Poniedziałek, 3 maja 2021
Święto Świętych Apostołów Filipa i Jakuba
Filip powiedział do Jezusa: „Panie, pokaż nam Ojca, a to nam wystarczy”. Jezus mu odpowiedział: „Tak długo jestem z wami, a jeszcze Mnie nie znasz, Filipie? Kto Mnie zobaczył, zobaczył także i Ojca. Dlaczego więc mówisz: «Pokaż nam Ojca»?” J 14:8–9
Dzisiejsze święto liturgiczne obchodzimy ku czci dwóch Apostołów: Filipa i Jakuba Mniejszego. O Jakubie niewiele wiadomo poza tym, że nasz Pan wybrał go do posługi apostolskiej i że zachował się jeden z jego listów, zawarty w Nowym Testamencie. Jakub udał się ostatecznie do Jerozolimy i przez kilka dziesięcioleci przewodził Kościołowi, aż poniósł śmierć męczeńską przez ukamienowanie. Filip głosił Ewangelię w Grecji, Frygii i Syrii. Uważa się, że on i święty Bartłomiej zostali ukrzyżowani głową w dół. Filip, wisząc na krzyżu głową w dół, głosił Ewangelię aż do śmierci.
Ewangelia dzisiejszej Mszy świętej ukazuje nam spotkanie Filipa z Jezusem. Choć wydaje się, że Jezus upomina w nim Filipa, jest to upomnienie płynące z głębi serca. Jezus mówi: „Tak długo jestem z wami, a jeszcze Mnie nie znasz, Filipie?”. Jezus rzeczywiście spędzał wiele czasu ze swoimi uczniami. Przebywali razem, razem jedli, razem podróżowali i wiele czasu poświęcali na wzajemne rozmowy. Dlatego słowa Jezusa skierowane do Filipa wypływały z Jego rzeczywistej, przeżywanej na co dzień osobistej więzi z nim.
Na początek zastanów się nad pierwszą częścią tej wypowiedzi: „Tak długo jestem z wami…”. Wyobraź sobie, że Jezus mówi te słowa do ciebie. Czy mógłby ci to powiedzieć? Czy rzeczywiście spędzasz z Nim wiele czasu? Czy poświęcasz czas na czytanie Ewangelii, mówienie do Niego z głębi serca, rozmowę z Nim, modlitwę do Niego i słuchanie Jego łagodnego głosu?
Ale Jezus mówi dalej: „…a jeszcze Mnie nie znasz…?”. To prawda, którą ważne jest uznać z pokorą. Rzeczywiście, nawet ci, którzy prowadzą bardzo głębokie i przemieniające życie modlitwy, nie znają naszego Pana dostatecznie głęboko. Nie ma granic przemiany, jaka może dokonać się w naszym życiu, gdy poznajemy Jezusa osobiście.
Jezus mówi dalej: „Kto Mnie zobaczył, zobaczył także i Ojca”. Kolejne pytanie brzmi zatem: „Czy znasz Ojca?”. Czy znasz miłość Ojca, Jego troskę o ciebie, Jego doskonałą wolę? Choć Ojciec i Syn są zjednoczeni jako jeden Bóg, pozostają odrębnymi Osobami, dlatego musimy starać się nawiązać więź miłości z każdym z Nich.
Jak wspomniano na początku, słowa Jezusa są łagodnym, pełnym miłości upomnieniem skierowanym do Filipa. Jezus chce skierować to samo łagodne upomnienie także do ciebie. Jest to jednak upomnienie płynące z miłości, które ma cię zachęcić do lepszego poznania Go. To zaproszenie, by twoja więź z Jezusem i Ojcem stała się osobista w sposób rzeczywisty i konkretny. Czy Go znasz? Czy znasz Syna Bożego? Czy znasz Ojca w niebie?
Rozważ dziś te pełne miłości pytania naszego Pana tak, jakby były skierowane do ciebie. Niech Jego słowa zachęcą cię do głębszego poznania Go. Módl się, aby twoja więź z Nim stawała się bardziej osobista i przemieniająca. A poznając naszego Pana coraz bliżej, pamiętaj, że poznajesz również Ojca w niebie.
Mój Boski Panie, z którym łączy mnie osobista więź, najgłębszym pragnieniem Twojego Najświętszego Serca jest poznawać mnie i kochać. Napełnij moje serce tym samym pragnieniem, abym poznawał nie tylko Ciebie, drogi Panie, lecz także Ojca w niebie. Ojcze niebieski, dziękuję Ci za Twoją doskonałą miłość i proszę, abym każdego dnia coraz pełniej otwierał się na tę miłość. Święci Filipie i Jakubie, módlcie się za mną. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Dalsza lektura – Święci Apostołowie Filip i Jakub
Ilustracja powyżej: Święci Filip i Jakub Mniejszy, autor: Paolo Veronese
