Abril 10, 2022
Linggo ng Palaspas sa Pagpapakasakit ng Panginoon (Taon C)
“Pinagpala ang hari na dumarating sa pangalan ng Panginoon. Kapayapaan sa langit at kaluwalhatian sa kaitaasan.” Lucas 19:38
Sa Liturhiya ngayong araw, nahaharap tayo sa lubhang magkaibang mga karanasan at damdamin. Sinisimulan natin ang pagdiriwang sa pakikinig sa salaysay ng pagsalubong kay Jesus sa Jerusalem nang may malaking kagalakan at pagbubunyi! “Hosanna!” sigaw nila. “Hosanna sa Kaitaasan!” Pinakitunguhan si Jesus ayon sa nararapat sa Kanya. Sabik na sabik ang mga tao na makita Siya, at laganap ang pananabik.
Ngunit ang pananabik na ito ay mabilis na napalitan ng pagkabigla at hilakbot habang lalo nating pinagninilayan ang mga pagbasa ngayong araw. Umaabot sa sukdulan ang Ebanghelyo habang si Jesus ay nakabayubay sa Krus at sumisigaw, “Eloi, Eloi, lema sabachthani?” “Diyos ko, Diyos ko, bakit Mo Ako pinabayaan?” At pagkatapos nito, “sumigaw nang malakas si Jesus at nalagutan ng hininga.” Sa sandaling iyon, tahimik na lumuluhod ang buong sambayanan habang pinagninilayan natin ang katotohanan ng pagkamatay ni Kristo.
Kaylaki ng maaaring ipagbago ng mga pangyayari sa loob lamang ng isang maikling linggo. Ano ang nangyari sa lahat ng taong sumisigaw at nagpupuri sa Kanya nang pumasok Siya sa Jerusalem? Paano nila hinayaang humantong Siya sa Pagpapako sa Krus at kamatayang ito?
Ang pinakamalalim na sagot sa tanong na ito ay maaaring hindi natin inaasahan. Ang sagot ay niloob ito ng Ama. Niloob ng Ama, ayon sa Kanyang kaloobang nagpapahintulot, na napakaraming tao ang tumalikod sa Kanya, mag-iwan sa Kanya, at hayaang Siya ay ipako sa krus. Napakahalagang maunawaan ito.
Sa anumang sandali noong unang Mahal na Araw na iyon, maaaring ginamit ni Jesus ang Kanyang kapangyarihang banal at tumangging yakapin ang Kanyang Krus. Ngunit hindi Niya iyon ginawa. Sa halip, kusang-loob Niyang hinarap ang linggong ito, na inaasahan at niyayakap ang pagdurusa at pagtangging dinanas Niya. At ginawa Niya ito nang walang pag-aatubili o kahit pagsisisi. Kusang-loob Niyang niyakap ang linggong ito, pinipili ito bilang sarili Niyang kalooban.
Bakit Niya gagawin ang gayong bagay? Bakit Niya pipiliin ang pagdurusa at kamatayan? Sapagkat sa ganap na karunungan ng Ama, ang pagdurusa at kamatayang ito ay may higit na dakilang layunin. Pinili ng Diyos na biguin ang karunungan ng sanlibutan sa pamamagitan ng paggamit sa sarili Niyang pagdurusa at Pagpapako sa Krus bilang ganap na paraan tungo sa ating kabanalan. Sa gawang ito, ginawa Niyang pinakadakilang kabutihan ang pinakamatinding kasamaan. Ngayon, bunga ng ating pananampalataya sa gawang ito, ang krusipiho ay nakasabit sa pinakasentro ng ating mga simbahan at tahanan bilang patuloy na paalala na kahit ang pinakamatinding kasamaan ay hindi makapananaig sa kapangyarihan, karunungan, at pag-ibig ng Diyos. Mas makapangyarihan ang Diyos kaysa sa kamatayan mismo, at nasa Diyos ang panghuling tagumpay kahit tila wala nang pag-asa.
Hayaan mong bigyan ka ng linggong ito ng pag-asang mula sa Diyos. Madalas tayong matuksong panghinaan ng loob at, higit na masama, matuksong mawalan ng pag-asa. Ngunit hindi rin naman nawawala ang lahat para sa atin. Sa huli, walang makaaagaw ng ating kagalakan maliban kung hahayaan natin. Walang paghihirap, walang pasanin, at walang krus na makapananaig sa atin kung mananatili tayong matatag kay Kristo Jesus, na hinahayaan Siyang baguhin ang lahat ng tinitiis natin sa buhay sa pamamagitan ng maluwalhati Niyang pagyakap sa sarili Niyang Krus.
Pagnilayan mo ngayon ang matinding pagkakaiba ng mga damdamin mula Linggo ng Palaspas hanggang Biyernes Santo. Pagnilayan ang takot, pagkalito, at kawalang-pag-asang malamang na nadama ng marami nang makita nilang pinaslang si Jesus. Pagnilayan din na ito ay isang banal na gawa kung saan pinahintulutan ng Ama ang matinding pagdurusang ito upang gamitin ito para sa pinakadakilang kabutihang nakilala kailanman. Kusang ibinigay ng Panginoon ang Kanyang buhay at tinatawag ka Niyang gawin din iyon. Pagnilayan ang krus sa iyong buhay. Alamin mong magagamit ito ng Panginoon para sa kabutihan, na magbubunga ng masaganang awa sa pamamagitan ng malaya mong pagyakap dito habang iniaalay mo ito sa Kanya bilang isang kusang-loob na sakripisyo. Nawa’y maging mapagpala ang iyong Mahal na Araw! Ituon mo ang iyong mga mata sa Krus ng Panginoon gayundin sa sarili mong krus.
Aking Panginoong ipinako sa krus, kapag natutukso akong mawalan ng pag-asa, bigyan Mo ako ng pag-asa. Tulungan Mo akong makita ang Iyong presensya sa lahat ng bagay, maging sa mga bagay na lubhang bumabagabag sa akin. Nawa’y baguhin ng Mahal na Araw na ito ang pinakamadidilim kong sandali at ang aking kahinaan habang isinusuko ko ang lahat sa Iyo, aking Diyos. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
(Domingo de Ramos)
Mga Video ng Pagninilay sa Linggo
Higit pang mga Pagninilay sa Ebanghelyo
Mga Pagninilay sa Inaawit na Awa ng Diyos
Mga Sanggunian para sa Kuwaresma
Mga Pagninilay sa Banal na Kasulatan para sa Kuwaresma
Karagdagang Babasahin – Domingo de Ramos sa Pagpapakasakit ng Panginoon
Mga Pagpipilian sa mga Pagbasa sa Misa
Tampok na larawan sa itaas: Pagpasok sa Jerusalem ni Pedro Orrente, mula sa Wikimedia Commons
