Uczyń swoje serce wrażliwym

8 lipca 2021
Czwartek XIV tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś

„Jeśli was ktoś nie przyjmie i nie będzie słuchał słów waszych, wychodząc z takiego domu albo miasta, strząśnijcie proch z nóg waszych. Zaprawdę, powiadam wam: Ziemi sodomskiej i gomorejskiej lżej będzie w dzień sądu niż temu miastu”. Mateusz 10:14–15

Przypomnij sobie, jak surowo Jezus potępiał faryzeuszów za zatwardziałość ich serc. W rozdziale 23 Ewangelii według św. Mateusza Jezus siedmiokrotnie wypowiada wobec tych faryzeuszów słowa potępienia „biada wam”, ponieważ są obłudnikami i ślepymi przewodnikami. Te słowa potępienia były ze strony Jezusa aktami miłości, gdyż miały na celu wezwanie ich do nawrócenia. Podobnie w dzisiejszej Ewangelii Jezus poucza swoich Dwunastu, co mają czynić, jeśli będą głosić Ewangelię w jakimś mieście i zostaną odrzuceni. Mają „strząsnąć proch” ze swoich nóg.

Jezus dał to polecenie, gdy posyłał Dwunastu do „owiec, które poginęły z domu Izraela”, powierzając im misję głoszenia Ewangelii. Mieli wówczas udać się do tych, którym już wcześniej powierzono przesłanie Prawa Mojżeszowego i proroków, ale teraz mieli głosić, że nadeszło królestwo Boże. Jezus był obiecanym Mesjaszem i oto już przyszedł. Ci zaś z domu Izraela, którzy odrzucą Jezusa, mieli zostać potępieni przez ten prorocki gest strząśnięcia przez Apostołów z nóg prochu ich miasta.

Początkowo może się to wydawać nieco surowe. Można pomyśleć, że cierpliwość, dalsze rozmowy, łagodność i tym podobne postawy byłyby skuteczniejsze. I choć w wielu dzisiejszych sytuacjach może tak być, pozostaje faktem, że Jezus dał Dwunastu takie polecenie.

Podobnie jak potępienie faryzeuszów, ten prorocki gest strząśnięcia prochu z nóg był aktem miłości. Z pewnością Apostołowie nie mieli czynić tego pod wpływem nierozumnego gniewu. Nie mieli tego robić dlatego, że odrzucenie zraniło ich dumę, ani z pogardy dla tych ludzi. Mieli raczej uczynić to, aby ukazać konsekwencje postępowania mieszkańców tych miast. Gdy te miasta narodu wybranego odrzucały obiecanego Mesjasza, ich mieszkańcy musieli zrozumieć konsekwencje. Musieli wiedzieć, że odrzucając posłańców, odrzucają zbawczą łaskę Ewangelii.

Przede wszystkim warto zastanowić się, o kim mówił Jezus. Mówił o tych, którzy „nie przyjmą” ani nawet „nie będą słuchać” orędzia Ewangelii. To ci, którzy całkowicie odrzucili Boga i Jego zbawcze orędzie. Przez swój wolny wybór oddzielili się od Boga i Jego świętej Ewangelii. Są uparci, nieustępliwi i zatwardziali w sercu. A zatem właśnie w tym najbardziej skrajnym przypadku, gdy ludzie są całkowicie zamknięci na Ewangelię, Jezus poleca swoim Apostołom odejść, wykonując ten prorocki gest. Być może na jego widok niektórzy doświadczyliby pewnego poczucia straty. Być może niektórzy uświadomiliby sobie, że popełnili błąd. Być może niektórzy doświadczyliby zbawiennego poczucia winy i w końcu ich serca stałyby się wrażliwe.

Ta nauka Jezusa powinna otworzyć także twoje oczy. Jak w pełni przyjmujesz orędzie Ewangelii i jak uważnie go słuchasz? Z jaką uwagą przyjmujesz zbawcze głoszenie królestwa Bożego? Na ile się otwierasz, na tyle otwierają się upusty Bożego miłosierdzia. Na ile jednak pozostajesz w zamknięciu, na tyle doświadczasz straty.

Wyobraź sobie dzisiaj, że jesteś w jednym z tych miast, i zastanów się nad tym. Rozważ, na jak wiele sposobów zamykasz się na wszystko, co Bóg chce ci powiedzieć. Otwórz szeroko swoje serce, słuchaj z największą uwagą, przyjmuj z pokorą orędzie Ewangelii i trwaj w gotowości, by je przyjąć, a przyjmując je — zmienić swoje życie. Podejmij zobowiązanie, by należeć do królestwa Bożego, tak aby wszystko, co Bóg do ciebie mówi, przemieniało twoje życie.

Mój współczujący Panie, Twoja stanowczość i kary są aktem Twojego największego miłosierdzia wobec tych, których serca są zatwardziałe. Proszę, uczyń moje serce wrażliwym, drogi Panie, a kiedy trwam w uporze i zamykam się na Ciebie, proszę, upomnij mnie w swojej wielkiej miłości, abym zawsze całym sercem powracał do Ciebie i Twojego zbawczego orędzia. Jezu, ufam Tobie.