10 listopada 2021
Środa XXXII tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Św. Leona Wielkiego, papieża i doktora Kościoła — wspomnienie
Jezus odpowiedział: „Czy nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest pozostałych dziewięciu? Czy nikt oprócz tego cudzoziemca nie wrócił, aby podziękować Bogu?”. Następnie powiedział do niego: „Wstań i idź; twoja wiara cię ocaliła”. Łukasz 17:17–19
Nasz Pan skierował te słowa do jedynego trędowatego, który wrócił do Jezusa, aby Mu podziękować. Dziesięciu trędowatych przyszło do Jezusa, zatrzymało się z daleka i zawołało: „Jezusie, Mistrzu! Ulituj się nad nami!”. Wtedy Jezus uzdrowił ich wszystkich. Jednak sednem tego uzdrowienia jest nie tyle samo uzdrowienie, ile wdzięczność wyrażona tylko przez jednego z tych dziesięciu.
Ta Ewangelia opowiada nam, że ów jeden trędowaty uczynił pięć rzeczy, aby wyrazić swoją głęboką wdzięczność. Wrócił, wielbił Boga, czynił to donośnym głosem, upadł do stóp Jezusa i dziękował Mu. Jakże wspaniałe świadectwo dla nas wszystkich!
Podobnie dzieci często uważają pełną miłości opiekę rodziców za coś oczywistego. Dlatego wielu dobrych rodziców regularnie przypomina swoim dzieciom, by mówiły „dziękuję”. W naszej relacji z Bogiem również łatwo możemy uznać Jego zbawcze działania za coś oczywistego. Łatwo możemy postrzegać wszelką otrzymywaną łaskę jako coś, na co zasługujemy, zamiast widzieć w niej dar nieskończonego miłosierdzia. Kiedy tak się dzieje, stajemy się bardziej podobni do pozostałych dziewięciu, którzy nie wyrazili należycie swojej wdzięczności Jezusowi.
Przede wszystkim trzeba zaznaczyć, że nie wyrażamy wdzięczności Bogu dlatego, że potrzebuje On tych pochwał. Nie jest zależny od naszej wdzięczności, by potwierdzić swoją wartość. To oczywiste. Bóg jest Bogiem i w żaden sposób nie potrzebuje naszych pochwał. A jednak oddawanie Bogu głębokiej czci i chwały jest niezbędne. Jest niezbędne, ponieważ potrzebujemy tej cnoty wdzięczności, aby codziennie przypominać sobie, że wszystko, co otrzymujemy od Boga, jest niezasłużonym darem. Nie możemy zapracować na Jego miłość i łaskę. Nie zasługujemy na nie. On jednak postanawia mimo to obdarzać nas nimi z miłosierdzia. A jedyną właściwą odpowiedzią na miłosierdzie jest wdzięczność. Głęboka wdzięczność.
Wdzięczność jest niezbędna, ponieważ jest wyrazem prawdy. Zawsze powinniśmy wracać do naszego Pana, gdy obdarzy nas łaską. Powinniśmy wielbić Go z wielką gorliwością, wołając do Niego z zapałem. Powinniśmy, zarówno dosłownie, jak i w głębi serca, padać przed Nim na twarz, u Jego stóp, i dziękować Mu raz po raz, bez końca. Takie postępowanie zawsze będzie nam pomagało pamiętać o prawdzie, że wszystko, co mamy, i wszystko, czym jesteśmy, jest darem od Boga. Darem łaski, na który nie zapracowaliśmy i na który nie zasługujemy.
Zastanów się dzisiaj nad głębią wdzięczności w swoim sercu. Czy często zachowujesz się raczej jak rozpieszczone i samolubne dziecko, czy też regularnie dostrzegasz łaskawość Boga? Jeśli w jakikolwiek sposób brakuje ci tej pełni wdzięczności, rozważ postawę tego jednego trędowatego. Jego wdzięczność, wyrażona z całym zapałem, jest najważniejszą częścią tej historii. Ostatecznie otrzymał on o wiele więcej łaski niż pozostałych dziewięciu, ponieważ jego uzdrowienie zrodziło wiarę; a to właśnie ta wiara ocaliła nie tylko jego ciało, lecz także duszę. Staraj się ocalić swoją duszę, naśladując wiarę tego jednego świętego i uzdrowionego trędowatego.
Mój łaskawy Panie, obdarzasz mnie swoim miłosierdziem w przeobfitej mierze. Bez Ciebie, Jezu, nie mam nic; z Tobą jednak otrzymuję wszystko. Obym zawsze wiedział i rozumiał, jak bardzo potrzebuję Twojej łaski. A gdy ją otrzymuję, obym odpowiadał najgłębszą wdzięcznością, ocalając w ten sposób swoją duszę przez wiarę. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Święty dnia – Święty Leon Wielki, papież i doktor Kościoła
