Ang mga Susi ng Kaharian

Agosto 4, 2022
Huwebes ng Ikalabingwalong Linggo sa Karaniwang Panahon
Mga Pagbasa para sa Araw na Ito

San Juan Vianney (ang Kura ng Ars), Pari—Paggunita

“At sinasabi ko sa iyo, ikaw ay Pedro, at sa ibabaw ng batong ito ay itatayo ko ang aking Simbahan, at hindi mananaig laban dito ang mga pintuan ng daigdig ng mga patay. Ibibigay ko sa iyo ang mga susi ng Kaharian ng langit. Anumang talian mo sa lupa ay tatalian sa langit; at anumang kalagan mo sa lupa ay kakalagan sa langit.” Mateo 16:18-19

Ang sumusunod ay isang sipi mula sa My Catholic Faith!, Kabanata 7:

Pinupuri lamang ba ni Hesus si Pedro upang palakihin ang pagpapahalaga nito sa sarili? Nagpapasalamat lamang ba Siya kay Pedro sa pagkilala nito kung sino talaga Siya? O may higit pa bang ginagawa si Hesus? Nangangako ba Siya kay Pedro ng isang bagay na matutupad balang araw? Tiyak na ito ang huli sa mga nabanggit. Sinasabi ni Hesus kay Pedro na siya ang magiging batong pundasyon ng Simbahan at na tatanggap si Pedro ng isang natatanging espirituwal na kapangyarihan ng mga Susi ng Langit. Tunay na kamangha-mangha! Napakadakilang kaloob nito!

Sinasabi ni Hesus, “Anumang talian mo sa lupa ay tatalian sa Langit…” Hindi maliit na kaloob ang pagtanggap nito. Dapat nating unawain ito bilang isang literal na pangako ni Hesus kay Pedro. Kaya, nang itatag ni Hesus ang Kanyang Simbahan, nang “hiningahan” Niya ang mga Apostol matapos ang Kanyang Muling Pagkabuhay, ipinagkaloob din Niya kay Pedro ang ipinangakong kaloob na ito ng pinakamataas na awtoridad sa loob ng Kanyang Simbahan—ang kapangyarihang magtali at magkalag.

Tiyak kong noong una ay hindi lubos na naunawaan ni Pedro ang natatanging kaloob na ito. Marahil, sa pagsisimula ng Simbahan, sa loob ng mga unang taon nito, ipinaalala ng Espiritu Santo sa iba pang mga Apostol na sinabi ito ni Hesus. Marahil, dahil sa kababaang-loob ni Pedro, ipinaalala rin sa kanya ng Espiritu Santo na sinabi ito ni Hesus. At sa paglipas ng panahon, walang dudang sinimulan ni Pedro na yakapin at lubos na tanggapin bilang kanya ang natatanging kaloob na ito ng pinakamataas na awtoridad. Nakikita natin ang unang malinaw na paggamit ng awtoridad na ito sa Mga Gawa 15, sa Konsilyo ng Jerusalem, nang magkaroon ng hindi pagkakasundo tungkol sa pagtutuli. Matapos ang mahabang pagtatalo, tumayo si Pedro at nagsalita nang may awtoridad. Pagkatapos nito, sumunod ang iba, at nakikita nating nalinawan at nalutas ang usaping kanilang pinagtatalunan.

Mula noon, ipinagpatuloy ng mga Apostol ang kanilang gawain ng pagtuturo, pagpapastol, at pagpapabanal. Sa kalaunan, nagtungo si Pedro sa Roma upang mangaral at maging unang obispo roon. Sa Roma siya namatay, at bawat kahalili ni Apostol Pedro sa Roma ang tumanggap ng natatanging kaloob na ito ng pinakamataas na awtoridad sa loob ng Simbahan. Tiyak na hindi nilayon ni Hesus na manatili lamang ang kaloob na ito ng pinakamataas na awtoridad habang nabubuhay si Pedro. Kaya nga nakikita nating ipinapasa ang awtoridad na ito sa lahat ng kanyang mga kahalili na mga obispo ng Roma. At iyan ang dahilan kung bakit tinatawag natin ang ating Simbahan na Simbahang Romano Katoliko. Kapansin-pansin na kung nagtungo si Pedro sa Malta, o Jerusalem, o Asya, malamang na ang mayroon tayo ngayon ay ang Simbahang Katoliko ng Malta, o ng Jerusalem, o ng Asya. Kaya ang Simbahan ay Romano pangunahin dahil doon nagtungo si Pedro at, samakatuwid, doon nakasalalay ang pinakamataas na awtoridad.

Sa paglipas ng mga siglo, naunawaan natin ang natatanging kaloob na ito ng pinakamataas na awtoridad at mas malinaw natin itong nabigyang-kahulugan. Nangangahulugan ito na si San Pedro, at ang lahat ng kanyang mga kahalili, ay may ganap at tuwirang awtoridad na magturo nang may pinal na pagpapasya tungkol sa pananampalataya at moralidad at mamahala, o magpastol, ayon sa kaisipan at kalooban ni Kristo. Kaya kung sinasabi ng Santo Papa na totoo ang isang bagay tungkol sa pananampalataya o moralidad, sa tuwirang pananalita, totoo iyon. At kung gumagawa siya ng isang pasya tungkol sa pamamahala ng Simbahan, sa madaling sabi, iyon ang nais ng Diyos na gawin. Ganoon lamang kasimple iyon.

Ang kaloob na ito ng pinakamataas na awtoridad sa pagtuturo tungkol sa pananampalataya at moralidad ay tinatawag na “kawalang-pagkakamali.” Ginagamit ito sa iba’t ibang paraan. Ang pinakamakapangyarihang paraan ng paggamit nito ay kapag nagsasalita ang papa nang “ex cathedra” o “mula sa luklukan.” Sa simbolikong diwa, nangangahulugan ito na nagsasalita siya mula sa luklukan ni Pedro. Sa ganitong pagkakataon, itinuturo niya ang tinatawag na “dogma” ng pananampalataya. Ang bawat dogma ay totoo at tiyak, at tungkulin nating paniwalaan ito sa pananampalataya.

Panginoon, nagpapasalamat ako sa Iyo sa kaloob ng Iyong maluwalhating Simbahang Katolika! Dalangin kong lagi akong maging tapat sa lahat ng Iyong inihahayag sa pamamagitan ng Iyong Simbahan, at dalangin ko na ang mga pinuno ng Iyong Simbahan, lalo na ang papa, ay laging magsikap na lumago araw-araw sa kabanalan ng pamumuhay. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Alamin ang pananampalatayang Katoliko!
Serye ng My Catholic Life!