6 lutego 2023
Poniedziałek V tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Świętych Pawła Miki i Towarzyszy, męczenników — wspomnienie
I gdziekolwiek wchodził, do wsi, do miast czy osad, kładli chorych na rynkach i prosili Go, żeby choć frędzli u Jego płaszcza mogli dotknąć. A wszyscy, którzy się Go dotknęli, odzyskiwali zdrowie. Mk 6:56
Widok Jezusa uzdrawiającego chorych musiał naprawdę budzić podziw i zdumienie. Ludzie, którzy byli tego świadkami, z pewnością nigdy wcześniej nie widzieli niczego podobnego. Dla tych, którzy sami chorowali lub których bliscy byli chorzy, każde uzdrowienie musiało mieć ogromne znaczenie — zarówno dla nich, jak i dla całej ich rodziny.
Dziś współczesna medycyna, dzięki możliwości leczenia tak wielu chorób, zmniejszyła lęk i niepokój przed zachorowaniem. Jednak w czasach Jezusa poważna choroba budziła znacznie większe obawy. Dlatego tak wielu ludzi bardzo pragnęło przynieść swoich chorych do Jezusa, aby mogli zostać uzdrowieni. To pragnienie skłaniało ich, by przychodzić do Jezusa, aby „mogli dotknąć choć frędzli u Jego płaszcza” i zostać uzdrowieni. A Jezus ich nie zawiódł.
Choć dokonywane przez Jezusa uzdrowienia fizyczne były niewątpliwie aktem miłości wobec chorych i ich rodzin, oczywiście nie były najważniejszym z Jego dzieł. Ważne jest, byśmy sobie o tym przypominali. Uzdrowienia dokonywane przez Jezusa miały przede wszystkim przygotować ludzi do słuchania Jego słowa i ostatecznie do przyjęcia duchowego uzdrowienia, jakim jest odpuszczenie ich grzechów.
Gdyby w twoim życiu pojawiła się poważna choroba i możliwość wyboru między uzdrowieniem ciała a duchowym uzdrowieniem przez odpuszczenie grzechów, na co padłby twój wybór? Duchowe uzdrowienie przez odpuszczenie grzechów ma oczywiście nieskończenie większą wartość. Będzie miało wpływ na twoją duszę przez całą wieczność. Prawda jest taka, że to o wiele większe uzdrowienie jest dostępne dla nas wszystkich, zwłaszcza w sakramencie pokuty i pojednania. W tym sakramencie jesteśmy zaproszeni, by niejako „dotknąć frędzli u Jego płaszcza” i zostać duchowo uzdrowieni. Dlatego nasze pragnienie szukania Jezusa w konfesjonale powinno być o wiele głębsze niż pragnienie uzdrowienia ciała u ludzi żyjących w Jego czasach. A jednak zbyt często lekceważymy bezcenny dar Bożego miłosierdzia i uzdrowienia, ofiarowany nam tak hojnie.
Rozważ dziś pragnienie obecne w sercach ludzi z tej ewangelicznej opowieści. Pomyśl szczególnie o tych, którzy byli ciężko chorzy, i o ich gorącym pragnieniu przyjścia do Jezusa po uzdrowienie. Porównaj to pragnienie w ich sercach z obecnym w twoim sercu pragnieniem — lub jego brakiem — by pobiec do naszego Pana po duchowe uzdrowienia, których twoja dusza tak bardzo potrzebuje. Staraj się rozwijać w sobie większe pragnienie tego uzdrowienia, zwłaszcza tego, które otrzymujesz przez sakrament pokuty i pojednania.
Mój Panie, który uzdrawiasz, dziękuję Ci za duchowe uzdrowienie, które nieustannie mi ofiarowujesz, zwłaszcza przez sakrament pokuty i pojednania. Dziękuję Ci za odpuszczenie moich grzechów dzięki Twojemu cierpieniu na krzyżu. Napełnij moje serce większym pragnieniem przychodzenia do Ciebie, aby otrzymać największy dar, jaki kiedykolwiek mogę otrzymać: odpuszczenie moich grzechów. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Święci dnia – Święci Paweł Miki i Towarzysze, męczennicy
