5 czerwca 2023
Poniedziałek IX tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Św. Bonifacego, biskupa i męczennika — wspomnienie
Jezus zaczął mówić do arcykapłanów, uczonych w Piśmie i starszych w przypowieściach: „Pewien człowiek założył winnicę, otoczył ją płotem, wykopał tłocznię i zbudował wieżę. Następnie oddał ją w dzierżawę rolnikom i wyjechał. W odpowiedniej porze posłał do dzierżawców sługę, aby odebrał od nich część plonów winnicy. Oni jednak pochwycili go, pobili i odesłali z pustymi rękami”. Mk 12:1–3
Był to pierwszy z „wielu” sług, których właściciel winnicy posłał do dzierżawców, aby odebrać część plonów winnicy. Niektórych sług znieważono, innych pobito, a jeszcze innych zabito. W końcu właściciel posłał swojego syna. Dzierżawcy zabili go, sądząc, że jeśli syn umrze, odziedziczą winnicę.
Kontekst tej przypowieści jest ważny. Jezus właśnie przybył do Jerozolimy na początek pierwszego Wielkiego Tygodnia, który miał ostatecznie zakończyć się Jego śmiercią i zmartwychwstaniem. Dzień wcześniej Jezus oczyścił świątynię z wymieniających pieniądze. Arcykapłani, uczeni w Piśmie i starsi byli oburzeni i zaczęli knuć, jak Go zabić. To właśnie do nich Jezus skierował tę przypowieść.
Aby zrozumieć tę przypowieść, musisz wiedzieć, kto kogo w niej przedstawia. Przywódcy religijni Izraela byli dzierżawcami, winnicą był naród żydowski, Bóg Ojciec był człowiekiem, który założył winnicę, liczni słudzy posłani po plony byli dawnymi prorokami, a Jezus był umiłowanym Synem, którego zabito. Przypowieść kończy się stwierdzeniem, że właściciel winnicy (Bóg Ojciec) wytraci dzierżawców, a winnicę odda innym. Innymi słowy, uczeni w Piśmie, faryzeusze, arcykapłani i starsi mieli wkrótce zostać pozbawieni władzy religijnej, która miała zostać przekazana Apostołom i ich następcom. Przypowieść ta przedstawia nam zatem w skrócie, jak powstał Kościół.
Warto zauważyć, że ówcześni przywódcy religijni wiedzieli, iż Jezus skierował tę przypowieść do nich, ale nie wzięli sobie do serca jej nauki. Gdyby byli otwarci na dar wiary, powinni byli zrozumieć, że próbują ukraść Bogu „winnicę”. Próbowali kontrolować królestwo Izraela i nim manipulować, kształtować je na swój własny obraz, a lekceważyć wolę Boga, który je ustanowił.
Ta przypowieść jest szczególnie ważna dla każdego, kto sprawuje jakąś formę władzy w sprawach świętych. Rodzice sprawują władzę w domu. Biskupi i kapłani sprawują władzę w Kościele. A my wszyscy sprawujemy pewną władzę duchową, kiedy staramy się wypełniać naszą niepowtarzalną misję w życiu. Nauka płynąca z tej przypowieści jest prosta: nie nadużywaj swojej władzy. Nie sprawuj jej według własnej woli; sprawuj ją z pokorą, wyłącznie zgodnie z wolą Boga. Każdy, kto przewodzi innym, zawsze i wszędzie musi czynić to zgodnie z zamysłem i wolą Boga. Jeśli tego nie uczyni, poniesie konsekwencje.
Zastanów się dziś nad tym, w jaki sposób Bóg powierzył ci duchowy obowiązek wypełniania Jego misji w tym świecie. Gdy komuś zostaje powierzony obowiązek przewodzenia innym, otrzymuje on także duchową władzę, aby wypełniać ten obowiązek zgodnie z zamysłem i wolą Boga. Wymaga to nieustannej pokory, aby spełniała się wyłącznie wola Boża. Staraj się sprawować wszelką władzę zgodnie z zamysłem i wolą Boga, a winnica powierzona twojej opiece wyda obfitość dobrych owoców.
Kochający Ojcze, zechciałeś posłać mnie jako dzierżawcę Twojego Królestwa, abym przynosił dobre owoce na życie wieczne. Proszę, pomóż mi zawsze z pokorą sprawować powierzoną mi władzę i wypełniać powierzony mi obowiązek, abym starał się pełnić Twoją wolę i tylko Twoją wolę. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Święty dnia – Święty Bonifacy, biskup i męczennik
Rozważania biblijne na okres zwykły
_MET_ES5197.jpg){kind=link}