วันอาทิตย์ที่ 14 เมษายน ค.ศ. 2019
วันอาทิตย์ใบลาน ระลึกถึงพระมหาทรมานขององค์พระผู้เป็นเจ้า
ฟังภาษาอังกฤษ
“โฮซันนา! ขอถวายพระพรแด่ผู้ที่มาในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้า! ขอให้อาณาจักรของกษัตริย์ดาวิด บรรพบุรุษของเรา ซึ่งกำลังจะมาถึง จงได้รับพระพร! โฮซันนาในสวรรค์สูงสุด!” มาระโก 11:9
ในพิธีกรรมวันนี้ เราพบกับประสบการณ์และความรู้สึกที่แตกต่างกันอย่างมาก เราเริ่มการเฉลิมฉลองด้วยการฟังเรื่องราวที่พระเยซูเจ้าทรงได้รับการต้อนรับเข้าสู่กรุงเยรูซาเล็มด้วยความยินดีและความชื่นชมอย่างล้นพ้น ผู้คนร้องว่า “โฮซันนา!” “โฮซันนาในสวรรค์สูงสุด!” พระเยซูเจ้าทรงได้รับการปฏิบัติอย่างที่พระองค์สมควรได้รับ ผู้คนตื่นเต้นที่ได้เห็นพระองค์ และบรรยากาศก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดี
แต่ความตื่นเต้นยินดีนี้กลับกลายเป็นความตกตะลึงและความสยดสยองอย่างรวดเร็ว เมื่อเราเข้าสู่บทอ่านของวันนี้อย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น พระวรสารมาถึงจุดสูงสุดเมื่อพระเยซูเจ้าทรงถูกแขวนอยู่บนไม้กางเขนและทรงร้องว่า “เอโลอี เอโลอี เลมา สะบักทานี” “ข้าแต่พระเจ้าของข้าพเจ้า ข้าแต่พระเจ้าของข้าพเจ้า ทำไมพระองค์จึงทรงทอดทิ้งข้าพเจ้า” แล้ว “พระเยซูเจ้าทรงเปล่งเสียงดังและสิ้นพระชนม์” ในขณะนั้น ผู้ร่วมพิธีทุกคนคุกเข่าลงในความเงียบ ขณะที่เราไตร่ตรองถึงความเป็นจริงแห่งการสิ้นพระชนม์ของพระคริสตเจ้า
สิ่งต่าง ๆ ช่างเปลี่ยนแปลงไปได้มากเพียงใดในเวลาเพียงหนึ่งสัปดาห์สั้น ๆ เกิดอะไรขึ้นกับผู้คนทั้งหลายที่เคยโห่ร้องและสรรเสริญพระองค์ขณะเสด็จเข้าสู่กรุงเยรูซาเล็ม พวกเขาปล่อยให้พระองค์ทรงถูกตรึงกางเขนและสิ้นพระชนม์เช่นนี้ได้อย่างไร
คำตอบที่ลึกซึ้งที่สุดสำหรับคำถามนี้อาจเป็นสิ่งที่เราไม่คาดคิด คำตอบคือพระบิดาทรงมีพระประสงค์เช่นนั้น พระบิดาทรงมีพระประสงค์ที่จะยอมให้ผู้คนมากมายหันมาเป็นปฏิปักษ์ต่อพระเยซูเจ้า ทอดทิ้งพระองค์ และปล่อยให้พระองค์ทรงถูกตรึงกางเขน การเข้าใจเรื่องนี้เป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่ง
ในช่วงใดก็ตามของสัปดาห์ศักดิ์สิทธิ์ครั้งแรกนั้น พระเยซูเจ้าทรงสามารถใช้พระอานุภาพของพระองค์ในฐานะพระเจ้าและปฏิเสธที่จะน้อมรับกางเขนของพระองค์ได้ แต่พระองค์มิได้ทรงทำเช่นนั้น ตรงกันข้าม พระองค์ทรงดำเนินผ่านสัปดาห์นี้ด้วยความเต็มพระทัย ทรงรู้ล่วงหน้าและน้อมรับความทุกข์ทรมานและการถูกปฏิเสธที่พระองค์ทรงได้รับ และพระองค์มิได้ทรงทำเช่นนั้นด้วยความฝืนพระทัย หรือแม้แต่ด้วยความเสียพระทัย พระองค์ทรงน้อมรับสัปดาห์นี้อย่างเต็มพระทัย ทรงเลือกด้วยพระประสงค์ของพระองค์เอง
เหตุใดพระองค์จึงทรงทำเช่นนั้น เหตุใดพระองค์จึงทรงเลือกความทุกข์ทรมานและความตาย เพราะในพระปรีชาญาณอันสมบูรณ์ของพระบิดา ความทุกข์ทรมานและความตายนี้มีจุดมุ่งหมายที่ยิ่งใหญ่กว่า พระเจ้าทรงเลือกที่จะทำให้ปรีชาญาณของโลกสับสน โดยทรงใช้ความทุกข์ทรมานและการถูกตรึงกางเขนของพระองค์เองเป็นหนทางอันสมบูรณ์สู่ความศักดิ์สิทธิ์ของเรา ด้วยการกระทำนี้ พระองค์ทรงเปลี่ยนความชั่วร้ายที่ใหญ่หลวงที่สุดให้กลายเป็นความดีที่ยิ่งใหญ่ที่สุด บัดนี้ ด้วยความเชื่อของเราในการกระทำนี้ รูปพระเยซูเจ้าตรึงกางเขนจึงแขวนอยู่ ณ จุดศูนย์กลางในวัดและบ้านของเรา เพื่อเตือนใจเราอยู่เสมอว่า แม้แต่ความชั่วร้ายที่ใหญ่หลวงที่สุดก็ไม่อาจเอาชนะพระอานุภาพ พระปรีชาญาณ และความรักของพระเจ้าได้ พระเจ้าทรงมีพระอานุภาพเหนือแม้กระทั่งความตาย และพระเจ้าทรงมีชัยชนะในที่สุด แม้เมื่อทุกสิ่งดูเหมือนสูญสิ้นไปแล้ว
จงให้สัปดาห์นี้มอบความหวังจากพระเจ้าแก่ท่าน บ่อยครั้งเราอาจถูกประจญให้ท้อแท้ และที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้น เราอาจถูกประจญให้สิ้นหวัง แต่สำหรับเรา ทุกสิ่งก็ยังมิได้สูญสิ้นไปเช่นกัน ท้ายที่สุดแล้ว ไม่มีสิ่งใดพรากความยินดีของเราไปได้ เว้นแต่เราจะยอมให้เป็นเช่นนั้น ไม่มีความยากลำบาก ภาระ หรือกางเขนใดเอาชนะเราได้ หากเรายังคงมั่นคงในพระคริสตเยซู โดยยอมให้พระองค์ทรงเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งที่เราต้องทนในชีวิต อาศัยการที่พระองค์ทรงน้อมรับกางเขนของพระองค์เองอย่างรุ่งโรจน์
วันนี้ จงไตร่ตรองถึงอารมณ์ความรู้สึกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงตั้งแต่วันอาทิตย์ใบลานจนถึงวันศุกร์ศักดิ์สิทธิ์ จงรำพึงถึงความกลัว ความสับสน และความสิ้นหวังที่หลายคนคงรู้สึกเมื่อเห็นพระเยซูเจ้าทรงถูกสังหาร จงไตร่ตรองด้วยว่าเหตุการณ์นี้เป็นการกระทำของพระเจ้า โดยพระบิดาทรงยอมให้ความทุกข์ทรมานอันแสนสาหัสนี้เกิดขึ้น เพื่อทรงใช้ให้เกิดความดีอันยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงสละพระชนมชีพอย่างอิสระและทรงเรียกท่านให้ทำเช่นเดียวกัน จงไตร่ตรองถึงกางเขนในชีวิตของท่าน จงตระหนักว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงสามารถใช้กางเขนนี้ให้เกิดผลดี และให้พระเมตตาหลั่งไหลอย่างอุดมผ่านการที่ท่านน้อมรับอย่างอิสระ ขณะที่ท่านถวายกางเขนนั้นแด่พระองค์เป็นเครื่องบูชาด้วยความเต็มใจ ขอให้สัปดาห์ศักดิ์สิทธิ์นี้เปี่ยมด้วยพระพร! จงเพ่งมองกางเขนขององค์พระผู้เป็นเจ้า รวมทั้งกางเขนของท่านเองด้วย
ข้าแต่พระเจ้า เมื่อข้าพเจ้าถูกประจญให้สิ้นหวัง โปรดประทานความหวังแก่ข้าพเจ้า โปรดทรงช่วยให้ข้าพเจ้าเห็นการประทับอยู่ของพระองค์ในทุกสิ่ง แม้ในสิ่งที่ทำให้ข้าพเจ้าทุกข์ใจมากที่สุด ขอให้สัปดาห์ศักดิ์สิทธิ์นี้เปลี่ยนแปลงช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดและความอ่อนแอของข้าพเจ้า ขณะที่ข้าพเจ้ามอบทุกสิ่งไว้กับพระองค์ พระเจ้าของข้าพเจ้า ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
40 วัน ณ เชิงกางเขน – บทรำพึงที่สามสิบเก้า – ปิเอตา
บทไตร่ตรองเรื่องพระเมตตาของพระเจ้า
เนื้อหาเพิ่มเติมสำหรับเทศกาลมหาพรต
อ่านเพิ่มเติม – วันอาทิตย์ใบลาน ระลึกถึงพระมหาทรมานขององค์พระผู้เป็นเจ้า
