ஜூலை 16, 2021
பொதுக்காலம் பதினைந்தாம் வாரத்தின் வெள்ளிக்கிழமை
இன்றைய வாசகங்கள்
கார்மேல் மலை அன்னை—விருப்ப நினைவு
ஓய்வுநாளில் இயேசு வயல்வெளி வழியாகச் சென்றுகொண்டிருந்தார். அவருடைய சீடர்கள் பசியாயிருந்ததால் கதிர்களைக் கொய்து உண்ணத் தொடங்கினார்கள். இதைக் கண்ட பரிசேயர்கள் அவரிடம், “பாரும், ஓய்வுநாளில் செய்யச் சட்டம் அனுமதிக்காததை உம் சீடர்கள் செய்கிறார்கள்” என்றார்கள். மத்தேயு 12:1–2
மோசே மக்களுக்குப் பத்துக் கட்டளைகளை வழங்கியபோது, ஓய்வுநாளில் வேலை செய்வதற்குத் தடை விதிக்கப்பட்டிருந்தது. மூன்றாம் கட்டளையின் ஒரு பகுதியில், ஓய்வுநாளில் “நீ எந்த வேலையும் செய்யக்கூடாது” என்று சொல்லப்பட்டிருந்தது (விடுதலைப் பயணம் 20:10). இயேசுவின் காலத்திற்குள், பரிசேயர்கள் இந்தச் சட்டத்திற்கு ஏராளமான விளக்கங்களைச் சேர்த்து, தடைசெய்யப்பட்டவை என்று தாங்கள் கருதிய 39 வகையான வேலைகளையும் உள்ளடக்கும் அளவுக்கு அதை விரிவுபடுத்தியிருந்தார்கள். அறுவடை செய்வதும் தானியத்தை அரைப்பதும் அவர்களுடைய பட்டியலில் இடம்பெற்றிருந்தன. எனவே, சீடர்கள் கதிர்களைக் கொய்து, தானியத்தை உண்ணும்படி உமியை நீக்கக் கைகளால் கசக்குவதைப் பரிசேயர்கள் கண்டபோது, மூன்றாம் கட்டளைக்கு எதிரான குற்றம் என்று தாங்கள் விளக்கமளித்த ஒரு செயலைச் செய்ததாக அவர்கள்மீது குற்றத்தீர்ப்பளித்தார்கள்.
இந்தப் பகுதியிலிருந்து நாம் முதலில் கவனிக்கக்கூடியது, சீடர்கள் பசியாயிருந்தார்கள் என்பதே. அவர்கள் இயேசுவிடம் மிகுந்த அர்ப்பணிப்புக் கொண்டிருந்தார்கள்; அவர் நற்செய்தியைப் பறைசாற்றும்படி அவருடன் ஊர் ஊராகப் பயணம் செய்துவந்தார்கள். இயேசுவுக்கும் அவரது பணிக்கும் மட்டுமே தங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும் என்பதற்காக அவர்கள் தொழில், வீடு, குடும்பம், வருமானம் ஆகிய அனைத்தையும் விட்டுவிட்டார்கள். இதன் விளைவாக, அவர்கள் வறுமையில் வாழ்ந்து, பிறருடைய தாராள மனதைச் சார்ந்திருந்தார்கள். இத்தகைய சூழலில்தான், மிகவும் எளிய உணவை உண்ண அவர்கள் முடிவுசெய்தார்கள்: நடந்துசெல்லும்போது தாங்கள் கொய்த தானியமே அந்த உணவு. தாங்கள் சென்றடையும் இடத்தில் சூடான உணவு தங்களுக்காகக் காத்திருக்கவில்லை என்று அவர்கள் முறையிடவில்லை. கால்நடையாக மேற்கொண்ட பல நீண்ட பயணங்களை அவர்கள் ஏற்றுக்கொண்டார்கள். ஒவ்வோர் இரவும் தங்களுடைய சொந்தப் படுக்கையில் உறங்க முடியாததை அவர்கள் பொருட்படுத்தவில்லை. ஆனால், உணவு என்னும் அடிப்படை மனிதத் தேவை அவர்களுக்கு இருந்தது. எனவே, பசியைப் போக்கிக்கொள்ளும் இந்த அடிப்படைத் தேவையை நிறைவேற்ற, நடந்துசெல்லும்போதே அவர்கள் தானியத்தைக் கொய்தார்கள்.
இந்தப் பகுதியிலிருந்து நாம் பல பாடங்களைக் கற்றுக்கொள்ளலாம். அவற்றுள் தெளிவான ஒரு பாடம், பிறரைத் தீர்ப்பிட்டு அவர்கள்மீது குற்றத்தீர்ப்பளிக்கும் சோதனையைப் பற்றியது. பிறரைத் தீர்ப்பிடும் கண்ணியில் நாம் விழும்போது, பொதுவாகச் சில அம்சங்கள் காணப்படுகின்றன. முதலாவதாக, தீர்ப்பிடுவதும் குற்றத்தீர்ப்பளிப்பதும் பெரும்பாலும், தவறுகள் என்று நாம் கருதுபவற்றைப் பெரிதுபடுத்தி மிகைப்படுத்துவதை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளன. சீடர்களின் இந்தப் “பாவத்தை” பரிசேயர்கள் தெளிவாகவே பெரிதுபடுத்தி மிகைப்படுத்தினார்கள். நம் வாழ்விலும், பிறரைத் தீர்ப்பிடும் மனப்பாங்கு, பாவம் என்று நாம் கருதும் மற்றவரின் செயலை ஏறக்குறைய எப்போதுமே உண்மையில் இருப்பதைவிட மிகவும் கடுமையானதாகக் காட்டுகிறது—அது உண்மையிலேயே ஒரு பாவமாக இருந்தால்தான்!
பிறரைத் தீர்ப்பிட்டுக் குற்றத்தீர்ப்பளிக்கும் உள்ளத்திலிருந்து எழும் மற்றொரு பொதுவான சோதனை, குற்றத்தீர்ப்புக்கு உள்ளாகும் நபரைப் புரிந்துகொள்ளக்கூடத் தவறுவதாகும். மேலே கூறப்பட்ட நிகழ்வில், சீடர்கள் கதிர்களைக் கொய்து தானியத்தை உண்டதற்கான காரணத்தைப் பரிசேயர்கள் விசாரிக்கக்கூட இல்லை. அவர்கள் சில காலமாக உணவின்றி இருந்தார்களா, எவ்வளவு நேரமாகப் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தார்கள் என்றெல்லாம் அவர்கள் கேட்கவில்லை. சீடர்கள் பசியாயிருந்தார்கள் என்பதும், பெரும்பாலும் கடும் பசியாயிருந்திருக்கக்கூடும் என்பதும் அவர்களுக்கு ஒரு பொருட்டாக இருக்கவில்லை. நாமும் அவ்வாறே, பிறரைத் தீர்ப்பிட்டு அவர்கள்மீது குற்றத்தீர்ப்பளிக்கும்போது, அவர்களுடைய சூழ்நிலையைப் புரிந்துகொள்ள முயலாமலேயே நமது தீர்ப்பை வழங்கிவிடுவது வழக்கமாக உள்ளது.
இறுதியாக, பிறரைத் தீர்ப்பிடுவது நமது உரிமையல்ல என்பதைச் சொல்லியாக வேண்டும். அவ்வாறு செய்வது பொதுவாகப் பொறுப்பற்ற செயல்; நமது தன்னலப்போக்கே அதற்குக் காரணமாக இருக்கிறது. மூன்றாம் கட்டளையை, தடைசெய்யப்பட்ட 39 செயல்களாக விரிவுபடுத்தும் அதிகாரத்தைக் கடவுள் பரிசேயர்களுக்குக் கொடுக்கவில்லை. சீடர்களின் செயல்களைத் தாங்கள் புரிந்துகொண்ட விதத்தின் அடிப்படையில், அந்த விளக்கங்களை அவர்களுக்குப் பொருத்திப் பார்க்கும் அதிகாரத்தையும் அவர் கொடுக்கவில்லை. அதுபோலவே, பிறரைத் தீர்ப்பிடும் அதிகாரத்தைக் கடவுள் நமக்கும் கொடுப்பதில்லை. புறநிலையில் கடுமையானதொரு பாவத்தின் சுழலில் ஒருவர் சிக்கியிருப்பது தெளிவாகத் தெரிந்தால், அந்தப் பாவத்திலிருந்து அவரை வெளியே கொண்டுவர உதவுவதற்கு நம்மால் இயன்ற அனைத்தையும் செய்ய வேண்டும். ஆனால், அத்தகைய சூழலிலும்கூட, அவரைத் தீர்ப்பிடவோ அவர்மீது குற்றத்தீர்ப்பளிக்கவோ நமக்கு உரிமையில்லை.
பிறரைத் தீர்ப்பிட்டு அவர்கள்மீது குற்றத்தீர்ப்பளிக்கும் போக்கு உங்களிடம் ஏதேனும் உள்ளதா என்பதை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். உங்களுக்குள் இந்தப் போக்கு இருப்பதை நீங்கள் கண்டால், பரிசேயர்களைப் பற்றிச் சிந்திக்க நேரம் ஒதுக்குங்கள். தாங்களே நீதிமான்கள் என்ற அவர்களுடைய மனப்பாங்கு அருவருப்பானதாகவும் தீங்கு விளைவிப்பதாகவும் இருந்தது. அவர்கள் காட்டிய தீய முன்மாதிரி, இத்தகைய குற்றத்தீர்ப்புச் செயல்களிலிருந்து விலகவும், அத்தகைய சோதனைகள் எழும் கணத்திலேயே அவற்றைப் புறக்கணிக்கவும் நம்மைத் தூண்ட வேண்டும்.
அனைவருக்கும் தெய்வீக நீதிபதியாக இருக்கும் என் இறைவா, நீர் மட்டுமே உள்ளத்தை அறிந்திருக்கிறீர்; நீர் மட்டுமே நீதிபதியாகச் செயல்பட வல்லவர். என் பாவத்தை நான் கண்டுணரும்படி, தயவுசெய்து என் வாழ்வில் உமது அதிகாரத்தைச் செயல்படுத்தியருளும். அவ்வாறு செய்யும்போது, பிறரைத் தீர்ப்பிட்டு அவர்கள்மீது குற்றத்தீர்ப்பளிக்கும் போக்கிலிருந்தும் என்னை விடுவித்தருளும். அதற்கு மாறாக, அனைவரிடமும் இரக்கமும் உண்மையும் நிறைந்த உள்ளத்தை எனக்குத் தந்தருளும். இயேசுவே, உம்மீது நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
பொதுக்காலத்திற்கான இறைவார்த்தைத் தியானங்கள்
அனைத்துப் புனிதர்கள்/திருவிழாக்கள்
இன்றைய புனிதர் – கார்மேல் மலை அன்னை
திருப்பலி வாசிப்புகளுக்கான தெரிவுகள்
.jpg){kind=link}