2 lipca 2024
Wtorek XIII tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Gdy Jezus wszedł do łodzi, poszli za Nim Jego uczniowie. Nagle na morzu zerwała się gwałtowna burza, tak że fale zalewały łódź; On zaś spał. Mateusz 8:23–24
To doświadczenie wywarło na uczniach wielkie wrażenie, o czym świadczy fakt, że zostało opisane we wszystkich trzech Ewangeliach synoptycznych. Widzimy to również w słowach kończących opowiadanie, po tym, jak Jezus uciszył burzę: „Ludzie ci zdumiewali się i mówili: «Kimże On jest, że nawet wichry i jezioro są Mu posłuszne?»”.
Tradycyjnie opowiadanie to odczytywano zarówno jako obraz całego Kościoła, jak i pojedynczej duszy. Łódź jest obrazem Kościoła, w którym my, chrześcijanie, przemierzamy niebezpieczeństwa tego życia. Aby przetrwać, musimy pozostać w Kościele. Każda osoba w łodzi przedstawia każdego z nas, kto jest członkiem Kościoła. Gwałtowna burza jest obrazem licznych osobistych zmagań, których doświadczamy w życiu, a także prześladowań, których Kościół doznawał i będzie doznawał aż do końca czasów.
Kiedy burza miotała łodzią, Jezus spał. Nie spał jednak bez powodu. Gdy przyglądamy się dziejom ludzkości, a zwłaszcza historii Kościoła, znajdujemy wiele chwil, w których Bóg wydawał się nieobecny lub „uśpiony”, gdy nadchodziły zamęt, prześladowania i trudności. Wielu ludzi, jeśli nie wszyscy, doświadczyło tego w jakimś momencie życia. Uczniowie, przeżywając tę burzę, pokazują nam doskonały sposób modlitwy na chwile, gdy doświadczamy pokusy rozpaczy. Budzą Jezusa i mówią: „Panie, ratuj nas! Giniemy!”. I choć Jezus upomina ich za brak wiary i lęk, odpowiada też na ich błagania i ucisza burzę.
Co uczniowie powinni byli zrobić w tej sytuacji? Czy powinni byli zaufać i pozwolić Jezusowi dalej spać? Choć nasz Pan rzeczywiście upomniał ich za brak wiary, opowiadanie to przede wszystkim objawia Boże miłosierdzie w chwilach, gdy doświadczamy pokusy lęku. Bóg wie, że czasami wszyscy będziemy czuć się przytłoczeni i doświadczać takiej pokusy. Wie, że nasza wiara nie jest doskonała, dlatego pozwolił, by Jego uczniowie dali nam ten przykład. Ilekroć więc czujemy się w życiu przytłoczeni i zalęknieni, powinniśmy wołać do Niego, by nas ratował. On chce, byśmy zwracali się do Niego.
Rozważ dziś tę modlitwę uczniów. Jeśli dostrzegasz, że stoisz w obliczu jakiegoś osobistego kryzysu albo poważniejszej trudności rodzinnej, która pozostaje nierozwiązana, bądź coraz wyraźniej uświadamiasz sobie inne zmagania dotykające Kościół lub całe społeczeństwo, spróbuj modlić się na wzór uczniów: „Panie, ratuj nas! Giniemy!”. Choć słowa te mogą początkowo wydawać się słowami rozpaczy, w rzeczywistości są słowami nadziei i ufności. Kierują nas ku Temu, który jest jedynym źródłem pokoju, jakiego szukamy w naszych duszach, rodzinach, Kościele i świecie. Dostrzeż różne sytuacje, w których ty i inni macie poczucie, że „giniecie”, i wołaj z całego serca do naszego Pana, aby uratował ciebie i wszystkich potrzebujących.
Panie wszechmocny, zdumiewa mnie Twoja Boska moc i zdolność całkowitego uciszania burz, które nękają Twój lud. Proszę, napełnij mnie nadzieją i pokorą, abym nigdy nie wahał się zwracać do Ciebie w potrzebie, a także wołać do Ciebie o Twoją nieustanną interwencję w życiu innych. Przebudź się, o Panie, i ocal swój lud, bo bez Ciebie naprawdę zginiemy! Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
