11 lutego 2023
Sobota V tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Najświętszej Maryi Panny z Lourdes — wspomnienie dowolne
„Żal Mi tego tłumu, bo już trzy dni trwają przy Mnie, a nie mają co jeść. A jeśli ich puszczę zgłodniałych do domu, zasłabną w drodze; bo niektórzy z nich przyszli z daleka”. Marek 8:2–3
Główna misja Jezusa miała charakter duchowy. Przyszedł, aby uwolnić nas od skutków grzechu, byśmy mogli wejść do chwały nieba na całą wieczność. Jego życie, śmierć i zmartwychwstanie zniszczyły samą śmierć i otworzyły drogę do zbawienia wszystkim, którzy zwracają się ku Niemu. Ale miłość Jezusa do ludzi była tak pełna, że troszczył się On również o ich potrzeby fizyczne.
Najpierw rozważ pierwsze zdanie przytoczonej wyżej wypowiedzi naszego Pana: „Żal Mi tego tłumu…”. Boska miłość Jezusa splatała się z Jego człowieczeństwem. Kochał całego człowieka, jego ciało i duszę. W tym ewangelicznym opowiadaniu ludzie byli z Nim od trzech dni i byli głodni, ale nic nie wskazywało na to, że zamierzają odejść. Nasz Pan tak bardzo ich zachwycił, że nie chcieli odchodzić. Jezus zwrócił uwagę, że ich głód jest poważny. Obawiał się, że jeśli ich odprawi, „zasłabną w drodze”. Te właśnie okoliczności stanowią zatem podstawę Jego cudu.
Jedna z nauk, jakie możemy wyciągnąć z tego opowiadania, dotyczy naszych życiowych priorytetów. Często możemy mieć skłonność do odwracania ich kolejności. Oczywiście troska o to, co niezbędne do życia, jest ważna. Potrzebujemy jedzenia, dachu nad głową, ubrania i tym podobnych rzeczy. Musimy troszczyć się o nasze rodziny i zaspokajać ich podstawowe potrzeby. Zbyt często jednak stawiamy te podstawowe potrzeby życiowe ponad naszą duchową potrzebą kochania Chrystusa i służenia Mu, jak gdyby jedno sprzeciwiało się drugiemu. A przecież tak nie jest.
W tej Ewangelii ludzie, którzy byli z Jezusem, postanowili postawić wiarę na pierwszym miejscu. Zdecydowali się pozostać przy Jezusie, mimo że nie mieli nic do jedzenia. Być może niektórzy odeszli dzień lub dwa wcześniej, uznając, że konieczność zdobycia pożywienia jest ważniejsza. Jednak ci, którzy być może tak postąpili, utracili niezwykły dar tego cudu, w którym cały tłum został nakarmiony do syta. Oczywiście nasz Pan nie chce, abyśmy byli nieodpowiedzialni, zwłaszcza jeśli mamy obowiązek troszczyć się o innych. Ta historia mówi nam jednak, że nasza duchowa potrzeba karmienia się słowem Bożym powinna zawsze być naszą największą troską. Kiedy stawiamy Chrystusa na pierwszym miejscu, wszystkie inne potrzeby zostają zaspokojone zgodnie z Jego opatrznością.
Zastanów się dziś nad swoimi życiowymi priorytetami. Co jest dla ciebie ważniejsze? Kolejny dobry posiłek? Czy twoje życie wiarą? Choć nie muszą one stać ze sobą w sprzeczności, ważne jest, by zawsze stawiać miłość do Boga na pierwszym miejscu w życiu. Rozważ ten ogromny tłum ludzi, którzy spędzili z Jezusem trzy dni na pustkowiu bez jedzenia, i spróbuj zobaczyć siebie pośród nich. Niech ich decyzja, by pozostać z Jezusem, stanie się także twoją decyzją, aby miłość do Boga znalazła się w centrum twojego życia.
Mój Panie, który czuwasz nade mną w swojej opatrzności, Ty znasz każdą moją potrzebę i troszczysz się o każdy aspekt mojego życia. Pomóż mi zaufać Ci tak całkowicie, abym zawsze stawiał miłość do Ciebie na pierwszym miejscu w życiu. Naprawdę wierzę, że jeśli zdołam zachować Ciebie i Twoją wolę jako to, co najważniejsze w moim życiu, wszystkie pozostałe życiowe potrzeby znajdą swoje rozwiązanie. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Święty na dziś – Najświętsza Maryja Panna z Lourdes
Ilustracja powyżej: Rozmnożenie chleba, Francisco de Herrera, za pośrednictwem Wikimedia Commons
