17 września 2023
XXIV Niedziela Zwykła (rok A)
Czytania na dziś
„«Sługo niegodziwy! Darowałem ci cały ten dług, ponieważ mnie prosiłeś. Czyż więc i ty nie powinieneś był ulitować się nad swoim współsługą, jak ja ulitowałem się nad tobą?» I uniesiony gniewem pan jego kazał wydać go katom, dopóki mu całego długu nie odda. Podobnie uczyni wam Ojciec mój niebieski, jeżeli każdy z was nie przebaczy z serca swemu bratu”. Mateusz 18:32–35
Miłość, życzliwość, łagodność, miłosierdzie… O tych i wielu podobnych przymiotach łatwo się rozmyśla. Inspirują nas do dążenia do świętości przez wzrastanie w cnocie. Czasem jednak potrzebujemy czegoś więcej. Niekiedy rozważanie piękna cnót i owoców Ducha nie wystarcza, by pomóc nam podjąć życie w świętości. To jeden z powodów, dla których otrzymujemy dzisiejszą przypowieść.
Dzieło Ćwiczenia duchowe św. Ignacego Loyoli przedstawia nam schemat, według którego kierownik duchowy może prowadzić rekolektanta przez trzydziestodniowe rekolekcje indywidualne. Ignacy nakreśla rozmyślania na trzydzieści dni. Co ciekawe, nie zaczyna od zaproszenia do rozważania pięknych cnót, do których człowiek jest powołany. Zamiast tego przez pierwszy tydzień każe rekolektantowi rozważać grozę grzechu i niszczycielskie skutki, jakie grzech wywiera na duszę. Dzięki temu człowiek pełniej dostrzega własny grzech, aby w kolejnych trzech tygodniach mieć właściwsze usposobienie do rozważania inspirującego życia Chrystusa i Jego licznych cnót.
W pewnym sensie dzisiejsza Ewangelia idealnie nadaje się do rozważania w pierwszym tygodniu rekolekcji ignacjańskich. Z tego też powodu idealnie nadaje się do rozważania za każdym razem, gdy chcemy uporządkować nasze życie duchowe. Bardzo łatwo jest popaść w samozadowolenie na naszej chrześcijańskiej drodze. Łatwo stać się letnim w modlitwie, a nawet w życiu moralnym. Jeśli w jakimkolwiek stopniu dotyczy to ciebie, warto poświęcić tej Ewangelii uważną i wnikliwą refleksję.
Grzechem, o którym Jezus mówi w tym fragmencie, jest grzech nieprzebaczenia. Fragment ten wyraźnie ukazuje gniew Boga, który dotknie tych, którzy odmawiają przebaczenia innym. „Sługa niegodziwy”, do którego skierowane są te słowa, był człowiekiem, któremu Bóg darował „ogromną sumę”. To my wszyscy. Każdemu z nas Bóg darował dług, który kosztował Jezusa życie. Konsekwencją naszych grzechów była śmierć Syna Bożego. Każdy z nas zasługuje na karę śmierci. Teraz jednak śmierć została przemieniona w sam środek prowadzący do nowego życia przez odpuszczenie grzechów. A jeśli chcemy otrzymać odpuszczenie grzechów i nowe życie, które na nas czeka, musimy w pełni uczestniczyć w Bożym przebaczeniu. Nie tylko musimy przyjąć Jego przebaczenie, lecz także przebaczyć tym, którzy zgrzeszyli przeciwko nam. Całkowicie. Zupełnie. Bez zastrzeżeń.
W tej przypowieści niegodziwy sługa nie darował swojemu słudze niewielkiego długu. W istocie każdy grzech popełniony przeciwko nam, bez względu na to, jak ciężki jest w oczach Boga, stanowi niewielki dług w porównaniu z tym, który mamy wobec Boga. Dlatego nigdy nie wolno nam wahać się z przebaczeniem. Nigdy. Jeśli jest to trudne i jeśli rozważanie Bożego miłosierdzia, dobroci, współczucia i miłości nie skłania cię do całkowitego przebaczenia wszystkim, w najpełniejszej mierze, poświęć czas tej przypowieści. „Sługo niegodziwy! Darowałem ci cały ten dług, ponieważ mnie prosiłeś. Czyż więc i ty nie powinieneś był ulitować się nad swoim współsługą, jak ja ulitowałem się nad tobą?” Te słowa są skierowane do nas, gdy nie przebaczamy całkowicie, z głębi serca. To miłosierne słowa Jezusa, które mają pomóc nam się przebudzić i dostrzec, co musimy zrobić.
W komentarzu św. Tomasza z Akwinu do tego fragmentu „kaci”, o których jest tu mowa i którym zostaniemy wydani, jeśli nie przebaczymy, to demony. Będą nas dręczyć, gdy zabraknie nam przebaczenia wobec innych. Na razie udręka ta będzie przybierała postać obsesyjnego skupiania się na własnych ranach, rozpamiętywania myśli o zemście, żywienia uraz i braku wewnętrznego pokoju. To dzieło demonów i będą nas one dręczyć w ten sposób, dopóki nie przebaczymy.
Rozważ dziś bezwzględny wymóg przebaczenia w życiu chrześcijańskim. Miłosierdzie może wydawać się niesprawiedliwe. Z punktu widzenia ścisłej sprawiedliwości takie właśnie jest. Jednak z perspektywy wolności i cnót Nieba miłosierdzie ma doskonały sens. Nie wahaj się przebaczać, bo jeśli zdołasz to uczynić z głębi serca, Bóg hojnie obdarzy cię bogactwami Królestwa Niebieskiego.
Najmiłosierniejszy Panie, przebaczyłeś mi ogromny dług. Ceną mojego grzechu była Twoja śmierć na Krzyżu. Proszę, napełnij moje serce tak wielką wdzięcznością za ten dar, abym z kolei okazywał innym równie głębokie miłosierdzie. Obym nigdy nie zachwiał się w tak głębokim miłosierdziu, aby uwolnić się od udręk płynących z braku przebaczenia. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
Święci dnia – W tym roku nie obchodzi się ich wspomnienia liturgicznego, ponieważ przypada ono w niedzielę
Święty Robert Bellarmin, biskup i doktor Kościoła — wspomnienie dowolne
Święta Hildegarda z Bingen, dziewica i doktor Kościoła — wspomnienie dowolne
