27 lipca 2023
Czwartek XVI tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
„Lecz szczęśliwe oczy wasze, że widzą, i uszy wasze, że słyszą. Zaprawdę, powiadam wam: Wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło ujrzeć to, na co wy patrzycie, a nie ujrzeli; i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli”. Mateusz 13:16–17
Wyobraź sobie, jak by to było znaleźć się wśród tych, którzy widzieli Jezusa chodzącego po ziemi i na własne uszy słyszeli Jego nauczanie. Cóż za dar! Jezus zwraca uwagę swoim najbliższym uczniom, że zostali prawdziwie obdarzeni błogosławieństwem — i rzeczywiście tak było. Spędzali z Nim dzień po dniu, słuchając Jego słów i będąc świadkami Jego cudów. Widzieli, jak zmieniało się ludzkie życie, jak nawracały się serca i jak dusze były wybawiane z grzechu. To, czego mieli przywilej być świadkami, było tym, co tak wielu „sprawiedliwych” przed nimi pragnęło zobaczyć i usłyszeć. Abraham, Mojżesz, wszyscy prorocy i tak wielu innych tęsknili za dniem przyjścia Mesjasza. A ci uczniowie dostąpili błogosławieństwa uczestniczenia w tym wydarzeniu.
Choć życie w czasach, gdy Jezus chodził po ziemi, byłoby czymś wspaniałym, pod wieloma względami my jesteśmy obdarzeni znacznie większym błogosławieństwem. Dziś nadal cieszymy się żywą, boską obecnością naszego Pana pośród nas. Przede wszystkim jest On obecny dla nas przez łaskę. Jest obecny w sakramentach w sposób rzeczywisty i zdumiewający. Jest obecny w swoim żywym Słowie za każdym razem, gdy głoszone jest Pismo Święte. Jest obecny w ostatecznych rozstrzygnięciach nauczania Kościoła, które zostały nam przekazane na przestrzeni wieków. Żyje w świadectwie świętych, zarówno tych z przeszłości, jak i żyjących obecnie. Jest też obecny w nas, zamieszkując w naszych duszach.
W pierwszej chwili niektórzy mogą uznać, że obecność Mesjasza na wspomniane wyżej sposoby nie jest nawet w przybliżeniu tak wielkim błogosławieństwem, jakim byłaby możliwość oglądania Go chodzącego po ziemi i słuchania Jego nauczania. Gdybyśmy jednak tak uznali, bylibyśmy w błędzie. W rzeczywistości obecność Boga pośród nas dzisiaj jest o wiele większa niż nawet wtedy, gdy chodził po ziemi. Przypomnij sobie na przykład, że zanim Jezus wstąpił do nieba, powiedział uczniom, iż dobrze jest, aby odszedł. Dlaczego? Ponieważ wtedy zstąpiłby na nich Duch Święty. W tym spotkaniu Bóg miał zamieszkać nie tylko obok nich, lecz także w nich samych. Dziś jesteśmy obdarzeni błogosławieństwem ponad miarę, ponieważ Bóg może żyć w nas, w samych naszych duszach.
Zamieszkiwanie Trójcy Świętej w nas jest duchową rzeczywistością, którą musimy nie tylko rozumieć, żyć nią i ją przyjmować; jest także darem, za który musimy żywić najgłębszą wdzięczność. Z pewnością w niebie otrzymamy pełnię objawienia Boga, wejdziemy w doskonałe zjednoczenie z Nim i ujrzymy Go twarzą w twarz. Jednak tu, na ziemi, nie ma wspanialszego czasu niż ten, w którym żyjemy, ponieważ jest to czas największej obecności Boga w naszym świecie.
Zastanów się dziś nad niezwykłymi błogosławieństwami, którymi obdarza cię nasz Pan. Zbyt często szukamy zadowolenia w tym, co chwilowe i przemijające. Tymczasem obecność Boga w Jego świętym Słowie, w sakramentach, poprzez nauczanie Kościoła, poprzez świadectwo świętych i poprzez Jego zamieszkiwanie w naszych duszach to błogosławieństwa, które trzeba dostrzegać, rozumieć i przyjmować z największą radością. Spoczywa na tobie błogosławieństwo ponad miarę! Uwierz w to i wzrastaj we wdzięczności za te błogosławieństwa.
Mój błogosławiony Panie, Twoja boska obecność w dzisiejszym świecie przekracza wszelkie wyobrażenie. Przychodzisz do mnie na niezliczone sposoby i pragniesz zamieszkać we mnie, jednocząc się ze mną, aby stać się ze mną jedno. Mówię „tak” temu darowi Twojej łaski i pełniej przyjmuję Cię do mojego serca. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Zdjęcie wyróżniające: za pośrednictwem Max Pixel
