Di-inaasahang Paglilingkod

Pebrero 3, 2024
Sabado ng Ikaapat na Linggo sa Karaniwang Panahon
Mga Pagbasa para sa Araw na Ito

“Halikayo, tayo lamang ang pumunta sa isang ilang na lugar at magpahinga nang kaunti.” Mark 6:34

Kababalik lamang ng Labindalawa mula sa paglilibot sa mga kanayunan upang ipangaral ang Ebanghelyo. Pagod sila. Dahil sa Kanyang habag, inanyayahan sila ni Hesus na sumama sa Kanya upang makapagpahinga nang kaunti. Kaya sumakay sila sa isang bangka upang tumawid patungo sa isang ilang na lugar. Ngunit nang mabalitaan ito ng mga tao, dali-dali silang naglakad patungo sa lugar na pupuntahan ng bangka. Kaya pagdating ng bangka, may mga taong naghihintay na sa kanila.

Siyempre, hindi sumama ang loob ni Hesus. Hindi Siya pinanghinaan ng loob sa matinding pagnanais ng mga tao na makasama Siya at ang Labindalawa. Sa halip, isinasalaysay ng Ebanghelyo na nang makita sila ni Hesus, “nahabag Siya sa kanila,” at nagsimula Siyang magturo sa kanila ng maraming bagay.

Sa ating sariling buhay, matapos maglingkod nang mabuti sa kapwa, mauunawaan ang pagnanais nating magpahinga. Maging si Hesus ay nagnais nito para sa Kanyang sarili at sa Kanyang mga Apostol. Ngunit ang isang bagay na pinahintulutan ni Hesus na “makagambala” sa Kanyang pamamahinga ay ang malinaw na pagnanais ng mga tao na makasama Siya at mabusog sa Kanyang pangangaral. Marami tayong matututuhan sa halimbawang ito ng ating Panginoon.

Halimbawa, maraming pagkakataong nais lamang ng isang magulang na mapag-isa sandali, ngunit may mga usaping pampamilya na lumilitaw at nangangailangan ng kanyang pansin. Ang mga pari at mga relihiyoso ay maaari ring magkaroon ng mga di-inaasahang tungkuling kaugnay ng kanilang ministeryo na, sa simula, ay tila nakagagambala sa kanilang mga plano. Ganoon din sa anumang bokasyon o kalagayan sa buhay. Maaaring isipin nating isang bagay ang kailangan natin, ngunit biglang tumatawag ang tungkulin at natutuklasan nating kailangan pala tayo sa ibang paraan.

Isang susi sa pakikibahagi sa apostolikong misyon ni Kristo, para man sa ating pamilya, Simbahan, pamayanan o mga kaibigan, ay ang pagiging handa at kusang-loob na maglaan nang bukas-palad ng ating panahon at lakas. Totoong may mga pagkakataong ayon sa kahinahunan sa pagpapasya ay kailangan nating magpahinga, ngunit sa ibang pagkakataon, ang tawag ng pag-ibig sa kapwa ay dapat manaig sa itinuturing nating makatwirang pangangailangan para sa sarili nating pahinga at paglilibang. At kapag hinihingi sa atin ang tunay na pag-ibig sa kapwa, lagi nating matutuklasan na ibinibigay ng ating Panginoon ang biyayang kailangan upang maging bukas-palad tayo sa ating panahon. Kadalasan, sa mga sandaling iyon pinipili ng ating Panginoon na gamitin tayo sa mga paraang tunay na nakapagpapabago sa buhay ng iba.

Pagnilayan mo ngayon ang tunay na mga pangangailangan ng mga nasa paligid mo. May mga tao bang lubos na makikinabang sa iyong panahon at pansin ngayon? May mga pangangailangan ba ang iba na mangangailangan sa iyong baguhin ang iyong mga plano at ialay ang iyong sarili sa paraang mahirap para sa iyo? Huwag kang mag-atubiling bukas-palad na ialay ang iyong sarili sa kapwa. Sa katunayan, ang ganitong anyo ng pag-ibig sa kapwa ay hindi lamang nakapagpapabago sa mga pinaglilingkuran natin; madalas din itong isa sa mga gawaing higit na nakapagbibigay sa atin ng pahinga at panibagong sigla.

Aking bukas-palad na Panginoon, inialay Mo ang Iyong sarili nang walang itinitira. Lumapit sa Iyo ang mga tao sa kanilang pangangailangan, at hindi Ka nag-atubiling paglingkuran sila dahil sa pag-ibig. Bigyan Mo ako ng pusong tumutulad sa Iyong pagiging bukas-palad at tulungan Mo akong laging magsabi ng “Oo” sa gawa ng pag-ibig sa kapwa na itinatawag sa akin. Matutuhan ko nawang makatagpo ng malaking kagalakan sa paglilingkod sa kapwa, lalo na sa mga hindi nakaplano at di-inaasahang pangyayari sa buhay. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Mga Aklat para sa Kuwaresma: