenić każde egoistyczne pragnienie, z którym się zmagasz, i rozpoznać każdy lęk, który powstrzymuje cię przed pokorą. Zrozum ten dar pokory i żyj nim. Tylko wtedy prawdziwe błogosławieństwo stanie się twoim udziałem.
Mój pokorny Panie, dałeś nam doskonały przykład miłości, gdy postanowiłeś służyć swoim uczniom z wielką pokorą. Pomóż mi zrozumieć tę piękną cnotę i żyć nią. Uwolnij mnie od wszelkiego egoizmu i lęku, abym mógł kochać innych tak, jak Ty umiłowałeś nas wszystkich. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Święty dnia – Święta Katarzyna ze Sieny, dziewica i doktor Kościoła
Wyróżnione obrazy powyżej: Chrystus umywający nogi uczniom. Autor: Benvenuto Tisi
