Linggo, Hunyo 2, 2024
Dakilang Kapistahan ng Kabanal-banalang Katawan at Dugo ni Kristo (Taon B)
Huwebes pagkatapos ng Dakilang Kapistahan ng Santisima Trinidad o, sa mga lugar na hindi ito pistang pangilin, sa kasunod na Linggo
Sa Estados Unidos, lagi itong inililipat sa Linggo pagkatapos ng Dakilang Kapistahan ng Santisima Trinidad
Mayo 30, 2024 (Sa mga lugar na ipinagdiriwang ito tuwing Huwebes)
Hunyo 2, 2024 (Sa mga lugar na inililipat ito sa Linggo)
Habang sila ay kumakain, kumuha Siya ng tinapay, binigkas ang pagbabasbas, pinagpira-piraso ito, ibinigay sa kanila, at sinabi, “Kunin ninyo ito; ito ang aking katawan.” Pagkatapos ay kumuha Siya ng isang kalis, nagpasalamat, at ibinigay ito sa kanila, at silang lahat ay uminom mula rito. Sinabi Niya sa kanila, “Ito ang aking dugo ng tipan, na ibubuhos para sa marami.” Mark 14:22–24 (Ebanghelyo sa Taon B)
Sa banal na Misa, matapos bigkasin ng pari ang mga salita ng pagtatalaga, na nagpapabago sa tinapay at alak upang maging Katawan at Dugo, Kaluluwa at Pagka-Diyos ni Hesukristo na ating Panginoon, lumuluhod siya nang isang tuhod, tumatayo, at saka sinasabi, “Ang misteryo ng pananampalataya.” Ano ang “misteryo ng pananampalataya?” Kadalasan, kapag sinasabi nating misteryo ang isang bagay, ang ibig nating sabihin ay hindi pa alam ang kasagutan ngunit may ilang pahiwatig na makatutulong upang malutas ang misteryo. At kapag nalutas na ang misteryo, nagiging malinaw ang lahat at hindi na ito isang misteryo.
Lubhang naiiba ang “misteryo ng pananampalataya.” Binibigkas ang mga salitang ito sa Misa kaagad pagkatapos ng pagtatalaga upang akayin ang mga mananampalataya sa banal na pagkamangha at paghanga sa katatapos lamang maganap. Ngunit ang misteryong ito ay makapupukaw lamang ng paghanga at banal na pagkamangha kung mauunawaan sa pamamagitan ng kaloob ng pananampalataya ang katotohanan ng katatapos lamang maganap. Ang pananampalataya ay ang pagkilala at paniniwala nang hindi natin namamalayan ang katotohanang nasa ating harapan sa pamamagitan ng ating limang pandama o ng lohikal na pangangatwiran. Sa madaling salita, nagbubunga ang pananampalataya ng tunay na kaalaman tungkol sa isang espirituwal na katotohanang makikilala, mauunawaan, at mapaniniwalaan lamang sa pamamagitan ng espirituwal na pagkaunawa. Kaya naman, kung dumadalo tayo sa Misa at pinagkalooban ng kaalamang dulot ng pananampalataya, sa sandaling maganap ang pagtatalaga ng tinapay at alak, sisigaw tayo sa kaibuturan ng ating puso, “Panginoon ko at Diyos ko!” Malalaman nating naroroon sa ating harapan ang Diyos Anak sa isang paraang natatalukbungan. Hindi nakikita ng ating mga mata, ni naihahayag sa atin ng alinman sa ating mga pandama, ang dakilang katotohanang nasa ating harapan. Hindi natin mahihinuha sa pamamagitan ng pangangatwiran ang katatapos lamang maganap. Sa halip, nakikilala at pinaniniwalaan nating ang Anak ng Diyos, ang Tagapagligtas ng Sanlibutan, ay naroroon na ngayon sa ating harapan sa Kanyang buong kaganapan, natatalukbungan ng anyo ng karaniwang tinapay at alak.
Bukod sa banal na presensiya ng ating Panginoon at ating Diyos, ang buong Misteryo ng ating Pagtubos ay nagiging tunay na naroroon. Sinasabi sa atin ni Santo Papa Juan Pablo II na sa sandaling ito ay may “pagkakaisa sa panahon” na nag-uugnay sa Misteryo Paskuwal, ibig sabihin, ang Buhay, Kamatayan at Muling Pagkabuhay ni Jesus, sa bawat sandaling ipinagdiriwang ang Eukaristiya at nagiging tunay na naroroon sa pamamagitan ng mga salita ng konsekrasyon. At ang pagkakaisang iyon ng bawat Misa at ng Misteryo Paskuwal ay “umaakay sa atin sa matinding pagkamangha at pasasalamat” (Ecclesia de Eucharistia, #5). Nadarama at nararanasan mo ba ang matinding pagkamangha at pasasalamat na ito sa tuwing dumadalo ka sa Banal na Sakripisyo ng Misa? Nauunawaan mo ba, habang dumadalo ka sa Misa at binibigkas ang mga salita ng konsekrasyon, na ang buong Misteryo ng iyong pagtubos ay nagiging tunay na naroroon sa iyong harapan, nakatago sa iyong mga mata ngunit nakikita ng iyong kaluluwa sa pamamagitan ng pananampalataya? Nauunawaan mo ba na ang Diyos, ang Ikalawang Persona ng Kabanal-banalang Trinidad, ang bumababa sa atin upang manahan sa ating piling sa sandaling iyon sa maluwalhating Sakramentong ito?
Pagnilayan mo ngayon ang nakatago ngunit tunay na Misteryo ng Pananampalataya. Hayaan mong mapuspos ka ng pagkamangha at pagpipitagan sa ipinagkaloob sa iyong pribilehiyong daluhan. Hayaang lumago ang iyong pananampalataya sa Kabanal-banalang Eukaristiya sa pamamagitan ng pagiging bukas sa pagpapalalim ng kaloob na ito ng pananampalataya sa tulong ng espirituwal na pag-unawa at pananalig. Masdan ang dakilang Kaloob na ito ng Eukaristiya gamit ang mga mata ng pananampalataya, at maaakay ka tungo sa pagkamangha at pagpipitagan na nais ipagkaloob sa iyo ng Diyos.
Aking laging maluwalhating Panginoon sa Eukaristiya, tunay akong nananalig na naririto Ka, na isinasakasalukuyan sa aming daigdig sa anyo ng tinapay at alak sa tuwing ipinagdiriwang ang Banal na Misa. Puspusin Mo ako ng mas malalim na pananampalataya sa Banal na Kaloob na ito, mahal na Panginoon, upang mapuno ako ng pagkamangha at banal na takot sa tuwing nasasaksihan ko ang banal na Konsagrasyong ito. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Nobena sa Mahal na Puso ni Hesus
Mga petsa ng nobena: Mayo 29 – Hunyo 6, 2024
Hunyo 7, 2024: Dakilang Kapistahan ng Mahal na Puso ni Hesus
Higit pang mga Pagninilay sa Ebanghelyo
Mga Pagninilay sa Inaawit na Awa ng Diyos
Mga Meditasyon sa Banal na Kasulatan para sa Karaniwang Panahon
Mga Pagpipilian sa mga Pagbasa sa Misa
Karagdagang Babasahin – Corpus Christi
Santo ng Araw – Sina San Marcelino at San Pedro, mga Martir
Hindi ipinagdiriwang bilang liturhikong paggunita ngayong taon dahil pumapatak ito sa Linggo
Tampok na larawan sa itaas: Ang Huling Hapunan ni Philippe de Champaigne, mula sa Wikimedia Commons
