Polski

Od małości do chwały

27 października 2026
Wtorek XXX tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś

Przypowieść o ziarnku gorczycy, autor: Lawrence OP, CC BY-NC-ND 2.0.

Wideo

Jezus powiedział: „Do czego podobne jest królestwo Boże i z czym mam je porównać? Podobne jest do ziarnka gorczycy, które pewien człowiek wziął i posiał w ogrodzie. Gdy w pełni wyrosło, stało się wielkim krzewem, a ptaki powietrzne zamieszkały w jego gałęziach.” Łk 13:18–19

Ziarnko gorczycy symbolizuje pokorne i ukryte początki Ewangelii. Sam Chrystus narodził się w żłobie i został ukrzyżowany jak przestępca. W sensie duchowym to On jest ziarnkiem gorczycy w najpełniejszym znaczeniu tego słowa. Podobnie Kościół rozpoczął się od garstki zwyczajnych, w większości niewykształconych mężczyzn, których zasadziła ręka Boskiego Siewcy.

Dziś Ewangelię głosi się na wiele sposobów. Niekiedy dociera ona do ludzi poprzez dynamiczne kazania, efektowne formy przekazu i kuszące obietnice. Jednak autentyczna Ewangelia nie potrzebuje efektów dźwiękowych ani wizualnego widowiska. Ewangelia, która naprawdę nas przemienia, jest w istocie jak to maleńkie ziarnko gorczycy, zasiane w ciszy na żyznej glebie naszych serc. Kiedy tak się dzieje, królestwo Boże zaczyna w nas wzrastać.

Wraz z rozwojem technologii i mediów społecznościowych pojawia się pokusa, by sądzić, że do dzielenia się Ewangelią musimy stosować metody rodem z Hollywood. Choć technologia, sztuka, muzyka, filmy i przyciągające wzrok formy przekazu mogą czasem służyć dziełu ewangelizacji — zwłaszcza gdy docieramy do osób zanurzonych w świecie nieustannych bodźców — trzeba koniecznie zrozumieć, że czysta, prosta i pokorna Ewangelia zawsze wystarcza do budowania królestwa Bożego.

Rozważ najważniejszy wymiar ewangelicznego orędzia Jezusa: Jego Mękę, Śmierć i Zmartwychwstanie. Zwieńczeniem Ewangelii nie było widowisko wielkie czy chwalebne według ludzkich miar. Jezus nie wygłosił swojego ostatniego kazania ze złotego tronu przy dźwiękach trąb. Wygłosił je z narzędzia swojej śmierci — z krzyża, na którym wisiał — nagi na oczach świata, poniżony, pobity i ukrzyżowany. Według miar tego świata Jego życie zakończyło się hańbą i niesławą. Według Bożych miar ziarna łaski wypłynęły z Jego Najświętszego Serca, gdy wydawał ostatnie tchnienie.

Nawet Zmartwychwstanie było ukryte przed oczami wielu ludzi, zwłaszcza Jego przeciwników. Po powstaniu z martwych nie ukazał się w świątyni, promieniując chwałą i majestatem, aby uciszyć arcykapłanów, uczonych w Piśmie, faryzeuszów i starszych. Zamiast tego ukazywał się tym, którzy mieli wiarę — w ciszy, z miłością, w sposób subtelny i osobisty. Nie zabiegał o to, by dowieść, kim jest, ludziom zatwardziałego serca; umacniał natomiast wiarę w tych, którzy Go kochali i wierzyli.

Kościół również rozpoczął swoje dzieje w poniżeniu. Wkrótce po Pięćdziesiątnicy nadeszły prześladowania i męczeństwo. Pierwsi chrześcijanie oddawali cześć Bogu w tajemnicy, często w domach lub ukrytych miejscach, wiedząc, że ich życie jest zagrożone. Największy ze wszystkich ewangelizatorów, święty Paweł, przez cały czas swojej posługi ogromnie cierpiał, znosząc chłosty, uwięzienia, rozbicia statków, głód, odrzucenie i nieustanne prześladowania. Był wyśmiewany, bity, kamienowany i pozostawiony jako martwy — a wszystko po to, by zasiać w sercach innych to maleńkie ziarnko gorczycy, ziarnko prawdy. A jednak dzięki jego wiernej wytrwałości Kościół rozprzestrzeniał się z miasta do miasta i zapuszczał korzenie w świecie pogan.

Pokorny cieśla, który narodził się w grocie w Betlejem, został skazany na wygnanie, wychował się w mało znanym miasteczku Nazaret i stał się ubogim, wędrownym kaznodzieją, zależnym od hojności innych, przez wieki był poznawany i kochany przez niezliczone dusze. Przemieniał życie ludzi, wykorzeniał grzech i buduje swoje królestwo pośród grzeszników — a wszystko dlatego, że pokorne ziarno Jego życia było wciąż na nowo zasiewane w otwartych sercach.

Zastanów się dziś nad ukrytymi sposobami działania Bożej łaski w twoim życiu. Nie zniechęcaj się, jeśli twoja wiara wydaje ci się mała lub jeśli twoje wysiłki ewangelizacyjne zdają się pozostawać niezauważone. Ufaj, że prawdziwa Ewangelia, przyjmowana z pokorą i przeżywana w ciszy, ma moc wzrastać i przynosić obfity owoc. Pozwól ziarnu słowa Bożego zapuścić głębokie korzenie w glebie twojej duszy i cierpliwie pielęgnuj je modlitwą, wiernością i miłością. W doskonałym Bożym czasie z tego ziarna wyrośnie coś znacznie większego, niż możesz sobie wyobrazić, dając wielu ludziom duchowe schronienie i pokarm.

Mój chwalebny Królu, Twoje królestwo nie jest z tego świata. Jest pokorne i proste, jak ziarnko gorczycy; jednak zasiane w żyznych sercach rozrasta się szeroko, poszerzając nasze dusze i czyniąc nas członkami Twojego wiecznego królestwa. Obym zawsze otwierał serce na Twoją zbawczą Ewangelię i pielęgnował to pokorne ziarno modlitwą, aby moje życie mogło zostać przemienione przez Twoją łaskę. Jezu, ufam Tobie.

Nowenna do świętego Judy Tadeusza
W sytuacjach rozpaczliwych i sprawach beznadziejnych
Odmawiana o każdej porze roku, szczególnie od 19 do 27 października

Październik jest miesiącem Różańca Świętego

Więcej rozważań Ewangelii

Rozważania o Miłosierdziu Bożym

Rozważania biblijne na okres zwykły

Święci i święta na dziś

Czytania mszalne do wyboru