Hulyo 7, 2024
Ikalabing-apat na Linggo sa Karaniwang Panahon (Taon B)
Mga Pagbasa para sa Araw na Ito
Sinabi ni Hesus sa kanila, “Ang isang propeta ay hindi nawawalan ng karangalan maliban sa kanyang sariling bayan, sa kanyang mga kamag-anak, at sa kanyang sariling sambahayan.” Kaya hindi Siya nakagawa roon ng anumang himala, maliban sa pagpapagaling sa ilang maysakit sa pamamagitan ng pagpapatong ng Kanyang mga kamay sa kanila. Namangha Siya sa kanilang kawalan ng pananampalataya. Mark 6:4–6
Bakit si Jesus ay “hindi makagawa ng anumang himala” sa Kanyang sariling bayan ng Nazaret? Sapagkat kulang sa pananampalataya sa Kanya ang mga taong nakakilala sa Kanya mula pa noong Siya ay bata. Ngunit bakit hindi na lamang gumawa si Jesus ng mga kamangha-manghang himala sa pag-asang mahikayat silang manampalataya? Bakit hindi Niya sinubukang kumbinsihin sila sa pamamagitan ng muling pagbuhay sa isang patay o ng pagpapakita sa Kanyang mga kamag-anak ng Kanyang kaluwalhatian sa pagbabagong-anyo, gaya ng ginawa Niya sa Bundok ng Pagbabagong-anyo sa harap ng tatlo sa Kanyang mga alagad? Ang sagot ay nasa pinakadiwa ng pagkilos ng pananampalataya sa bawat kaluluwa.
Ang layunin ni Jesus sa Kanyang sariling bayan ay hindi ang kumbinsihin ang mga tao na Siya ang Anak ng Diyos, ang Mesiyas. Madali sana Niyang nakumbinsi sila tungkol dito sa pamamagitan ng pinakakahanga-hangang mga himala at napatunayan kung Sino Siya. Ngunit kung ginawa Niya iyon, naisapanganib Niya ang mismong layunin ng Kanyang pagdating. Naparito Siya upang pag-alabin ang tunay na pananampalataya sa puso ng mga tao, hindi upang kumbinsihin sila sa pamamagitan ng mahusay na pangangatwiran o ng patunay ng mga himala. Ipinagkaloob ang mga himala sa mga mayroon nang pananampalataya upang palalimin ang kanilang pananampalataya at magpakita sa kanila ng awa. Ngunit kung walang pananampalataya ang isang tao, hindi mapalalago ng isang himala ang isang bagay na wala naman. Maaaring nakumbinsi sila nito sa antas ng katwiran, o kahit man lamang ay lubhang napahanga, ngunit hindi iyon tunay na pananampalataya.
Bilang paghahambing, ipagpalagay na sinabi sa iyo ng iyong asawa, “Mahal kita,” at ang sagot mo ay “Patunayan mo.” Paano niya iyon gagawin? Ano ang maaari niyang gawin upang patunayang tunay ka niyang mahal? Marahil ay maaari siyang magpakita ng pagkakawanggawa, kabutihan, habag, at iba pang katulad nito. Ang mga katangiang ito ay tiyak na mga pagpapahayag ng tunay na pag-ibig. Ngunit sa kaibuturan, walang sinumang makapagpapatunay na mahal niya ang iba. Sa halip, ang pag-ibig ay kailangang ialay at tanggapin sa paraang espirituwal. Kapag nangyari iyon, basta na lamang nababatid ng bawat isa, sa paraang mahirap ipaliwanag, na siya ay nagmamahal at minamahal. Ito ang misteryo ng espirituwal at tunay na pag-ibig.
Gayon din ang pananampalataya. Hindi mapatutunayan ang pananampalataya. Hindi ito masusuri sa pamamagitan ng katwiran. Kailangang yakapin at isabuhay ito. Kung magkakaroon ng pananampalataya kay Jesus ang mga tao sa Kanyang sariling bayan, magsisimula ang kaloob na ito ng pananampalataya sa kaibuturan ng kanilang mga kaluluwa. Titingin sila sa Kanya at makikinig sa Kanya. Sa pamamagitan ng kanilang pagiging bukas at ng isang natatanging personal na paghahayag mula sa Diyos, makikilala nila at paniniwalaan kung Sino Siya. Ang pananampalataya ay unang nagmumula sa kalooban, kapag nangungusap ang Diyos sa puso.
Pagnilayan ngayon ang lalim ng iyong sariling pananampalataya kay Jesus. Kapag tumingin ka sa kaibuturan ng iyong kaluluwa, ano ang nakikita mo? Nakikita mo ba ang isang pusong kumikilala kay Cristo Jesus bilang Panginoon nito? Natuklasan mo na ba ang presensiya ng Diyos sa iyong kalooban, na nangungusap sa iyo at nagpapakilala ng Kanyang sarili sa iyo? O pangunahing hinahanap mo ang mga panlabas na tanda at patunay ng presensiya at pag-ibig ng Diyos? Suriin ngayon ang iyong kaluluwa at pagnilayan ang lalim ng pananampalatayang natutuklasan mo roon. Kapag natuklasan mo ang kaloob na ito, masdan mo ito nang may pag-ibig, sapagkat nakikita mo ang paghahayag ng Diyos ng Kanyang sarili sa iyo.
Panginoon kong nagpapakilala ng Iyong sarili, patuloy Kang nangungusap sa akin sa kaibuturan ng aking puso, na inihahayag sa akin ang Iyong banal na presensiya at pag-ibig. Pagkalooban Mo ako ng pusong tunay na bukas sa Iyo sa pinakakaibuturan nito, upang lumago ang aking pananampalataya at matiyak ko ang Iyong banal na pag-ibig. Jesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Higit pang mga Pagninilay sa Ebanghelyo
Mga Pagninilay sa Inaawit na Awa ng Diyos
Mga Meditasyon sa Banal na Kasulatan para sa Karaniwang Panahon
Mga Pagpipilian sa mga Pagbasa sa Misa
