4 października 2023
Środa XXVI tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Świętego Franciszka z Asyżu — wspomnienie
Gdy Jezus i Jego uczniowie byli w drodze, ktoś powiedział do Niego: „Pójdę za Tobą, dokądkolwiek się udasz”. Jezus mu odpowiedział: „Lisy mają nory, a ptaki podniebne — gniazda, lecz Syn Człowieczy nie ma gdzie głowy położyć”. Łk 9:57–58
Na pierwszy rzut oka odpowiedź naszego Pana wydaje się niezwykła. Wyglądało na to, że człowiek ten zobowiązuje się iść za Jezusem wszędzie, dokądkolwiek Jezus go poprowadzi. Zamiast jednak pochwalić potencjalnego ucznia, Jezus daje do zrozumienia, że nie ma miejsca, do którego człowiek ten mógłby za Nim pójść. Musiałby raczej pójść za Nim w nieznane. Dlaczego Jezus tak powiedział? Czy nie chciał, aby ten człowiek poszedł za Nim?
Jedną z prawd, których uczy nas ten fragment, jest to, że Jezus potrafił czytać w duszach i intencjach tych, których spotykał. Najwyraźniej słowa tego człowieka nie do końca odpowiadały jego rzeczywistym zamiarom. Komentując ten fragment, kilku Ojców Kościoła wskazuje, że człowiek ten wypowiedział te słowa nie z głębokiego pragnienia pójścia za Chrystusem, lecz po to, by dobrze wypaść w oczach ludzi otaczających Jezusa. Jezus znał jego prawdziwy zamiar i dlatego powiedział mu, że jeśli chce iść za Nim, będzie musiał pójść za Nim w nieznane. Następnie Jezus rozmawiał z dwoma innymi ludźmi o pójściu za Nim i za każdym razem wzywał ich, by szli za Nim bez zastrzeżeń.
Wezwanie do pójścia za naszym Panem jest bezwarunkowe. Nie możemy iść za Nim połowicznie. Nie możemy iść za Nim z egoistycznych pobudek. Decyzja o pójściu za naszym Panem zaczyna się od Jego wezwania w naszym wnętrzu. Musimy usłyszeć Jego wyraźny głos i zaproszenie. Zaproszenie, które otrzymamy, będzie wymagało od nas wszystkiego. Jezus nigdy nie wezwie nas, byśmy oddali Mu połowę naszego życia ani nawet jego większą część. Jego wezwanie wymaga wszystkiego. Wymagając od nas wszystkiego, nasz Pan w istocie daje nam wszystko. Osiągamy pełnię dopiero wtedy, gdy oddajemy Mu wszystko i idziemy za Nim bez zastrzeżeń. To jest punkt wyjścia.
Decyzja o pójściu za Jezusem będzie się też dokonywać w pewnym ukryciu. Nie chodzi o to, że próbujemy ukrywać naszą decyzję pójścia za Nim; chodzi raczej o to, że musimy iść za Nim z właściwymi intencjami. Nie robimy tego dlatego, że chcemy, by inni nas chwalili, podziwiali czy stawiali sobie za wzór. Nie robimy tego, by podbudować nasze duchowe ego. Idziemy za Nim, ponieważ usłyszeliśmy Jego wezwanie i postanowiliśmy odpowiedzieć na nie w taki sposób, do jakiego jesteśmy wezwani. Dlatego każda decyzja o pójściu za Jezusem musi mieć początek w ukryciu naszego wewnętrznego życia modlitwy. Gdy nasze zobowiązanie będzie już mocno ugruntowane, często stanie się widoczne dla innych, lecz nigdy nie może to być motywem naszego działania.
Gdy już mocno postanowimy iść za Chrystusem, nie może być odwrotu. Jezus kończy dzisiejszą Ewangelię słowami: „Ktokolwiek przykłada rękę do pługa, a wstecz się ogląda, nie nadaje się do królestwa Bożego”. Decyzja o pójściu za Chrystusem wymaga obumarcia dla pewnych rzeczy w naszym życiu. W miarę postępów na tej drodze będą pojawiały się pokusy powrotu do dawnych zwyczajów. Będziemy wspominać przyjemności płynące z dawnych grzechów, odczuwać pociąg ku innym drogom, a nawet może nam się wydawać, że wymóg bezwzględnej wierności przekracza nasze siły. Te doświadczenia trzeba nieustannie odrzucać jako pokusy i kłamstwa. Nigdy nie wolno nam oglądać się za tym, z czego zrezygnowaliśmy, a zawsze musimy patrzeć przed siebie, ku temu, do czego wzywa nas nasz Pan. Podawanie w wątpliwość naszej decyzji o pójściu za Jezusem będzie chwilami bardzo realną pokusą; dlatego nasze postanowienie musi pozostać niezachwiane.
Zastanów się dziś nad tym, jak głęboka jest twoja decyzja pójścia za Jezusem. Najpierw rozważ, czy dotarło do ciebie to radykalne i bezwarunkowe wezwanie rozbrzmiewające w głębi twojej duszy. Tylko tam, w ukryciu twojego życia wewnętrznego, usłyszysz przemawiającego Boga. Po drugie, zastanów się nad swoimi motywami pójścia za Jezusem. Czy robisz to, by dobrze wypaść w oczach innych? Czy też czynisz to z miłości do Boga? Po trzecie, zastanów się, czy twoje oddanie jest całkowite. Nie wystarczy oddać Chrystusowi większej części swojego życia; On wymaga wszystkiego. Wreszcie rozważ także to, że na tej drodze pojawi się wiele pokus powrotu do dawnego, grzesznego sposobu życia. Niech twoje zdecydowanie pozwoli ci wyeliminować te pokusy i nieustannie odnawiaj swoje zobowiązanie do kroczenia drogą twojego powołania.
Mój wymagający Panie, wezwałeś mnie do radykalnego oddania całego mojego życia, by iść za Tobą. Słyszę Twój głos i postanawiam powiedzieć „tak” Twojemu zaproszeniu. Proszę, uwolnij mnie od wszelkich egoistycznych pobudek w życiu i daj mi stanowczość potrzebną, by iść za Tobą wszędzie, dokądkolwiek mnie poprowadzisz. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
Święty dnia – Święty Franciszek z Asyżu
Dostępne jako e-book i w miękkiej oprawie:
Amazon Kindle – Amazon — wydanie w miękkiej oprawie – Google Play – iTunes – Barnes & Noble
