Agosto 27, 2024
Mga Pagbasa para sa Araw na Ito
Mga Pagbasa para sa Martes ng Ikadalawampu’t Isang Linggo sa Karaniwang Panahon
“Mga bulag na tagaakay, sinasala ninyo ang lamok ngunit nilulunok ang kamelyo! Sa aba ninyo, mga eskriba at mga Pariseo, kayong mga mapagkunwari. Nililinis ninyo ang labas ng kopa at pinggan, ngunit sa loob ay puno ang mga ito ng pandarambong at pagpapalayaw sa sarili. Bulag na Pariseo, linisin mo muna ang loob ng kopa, upang maging malinis din ang labas nito.” Mateo 23:24–26
Isipin mong may nag-alok na maghugas ng mga pinagkainan pagkatapos ng hapunan, ngunit ang hinugasan lamang niya ay ang labas ng mga tasa at mangkok. Hindi niya nilinis ang loob ng mga ito at ibinalik na lamang sa paminggalan. Sa susunod na gagamitin mo ang mga ito, maganda silang tingnan hanggang sa kunin mo at makita ang natuyong inumin at pagkain sa loob. Ito ang larawang ginamit ni Jesus upang ilarawan ang mga Pariseo. Ang panlabas na anyo lamang ang mahalaga sa kanila, at pinabayaan nila ang higit na mahalagang kalooban ng kaluluwa.
Ginamit din ni Jesus ang magkasalungat na larawan ng pagsala sa lamok at paglunok sa kamelyo. Tumutukoy ito sa mga batas sa Levitico na nagbabawal sa mga Israelita na kumain ng “mga nilalang na gumagapang,” tulad ng mga lamok at iba pang mga insekto (Levitico 11:41–45), gayundin ng karne ng kamelyo (Levitico 11:4). Ang pagsasabing “sinasala [ng mga Pariseo] ang lamok ngunit nilulunok ang kamelyo” ay isang talinghaga na ginamit ni Jesus upang paratangan ang mga Pariseo ng pagbaluktot sa pinakamaliliit na detalye ng kautusan habang binabalewala ang pinakamahahalaga. Halimbawa, ipinag-uutos ng mga Pariseo na salain muna ng lahat ang anumang inumin bago ito inumin, sakaling may lamok na di-sinasadyang napunta rito, ngunit halos wala silang pakialam sa tunay na katarungan pagdating sa pagpatay sa Anak ng Diyos. Dahil dito, ang mga Pariseo ay naging “mga bulag na tagaakay” at “mga mapagkunwari,” na walang kakayahang umakay sa mga tao tungo sa kabanalan.
Ang pinakadiwa nito ay sinasabi sa atin ni Jesus na dapat tayong tunay na maging banal, hindi lamang magmukhang banal. Nakikita ng Diyos ang puso at hinahatulan Niya ito. Bukod sa Diyos, ikaw lamang ang makakakita sa sarili mong puso. Kaya dapat din nating pakinggan ang paghatol na ito sa mga Pariseo upang maunawaan natin ang kahalagahan ng pagsusuri muna, higit sa lahat, sa sarili nating kaluluwa. Mula roon, mula sa kabanalan sa ating kalooban, magniningning din sa ating panlabas na buhay ang kabanalan ng Diyos.
Isa sa mga dokumento ng Ikalawang Konsilyo Vaticano, ang Gaudium et Spes, ay may magandang pahayag tungkol sa budhi: “Ang budhi ang pinakalihim na kaibuturan at santuwaryo ng tao. Doon ay nag-iisa siya kasama ng Diyos, na ang tinig ay umaalingawngaw sa kaibuturan ng kanyang pagkatao” (#16). Ang “lihim na kaibuturan at santuwaryo” na ito sa loob natin ang pinakamahalaga kay Jesus. Napakadalas nating matuksong higit na pagtuunan ang tingin sa atin ng iba kaysa sa kung ano talaga tayo sa ating kalooban. Halimbawa, ang taong namumuhay nang doble at makasalanan ay maaaring gumawa ng lahat ng paraan upang magmukhang banal sa iba, at gawin ang lahat ng makakaya upang maitago sa kanila ang kanyang kasalanan. Sa kabilang banda, maaaring may isang taong namumuhay nang lubhang banal ngunit hayagang pinagbintangan ng iba, na nagdudulot ng matinding sakit. Sa unang kalagayan, hangga’t hindi nabubunyag ang katotohanan tungkol sa tao, tila payapa siya. Sa ikalawang kalagayan, kahit namumuhay nang mabuti at banal ang tao, kapag pinagbintangan siya, maaari siyang matuksong mawalan ng pag-asa dahil nasisira ang kanyang reputasyon sa harap ng iba.
Ang iniisip at sinasabi ng iba tungkol sa atin ay wala rin sa ating kontrol, sa maliit man o malaking antas. Ang nasa ating kontrol ay ang nasa ating kalooban. Ang ating panloob na buhay, ang lihim na kaibuturang iyon, ang santuwaryo sa ating kalooban kung saan natin nakakatagpo ang Diyos, ang dapat nating pagtuunan ng ating lakas. Kung tungkol sa mga bagay na panlabas, hindi dapat maging mahalaga kung pinupuri o pinupuna tayo ng iba. Ang mahalaga ay kung ano ang totoo, at ikaw lamang at ang Diyos ang makasusuri sa iyong puso upang makita ang katotohanang iyon. Hindi naunawaan ng mga Pariseo ang mahalagang katotohanang ito. Ibinuhos nila ang lahat ng kanilang lakas sa kanilang imahe sa mata ng publiko, habang pinababayaan ang pinakamahalaga, kaya hindi nila nagawang akayin ang iba patungo sa Diyos.
Pagnilayan mo ngayon ang iyong kaluluwa. Gaano kadalas mong sinusuri ang iyong kalooban? Nagagawa mo bang maging tapat sa iyong sarili, na kinikilala ang iyong kasalanan at nagpapasalamat para sa iyong mga birtud? O kabilang ka ba sa mga mas nababahala sa kung paano sila nakikita ng iba? Ituon mo ang iyong paningin sa lihim na santuwaryo sa iyong kalooban, sapagkat doon, sa lihim na kaibuturang iyon, mo makakatagpo ang Diyos, lalago sa kabanalan, at pagkatapos ay maipapamalas ang tunay na kabanalang iyon sa ating mundo. Kapag nangyari iyon, magagamit ka rin ng Diyos bilang isang tunay na gabay ng iba tungo sa kabanalan.
Panginoon ng tunay na kabanalan, ninanais Mong linisin ang aking kaluluwa, at inaanyayahan Mo akong makatagpo Ka roon sa aking kalooban. Ipagkaloob Mo po sa akin ang biyayang kailangan ko upang higit kong pahalagahan ang kabanalan sa aking kalooban kaysa sa panlabas na pananaw at paghatol ng iba. Nawa’y maging banal ako, mahal kong Panginoon, at matutong maging kasangkapan ng kabanalang iyon para sa iba. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Higit pang mga Pagninilay sa Ebanghelyo
Mga Pagninilay sa Inaawit na Awa ng Diyos
Santo ng Araw – Santa Monica—Paggunita
Mga Pagpipilian sa mga Pagbasa sa Misa
Mga Meditasyon sa Banal na Kasulatan para sa Karaniwang Panahon
