Przy stole z grzesznikami

2 lipca 2021
Piątek XIII tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś

„Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają. Idźcie i starajcie się zrozumieć, co znaczy: Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary. Bo nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, ale grzeszników”. Mateusz 9:12–13

Czy uważasz się za kogoś „zdrowego”, czy za kogoś „chorego”? Czy należysz do „sprawiedliwych”, czy do „grzeszników”? Uważaj, jak odpowiadasz na to pytanie. Oczywiście pycha związana z naszą upadłą ludzką naturą często kusi nas, by twierdzić, że jesteśmy „zdrowi” i „sprawiedliwi”. Pokora jednak odsłoni prawdę, że należymy do „chorych” i „grzeszników”.

Te słowa Jezusa są odpowiedzią udzieloną faryzeuszom, którzy zauważyli, że Jezus spożywa posiłek w domu celnika Mateusza, którego właśnie powołał, by poszedł za Nim. Mateusz rzeczywiście zostawił wszystko i poszedł za Jezusem, a potem wyprawił dla Niego ucztę w swoim domu. Na tej uczcie było „wielu celników i grzeszników”, którzy przyszli i zasiedli do stołu z Jezusem i Jego uczniami, co skłoniło faryzeuszów do wyśmiewania ich wszystkich.

To bardzo ważne, byśmy usłyszeli odpowiedź Jezusa. Jego stwierdzenie, że przyszedł nie do zdrowych i sprawiedliwych, lecz do chorych i grzeszników, mówi nam o dwóch ważnych rzeczach. Po pierwsze, mówi nam, że wszyscy jesteśmy duchowo chorzy i grzeszni. Po drugie, mówi nam, że jeśli nie potrafimy pokornie się do tego przyznać, a w swojej pysze twierdzimy, że jesteśmy zdrowi i sprawiedliwi, to w istocie odrzucamy Jezusa, Boskiego Lekarza, i nie dopuszczamy Go do naszego życia. W istocie mówimy: „Panie, nie potrzebuję Cię”.

Warto również zauważyć, że Jezus nie wstydził się tego, że widywano Go z grzesznikami. Nie wahał się ani trochę, a wręcz wyraźnie stwierdził, że to właśnie do nich przyszedł. Dlatego nie powinniśmy się bać ani wstydzić przyznać, że jesteśmy grzesznikami, duchowo chorymi i potrzebującymi naszego Pana. Zaprzeczanie temu faktowi oznacza zaprzeczanie rzeczywistości i odrzucanie samego źródła nieustannego uzdrowienia, którego z całą pewnością potrzebujemy w życiu. Jest zaprzeczeniem temu, że potrzebujemy samego Chrystusa Jezusa.

Czy potrzebujesz naszego Pana? Czy każdego dnia potrzebujesz wewnętrznego oczyszczenia, uzdrowienia i przebaczenia? Jeśli trudno ci z całego serca odpowiedzieć „Tak” na to pytanie, być może zmagasz się z pychą faryzeuszów bardziej, niż zdajesz sobie z tego sprawę. Niezależnie od tego, jak wielką świętość osiągniesz, jak głęboko będziesz się modlić i jak wiele miłości będziesz okazywać, zawsze, każdego dnia, będziesz potrzebować uzdrowienia i przebaczenia od Boskiego Lekarza.

Zastanów się dziś nad tym, jak bardzo potrzebujesz teraz w swoim życiu przebaczenia. Z jakim grzechem zmagasz się najbardziej? Co ciekawe, im człowiek staje się świętszy, tym wyraźniej dostrzega swoje codzienne grzechy i potrzebę przebaczenia oraz uzdrowienia. Jeśli masz z tym jakąkolwiek trudność, poświęć czas na rachunek sumienia. Szukaj sposobów, by przeprowadzać go dokładniej i uczciwiej. Jeśli tak uczynisz, możesz mieć pewność, że nasz Pan, Boski Lekarz, będzie gorąco pragnął zasiąść z tobą do stołu dziś i zawsze.

Mój przebaczający Panie, Ty jesteś Boskim Lekarzem, który przyszedł, aby przebaczać i uzdrawiać wszystkie nasze choroby. Usuń moją pychę i przekonanie o własnej sprawiedliwości, aby moje serce napełniło się pokorą i abym wyraźnie dostrzegał grzech w moim życiu. Gdy widzę swój grzech, pomóż mi zwrócić się do Ciebie i zaufać Twojemu obfitemu miłosierdziu. Przyszedłeś do grzeszników, drogi Panie, a ja jestem jednym z tych grzeszników potrzebujących pomocy. Jezu, ufam Tobie.