Mayo 5, 2022
Huwebes ng Ikatlong Linggo ng Pasko ng Pagkabuhay
Mga Pagbasa Ngayon
Sinabi ni Jesus sa mga tao: “Walang makalalapit sa akin malibang ilapit siya ng Ama na nagsugo sa akin, at muli ko siyang bubuhayin sa huling araw.” John 6:44
Inihahayag sa atin ng talatang ito sa Banal na Kasulatan ang isang kahanga-hangang prinsipyong espirituwal na kailangan nating maunawaan at isabuhay kung nais nating mapalapit sa Diyos. Ito ang prinsipyo ng paglalapit sa atin ng Ama kay Jesus.
Una sa lahat, mahalagang maunawaan ang unang bahagi ng sinabi ni Jesus: “Walang makalalapit sa akin malibang…” Ipinahihiwatig nito na ang paglapit kay Jesus nang may pananampalataya, ang paglago sa pananampalatayang iyon, at ang paglago sa ating pag-ibig sa Diyos ay hindi natin magagawa sa sarili lamang nating kakayahan. Ang pagsampalataya ay isang tugon sa pagkilos ng Diyos sa ating buhay.
Mahalagang maunawaan ito kung nais nating magkaroon ng tunay na ugnayan kay Kristo, sapagkat ipinakikita nito na kailangan nating hayaang ang Diyos ang unang kumilos sa ugnayang iyon. Kapag hinayaan natin Siyang gawin ito, pananagutan naman nating tumugon.
Siyempre, hindi ito nangangahulugang wala na lamang tayong gagawin habang naghihintay na lumapit sa atin ang Diyos. Palagi Siyang lumalapit sa atin, palaging nangungusap at palaging inilalapit tayo sa Kanya. Kaya ang una nating pananagutan ay ang maging matulungin sa Kanyang banayad na “panunuyo.” Dumarating ito sa anyo ng banayad na mga udyok ng biyaya na nag-aanyaya sa ating higit na bumaling sa Kanya at higit na lubusang isuko ang ating sarili sa Kanya sa bawat araw.
Sa ating abalang mundo, napakadaling magambala ng napakaraming tinig na nag-uunahang makuha ang ating pansin. Madaling marinig ang panghihikayat, at maging ang pamimilit, ng mundo at ng lahat ng pang-akit nito. Naging napakahusay na ng mundo sa pagsamantala sa maikli nating kakayahang magtuon ng pansin at sa pag-aalok ng panandaliang kasiyahan na sa huli ay nag-iiwan sa atin ng kahungkagan.
Ngunit ibang-iba ang tinig ng Diyos at ang Kanyang paanyaya. Matatagpuan ang mga ito sa katahimikan ng kalooban. Gayunman, hindi natin kailangang nasa monasteryo upang makamit ang katahimikang ito ng kalooban. Sa halip, nakakamit ito sa tapat na paglalaan ng panahon sa pananalangin araw-araw at sa paglinang ng kaugaliang bumaling sa Diyos sa lahat ng bagay. Nakakamit ito kapag tumutugon tayo sa tawag ng Diyos, at patuloy na ginagawa iyon nang paulit-ulit. Sa ganitong paraan, nahuhubog ang kaugaliang magpaakay sa Diyos, makinig, tumugon, at magpaakay pa nang higit na malapit sa Kanya upang muling tumugon.
Pagnilayan ngayon kung gaano ka kahusay makinig sa Diyos. Sikaping makahanap ng kahit ilang minuto (o higit pa) ng katahimikan ngayon. Ipikit ang iyong mga mata at makinig. Pakinggan ang Diyos na nangungusap sa iyo. Kapag inilalapit ka Niya sa Kanya, tumugon sa Kanya nang buong bukas-palad. Ito ang pinakamabuting pasiyang magagawa mo sa bawat araw!
Panginoon ng katahimikang nagbibigay-lakas, akitin Mo po ako, ilapit sa Iyo, at tulungan akong makilala ang Iyong tinig. Habang naririnig ko ang Iyong pagtawag, tulungan Mo akong tumugon sa Iyo nang buong bukas-palad. Sa Iyo ang aking buhay, mahal kong Panginoon. Tulungan Mo akong lalo pang maghangad sa Iyo. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Mga Panalangin sa Pasko ng Pagkabuhay
Higit pang mga Pagninilay sa Ebanghelyo
Mga Pagninilay sa Inaawit na Awa ng Diyos
Mga Pagpipilian sa mga Pagbasa sa Misa
