27 lutego 2024
Wtorek II tygodnia Wielkiego Postu
Czytania na dziś
Święty Grzegorz z Nareku, opat i doktor Kościoła — wspomnienie dowolne
„Największy z was niech będzie waszym sługą. Kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony”. Mateusz 23:11–12
Czy pragniesz prawdziwej wielkości? Czy chcesz, aby twoje życie naprawdę zmieniało życie innych? To pragnienie wielkości zostało złożone w głębi nas przez naszego Pana i nigdy nie zniknie. Nawet ci, którzy żyją wiecznie w piekle, zachowają to wrodzone pragnienie, które będzie dla nich przyczyną wiecznego bólu, ponieważ nigdy nie zostanie spełnione. Czasami warto rozważyć tę rzeczywistość, aby znaleźć motywację do zadbania o to, by taki los nas nie spotkał.
W dzisiejszej Ewangelii Jezus daje nam jeden z kluczy do wielkości. „Największy z was niech będzie waszym sługą”. Być sługą oznacza stawiać innych przed sobą. Stawiasz ich potrzeby na pierwszym miejscu, zamiast zabiegać o to, by zwracali uwagę na twoje potrzeby. A to jest trudne.
W życiu bardzo łatwo jest myśleć najpierw o sobie. Kluczowe jest jednak to, że w pewnym sensie stawiamy siebie na „pierwszym miejscu” właśnie wtedy, gdy w praktyce stawiamy innych przed sobą. Dzieje się tak dlatego, że decyzja, by stawiać innych na pierwszym miejscu, jest nie tylko dobra dla nich, lecz także jest dokładnie tym, co najlepsze dla nas. Zostaliśmy stworzeni do miłości. Zostaliśmy stworzeni, by służyć innym. Zostaliśmy stworzeni po to, by dawać siebie innym, nie licząc kosztów. Kiedy jednak to robimy, nie tracimy siebie. Przeciwnie, właśnie dając siebie i dostrzegając najpierw drugiego człowieka, naprawdę odkrywamy, kim jesteśmy, i stajemy się tym, do czego zostaliśmy stworzeni. Stajemy się samą miłością. A człowiek, który kocha, jest człowiekiem wielkim… a człowiek wielki to człowiek, którego Bóg wywyższa.
Zastanów się dziś nad wielką tajemnicą pokory i powołaniem do niej. Jeśli trudno ci stawiać innych na pierwszym miejscu i im służyć, rób to mimo wszystko. Podejmij decyzję, by uniżyć się przed wszystkimi innymi. Postaw ich troski na pierwszym miejscu. Zwracaj uwagę na ich potrzeby. Słuchaj tego, co mówią. Okazuj im współczucie, z gotowością i chęcią czynienia tego w jak najpełniejszej mierze. Jeśli tak postąpisz, pragnienie wielkości, które żyje w głębi twojego serca, zostanie spełnione.
Mój pokorny Panie, dziękuję Ci za świadectwo Twojej pokory. Postanowiłeś postawić wszystkich ludzi na pierwszym miejscu, posuwając się aż do przyjęcia cierpienia i śmierci, które były konsekwencją naszych grzechów. Daj mi pokorne serce, drogi Panie, abyś mógł posłużyć się mną do dzielenia się Twoją doskonałą miłością z innymi. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania na dzień dwunasty:
40 dni na pustyni & 40 dni pod krzyżem
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na Wielki Post
Święty dnia – Święty Grzegorz z Nareku, opat i doktor Kościoła
