Oktubre 4, 2023
Miyerkules ng Ikadalawampu’t Anim na Linggo sa Karaniwang Panahon
Mga Pagbasa para sa Araw na Ito
San Francisco ng Assisi—Paggunita
Habang naglalakbay si Jesus at ang Kanyang mga alagad, may isang taong nagsabi sa Kanya, “Susunod ako sa Iyo saan Ka man pumunta.” Sumagot si Jesus sa kanya, “May lungga ang mga soro at may pugad ang mga ibon sa langit, ngunit ang Anak ng Tao ay walang mapagpahingahan ng Kanyang ulo.” Lucas 9:57–58
Sa unang tingin, tila hindi pangkaraniwan ang tugong ito ng ating Panginoon. Waring ipinapangako ng taong ito na susunod siya kay Jesus saanman siya akayin ni Jesus. Ngunit sa halip na purihin ang nagnanais sumunod sa Kanya, ipinahihiwatig ni Jesus na wala Siyang tiyak na patutunguhan na masusundan ng taong ito. Sa halip, kailangan niyang sumunod sa Kanya tungo sa hindi pa niya nalalaman. Bakit kaya ito sinabi ni Jesus? Ayaw ba Niyang sumunod sa Kanya ang taong iyon?
Isa sa itinuturo sa atin ng talatang ito ay kayang basahin ni Jesus ang mga kaluluwa at layunin ng mga nakakasalamuha Niya. Lumilitaw na hindi lubos na tumutugma sa tunay niyang layunin ang sinabi ng taong iyon. Sa kanilang paliwanag sa talatang ito, binibigyang-diin ng ilang Ama ng Simbahan na sinabi iyon ng taong ito hindi dahil sa matinding pagnanais na sumunod kay Cristo, kundi upang magmukha siyang mabuti sa paningin ng mga nakapaligid kay Jesus. Alam ni Jesus ang tunay niyang layunin, kaya sinabi Niya sa taong iyon na kung nais niyang sumunod sa Kanya, kailangan niyang sumunod sa Kanya tungo sa hindi pa niya nalalaman. Pagkatapos, kinausap ni Jesus ang dalawa pang tao tungkol sa pagsunod sa Kanya, at sa bawat pagkakataon ay hinamon Niya silang sumunod sa Kanya nang walang pag-aatubili.
Ang tawag na sumunod sa ating Panginoon ay lubusan. Hindi tayo maaaring sumunod sa Kanya nang kalahati lamang ng ating puso. Hindi tayo maaaring sumunod sa Kanya dahil sa makasariling mga dahilan. Ang pagpapasyang sumunod sa ating Panginoon ay nagsisimula sa Kanyang pagtawag sa kaibuturan ng ating puso. Dapat nating marinig nang malinaw ang Kanyang tinig at paanyaya. Ang paanyayang matatanggap natin ay hihingi ng ating buong pagkatao. Hindi tayo kailanman tatawagin ni Jesus na ibigay sa Kanya ang kalahati lamang ng ating buhay, o kahit ang malaking bahagi nito. Ang Kanyang tawag ay humihingi ng lahat. Sa paghingi sa atin ng lahat, ibinibigay naman sa atin ng ating Panginoon ang lahat. Nagiging ganap lamang tayo kapag ibinibigay natin sa Kanya ang lahat at sumusunod sa Kanya nang walang itinitira para sa ating sarili. Ito ang panimulang hakbang.
Ang pagpapasyang sumunod kay Jesus ay ginagawa rin sa isang uri ng pagkalingid. Hindi sa sinisikap nating itago ang ating pasyang sumunod sa Kanya; sa halip, dapat tayong sumunod sa Kanya nang may tamang mga layunin. Hindi natin ito ginagawa dahil nais nating purihin, hangaan, o tingalain tayo ng iba. Hindi natin ito ginagawa upang palakihin ang ating pagtingin sa sarili sa larangang espirituwal. Sumusunod tayo sa Kanya dahil narinig natin ang Kanyang tawag at pinili nating tumugon dito sa paraang hinihingi Niya sa atin. Kaya ang bawat pagpapasyang sumunod kay Jesus ay dapat magsimula sa lihim na kaibuturan ng ating buhay-panalangin. Kapag matatag na ang ating paninindigan, madalas itong magiging hayag sa iba, ngunit hindi iyon kailanman dapat maging dahilan ng ating pagsunod.
Kapag matatag na ang ating pasiyang sumunod kay Kristo, hindi na tayo dapat tumalikod. Tinatapos ni Hesus ang Ebanghelyo ngayon sa pagsasabing, “Walang sinumang humahawak sa araro at lumilingon sa kanyang iniwan ang karapat-dapat sa Kaharian ng Diyos.” Ang pagpiling sumunod kay Kristo ay nangangailangan ng pagkamatay sa ilang bagay sa ating buhay. Habang nagpapatuloy tayo sa ating paglalakbay, darating ang mga tuksong bumalik sa dati nating mga gawi. Maaalala natin ang mga kalugurang dulot ng mga nagdaang kasalanan, madarama natin ang pang-akit ng ibang landas, at maaari pa nga nating maramdamang napakabigat ng hinihinging ganap na katapatan. Dapat nating patuloy na tanggihan ang mga karanasang ito bilang mga tukso at kasinungalingan. Hindi natin dapat lingunin kailanman ang ating mga tinalikuran; sa halip, dapat tayong laging tumingin sa hinaharap na siyang tinatawag sa atin ng ating Panginoon. May mga pagkakataong magiging tunay na tukso ang pagdududa sa ating pasiyang sumunod kay Hesus; kaya naman, hindi dapat matinag kailanman ang ating paninindigan.
Pagnilayan mo ngayon kung gaano kalalim ang sarili mong pasiyang sumunod kay Hesus. Una, isaalang-alang kung narinig mo na bang umalingawngaw sa kaibuturan ng iyong kaluluwa ang panawagang ito sa lubusan at walang-pasubaling pagsunod. Doon lamang, sa lihim ng iyong panloob na buhay, mo maririnig na nagsasalita ang Diyos. Ikalawa, suriin ang iyong mga dahilan sa pagsunod kay Hesus. Ginagawa mo ba ito upang maging maganda ang tingin sa iyo ng iba? O ginagawa mo ito dahil sa pagmamahal sa Diyos? Ikatlo, isaalang-alang kung lubos ang iyong pagtatalaga ng sarili. Hindi sapat na ibigay kay Kristo ang malaking bahagi ng iyong buhay; hinihingi Niya ang lahat. Panghuli, pagnilayan din ang katotohanang sa iyong paglalakbay ay darating ang maraming tuksong bumalik sa dati mong makasalanang pamumuhay. Hayaan mong mapawi ng iyong matatag na paninindigan ang mga tuksong iyon, at patuloy mong italagang muli ang iyong sarili sa paglalakbay na kung saan ka tinawag.
Aking Panginoon na may mahigpit na hinihingi, tinawag Mo akong italaga nang lubusan ang aking buong buhay sa pagsunod sa Iyo. Naririnig ko ang Iyong tinig at pinipili kong magsabi ng “oo” sa Iyong paanyaya. Palayain Mo po ako sa lahat ng makasariling hangarin sa buhay, at pagkalooban Mo ako ng matatag na paninindigang kailangan ko upang sumunod sa Iyo saan Mo man ako akayin. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Higit pang mga Pagninilay sa Ebanghelyo
Mga Pagninilay sa Inaawit na Awa ng Diyos
Mga Meditasyon sa Banal na Kasulatan para sa Karaniwang Panahon
Santo ng Araw – San Francisco ng Assisi
Mga Pagpipilian sa mga Pagbasa sa Misa
Mabibili bilang eBook & paperback:
Amazon Kindle – Amazon paperback – Google Play – iTunes – Barnes & Noble
