30 kwietnia 2020
Czwartek III tygodnia okresu wielkanocnego
Czytania na dziś
Święty Pius V, papież — wspomnienie dowolne
Jezus powiedział do tłumów: „Nikt nie może przyjść do Mnie, jeżeli go nie pociągnie Ojciec, który Mnie posłał, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym”. J 6:44
Ten fragment Pisma Świętego ukazuje nam wspaniałą zasadę życia duchowego, którą musimy zrozumieć i według której musimy żyć, jeśli mamy zbliżać się do Boga. Chodzi o to, że to Ojciec pociąga nas do Jezusa.
Przede wszystkim ważne jest, by zrozumieć pierwszą część słów Jezusa: „Nikt nie może przyjść do Mnie, jeżeli…”. Mówi nam ona, że przyjście do Jezusa z wiarą, wzrastanie w tej wierze i wzrastanie w miłości do Boga nie są czymś, czego możemy dokonać o własnych siłach. Dojście do wiary jest odpowiedzią na działanie Boga w naszym życiu.
Ważne jest, by to zrozumieć, jeśli pragniemy nawiązać autentyczną relację z Chrystusem, ponieważ uświadamia nam to, że musimy pozwolić Bogu uczynić pierwszy krok w tej relacji. Kiedy Mu na to pozwalamy, naszym zadaniem jest następnie odpowiedzieć.
Oczywiście nie oznacza to, że mamy po prostu biernie czekać, aż Bóg wyjdzie nam naprzeciw. Bóg nieustannie wychodzi nam naprzeciw, nieustannie przemawia i nieustannie pociąga nas ku sobie. Naszym pierwszym zadaniem jest więc wsłuchanie się w Jego delikatne „zabieganie o nasze serce”. Przybiera ono postać łagodnych poruszeń łaski, które zapraszają nas, byśmy pełniej zwracali się ku Niemu i każdego dnia coraz bardziej Mu się oddawali.
W naszym zabieganym świecie tak łatwo dać się rozproszyć wielu głosom rywalizującym o naszą uwagę. Łatwo usłyszeć, jak świat wraz ze wszystkimi swoimi powabami nas przyciąga, a nawet wywiera na nas nacisk. Świat bardzo dobrze nauczył się docierać do nas w tych krótkich chwilach, gdy potrafimy skupić uwagę, i oferować szybkie zaspokojenie, które ostatecznie pozostawia w nas pustkę.
Ale głos Boga i Jego zaproszenie są zupełnie inne. Odnajdujemy je w wewnętrznej ciszy. Nie musimy jednak przebywać w klasztorze, aby osiągnąć tę wewnętrzną ciszę. Osiągamy ją raczej przez wierne poświęcanie każdego dnia czasu na modlitwę oraz wyrobienie w sobie nawyku zwracania się do Boga we wszystkim. Osiągamy ją, gdy odpowiadamy na Boże wezwanie, a potem czynimy to ponownie, i znów, i tak dalej. W ten sposób kształtuje się w nas nawyk pozwalania, by Bóg nas pociągał, słuchania, odpowiadania i pozwalania, by pociągał nas jeszcze bliżej, abyśmy znów mogli odpowiedzieć.
Zastanów się dzisiaj, jak uważnie słuchasz Boga. Spróbuj znaleźć dziś przynajmniej kilka minut ciszy (lub więcej). Zamknij oczy i słuchaj. Słuchaj Boga, który do ciebie mówi. Kiedy cię pociąga, odpowiadaj Mu z wielką hojnością. To najlepszy wybór, jakiego możesz dokonywać każdego dnia!
Panie, proszę, pociągnij mnie ku sobie, przyciągnij mnie blisko i pomóż mi rozpoznać Twój głos. Gdy słyszę Twoje wezwanie, pomóż mi odpowiadać Ci z wielką hojnością. Moje życie należy do Ciebie, drogi Panie. Pomóż mi pragnąć Ciebie coraz bardziej. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Święty dnia – Święty Pius V, papież
Mogę wejść w twoje życie, jeśli Mi pozwolisz
Rozważania duchowe
