Setyembre 24, 2023
Ikadalawampu’t Limang Linggo sa Karaniwang Panahon (Taon A)
Mga Pagbasa Ngayon
“Nang gumabi na, sinabi ng may-ari ng ubasan sa kaniyang katiwala, ‘Tawagin mo ang mga manggagawa at ibigay mo ang kanilang upa, simula sa mga nahuli hanggang sa mga nauna.’ Nang lumapit ang mga nagsimula nang bandang ikalima ng hapon, tumanggap ang bawat isa ng karaniwang upa sa isang araw. Kaya nang lumapit ang mga nauna, inakala nilang tatanggap sila ng higit pa, ngunit tumanggap din ang bawat isa sa kanila ng karaniwang upa.” Matthew 20:8–10
Lagi bang makatarungan ang buhay? Tila hindi. Lahat tayo ay nakaranas na ng mga sitwasyon sa buhay na para bang nadaya tayo. Lalo nang sensitibo ang mga bata sa ganitong bagay at madalas silang magreklamo sa kanilang magulang kapag pakiramdam nila ay hindi makatarungan ang pagtrato sa kanila. Sa pananaw ng daigdig, totoong hindi laging makatarungan ang buhay. Ngunit hindi tayo dapat mamuhay ayon sa pananaw ng daigdig. Tinatawag tayong mamuhay ayon sa pananaw ng Diyos. Mula sa pananaw na iyon, ang lahat ay makatarungan sa bandang huli, at naigagawad sa bawat isa ang tunay na katarungan.
Kapag pinag-iisipan natin kung makatarungan ba ang buhay o hindi, dapat tayong laging magsimula sa Anak ng Diyos. Tiyak na hindi makatarungan ang naging pagtrato kay Hesus. Sa katunayan, mahirap sabihing may sinumang nabuhay na dumanas ng higit na kawalang-katarungan kaysa kay Hesus, kahit man lamang sa pananaw ng daigdig. Siya ay ganap sa lahat ng bagay. Sa buong buhay Niya, pinakitunguhan Niya ang bawat isa nang may ganap na kabutihan. Hindi Siya kailanman nagsinungaling, nandaya, nagnakaw, at iba pa. Gayunman, alam nating lahat ang nangyari sa Kaniya. Pinaratangan Siya nang walang katotohanan, hinatulan nang may pandaraya, buong kalupitang pinahirapan, at pinaslang sa krus. Sa pananaw ng daigdig, malinaw na hindi ito makatarungan.
Ang buhay ni Hesus, gayundin ang ating buhay, ay hindi dapat suriin ayon sa pananaw ng makalupang katarungan. Hindi ito nangangahulugang ipinahihintulot ng kalooban ng Diyos ang di-makatarungang pagtrato sa kapwa. Bawat isa sa atin ay may pananagutang moral na kumilos nang makatarungan bilang pinakamababang hinihingi sa atin. Ngunit tinatawag din tayong higitan ang makalupang katarungan at mamuhay ayon sa bagong pamantayan ng biyayang higit sa kalikasan. Mula sa pananaw na iyon, ang pagdurusa at kamatayan ni Hesus ay hindi isang trahedya; ito ay maluwalhati. Ang Kaniyang Krus ay hindi kasangkapan ng kawalang-katarungan; ito ang Kaniyang trono kung saan Niya itinatag ang Kaniyang bagong Kaharian. Kapag isinaalang-alang na ang biyaya, nababaligtad ang lahat ng tila kawalang-katarungan at kailangang tingnan mula sa ibang pananaw.
Inilalahad sa atin ng talinghagang binabasa natin ngayon ang isang kalagayan kung saan pinili ng Diyos na masaganang ipagkaloob ang Kaniyang biyaya at awa sa lahat ng bumabaling sa Kaniya. Hinding-hindi natin mapagkakamit sa sariling pagsisikap ang karapatan sa Kaniyang awa. Walang anumang magagawa natin ang makapagbibigay sa atin ng karapatan sa kaloob na walang-hanggang kaligtasan. Kaya naman, natatangi ang hamon ng talinghagang ito sa atin na tingnan ang Langit at ang buhay ng biyaya sa lupa bilang isang “kaloob.” Ang lahat ay kaloob ng Diyos. Magbalik-loob man tayo sa pagtatapos ng ating buhay, matapos mamuhay sa kasalanan, o ginugol man natin ang ating buong buhay sa paglilingkod sa kalooban ng Diyos, ang lahat sa bandang huli ay kaloob, ang lahat ay biyaya.
Tanging kapag naunawaan natin ang kabutihan at walang hanggang kagandahang-loob ng Diyos, saka lamang natin mapagtatagumpayan ang mga tukso ng inggit at pagkamakasarili. Ang mga naglaan ng kanilang buong buhay sa pagmamahal sa Diyos, kung tunay ang kanilang pagmamahal at paglilingkod sa Kanya, ay magkakaroon ng pananaw na ayon sa isip at puso ng Diyos. Bahagi ng pananaw na iyon ang nag-aalab na pagnanais na bukas-palad na ipagkaloob ang walang hanggang biyaya at awa ng Diyos sa lahat ng bumabaling sa Kanya. Maging ang makasalanang may pinakamatigas na puso, na naging sanhi ng matinding pagdurusa sa buhay ng iba, ay maaaring tumanggap ng kapuspusan ng biyaya ng Diyos kung siya ay magsisisi. Ito ang dapat nating hangarin. Dapat tayong maging katulad ng may-ari ng ubasan sa talinghagang ito, na nagagalak kapag may dumarating na mga manggagawa sa huling oras at bukas-palad silang binibigyan ng buong upa para sa isang araw. Hindi lamang ito makatarungan sa pananaw ng Diyos; dapat din itong maging personal nating hangarin habang tayo ay nagpapagal sa buhay.
Pagnilayan ngayon kung gaano katindi ang iyong pagnanais na makitang lumapit sa Diyos at tumanggap ng kapuspusan ng biyaya ang mga hindi pa nag-aalay ng kanilang buhay sa Kanya. Tingnan sila sa liwanag ng talinghagang ito. Suriin ang iyong damdamin tungkol sa mga manggagawang hindi pa nagsisimulang maglingkod sa Diyos. Suriin din ang iyong damdamin tungkol sa mga tila hindi karapat-dapat tumanggap ng kapuspusan ng biyaya ng Diyos. Kung makakita ka ng inggit sa iyong puso, o kung hinahatulan mo ang iba batay sa makalupang katarungan, sikaping iwaksi ang gayong pananaw upang ang pinakamalalim na hangarin ng iyong puso ay ang makitang ipinagkakaloob ng Diyos ang kapuspusan ng Kanyang awa sa bawat tao sa mundong ito kapag bumaling sila sa Kanya nang may pusong nagsisisi.
Panginoong puspos ng awa, ang Iyong kagandahang-loob ay higit sa kayang maunawaan. Ipinagkakaloob Mo ang Iyong awa sa mga tumatalikod sa kanilang kasalanan, bumabaling sa Iyo, at naghahangad na sundin ang Iyong banal na kalooban. Mapabilang nawa ako sa mga nagpapagal sa Iyong ubasan, at mapabilang din nawa ako sa mga naghahangad na makitang tinatanggap ng lahat ang paanyayang tumanggap ng kapuspusan ng Iyong biyaya. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Nobena kay Santa Teresita ng Lisieux: Setyembre 22-30
Ikatlong Araw- Setyembre 24
Higit pang mga Pagninilay sa Ebanghelyo
Mga Pagninilay sa Inaawit na Awa ng Diyos
Mga Meditasyon sa Banal na Kasulatan para sa Karaniwang Panahon
Mga Pagpipilian sa mga Pagbasa sa Misa
