4 lutego 2023
Sobota IV tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
„Pójdźcie wy sami osobno na pustkowie i wypocznijcie nieco”. Mk 6:34
Dwunastu właśnie wróciło z wędrówki po okolicy, podczas której głosili Ewangelię. Byli zmęczeni. Jezus, pełen współczucia, zaprasza ich, by udali się z Nim na pewien czas na odpoczynek. Wsiadają więc do łodzi, aby przeprawić się na miejsce pustynne. Kiedy jednak ludzie o tym słyszą, śpieszą pieszo do miejsca, ku któremu zmierzała ich łódź. Gdy więc łódź przybija do brzegu, czeka już na nich tłum.
Oczywiście Jezus się nie irytuje. Nie zniechęca Go gorące pragnienie ludzi, by być z Nim i z Dwunastoma. Ewangelia mówi natomiast, że gdy Jezus ich zobaczył, „ulitował się nad nimi” i zaczął ich nauczać o wielu sprawach.
W naszym życiu zrozumiałe jest pragnienie odpoczynku po tym, jak dobrze służyliśmy innym. Nawet Jezus pragnął tego dla siebie i swoich Apostołów. Jednak tym, czemu Jezus pozwolił „przerwać” swój odpoczynek, było wyraźne pragnienie ludzi, by z Nim przebywać i karmić się Jego nauczaniem. Z tego przykładu naszego Pana możemy się wiele nauczyć.
Na przykład często zdarza się, że rodzic chce po prostu przez chwilę pobyć w samotności, a jednak pojawiają się sprawy rodzinne, które wymagają jego uwagi. Także kapłani i osoby zakonne mogą mieć nieoczekiwane obowiązki wynikające z ich posługi, które początkowo mogą się wydawać zakłóceniem ich planów. To samo można powiedzieć o każdym powołaniu i każdej sytuacji życiowej. Możemy sądzić, że potrzebujemy jednej rzeczy, ale potem wzywa nas obowiązek i okazuje się, że jesteśmy potrzebni w inny sposób.
Jednym z kluczy do udziału w apostolskiej misji Chrystusa — czy to wobec naszych rodzin, Kościoła, wspólnot czy przyjaciół — jest gotowość i chęć hojnego dzielenia się swoim czasem i siłami. To prawda, że roztropność będzie czasem wskazywać na potrzebę odpoczynku, lecz innym razem wezwanie do miłości bliźniego okaże się ważniejsze od tego, co postrzegamy jako uzasadnioną potrzebę własnego odpoczynku i odprężenia. A gdy wymaga się od nas prawdziwej miłości bliźniego, zawsze odkryjemy, że nasz Pan daje nam łaskę potrzebną do hojnego dzielenia się swoim czasem. Często właśnie w takich chwilach nasz Pan postanawia posłużyć się nami w sposób, który rzeczywiście przemienia innych.
Zastanów się dziś nad rzeczywistymi potrzebami ludzi wokół ciebie. Czy są osoby, którym poświęcone dziś przez ciebie czas i uwaga przyniosłyby wielkie dobro? Czy inni mają potrzeby, które będą wymagały od ciebie zmiany planów i dawania siebie w sposób, który jest trudny? Nie wahaj się hojnie dawać siebie innym. W istocie ta forma miłości bliźniego nie tylko przemienia tych, którym służymy, lecz często jest także jednym z najbardziej odprężających i regenerujących działań, jakie możemy podjąć również dla siebie samych.
Mój hojny Panie, dawałeś siebie bez reszty. Ludzie przychodzili do Ciebie ze swoimi potrzebami, a Ty nie wahałeś się służyć im z miłości. Daj mi serce, które naśladuje Twoją hojność, i pomóż mi zawsze mówić „tak” dziełu miłości, do którego mnie wzywasz. Obym uczył się znajdować wielką radość w służeniu innym, zwłaszcza w tych nieplanowanych i nieoczekiwanych okolicznościach życia. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Święty dnia – Święci Paweł Miki i Towarzysze, męczennicy
