8 lipca 2020
Środa XIV tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Jezus przywołał do siebie dwunastu swoich uczniów i udzielił im władzy nad duchami nieczystymi, aby je wypędzali i leczyli wszystkie choroby i wszelkie słabości. Mateusz 10:1
Jezus daje swoim Apostołom świętą władzę. Mogli wypędzać złe duchy i uzdrawiać chorych. Swoim przepowiadaniem pozyskali też wielu ludzi dla Chrystusa.
Warto przyjrzeć się temu niezwykłemu charyzmatowi czynienia cudów, który mieli Apostołowie. Jest to interesujące, ponieważ dziś nie widzimy tego tak często. Wydaje się jednak, że u początków Kościoła cuda były dość powszechne. Jednym z powodów jest to, że Jezus na samym początku dał bardzo wyraźny znak, by zapoczątkować dzieło. Cuda, których dokonywał On sam oraz Jego Apostołowie, były potężnymi znakami mocy i obecności Boga. Pomagały one uwiarygodnić przepowiadanie Apostołów i prowadziły do licznych nawróceń. Wydaje się, że w miarę rozwoju Kościoła tak liczne cuda nie były już tak konieczne do potwierdzania wiarygodności słowa Bożego. Z czasem osobiste życie i świadectwo wierzących wystarczały, by szerzyć Ewangelię bez pomocy licznych cudów. Męczeństwo i akty wielkiej wiary stały się prawdziwymi znakami obecności Boga.
Warto to zrozumieć, ponieważ coś podobnego dostrzegamy we własnym życiu wiary i nawrócenia. Często na początku naszej drogi wiary mamy wiele mocnych doświadczeń obecności Boga. Mogą im towarzyszyć głębokie, niosące pociechę odczucia duchowe oraz wyraźne poczucie, że Bóg jest z nami. Z czasem jednak te odczucia mogą zacząć zanikać, a my możemy się zastanawiać, gdzie się podziały albo czy nie zrobiliśmy czegoś złego. Kryje się w tym ważna lekcja duchowa.
W miarę jak nasza wiara się pogłębia, duchowe pociechy, które możemy otrzymywać na początku, często zanikają, ponieważ Bóg chce, abyśmy kochali Go i służyli Mu, kierując się bardziej oczyszczoną wiarą i miłością. Powinniśmy wierzyć w Niego i podążać za Nim nie dlatego, że dzięki Niemu dobrze się czujemy, lecz dlatego, że kochać Go i służyć Mu jest rzeczą dobrą i słuszną. Może to być trudna lekcja, ale jest ona niezbędna.
Zastanów się dzisiaj, jak głęboka jest twoja wiara i na ile daje ci oparcie. Czy znasz i kochasz Boga także wtedy, gdy jest trudno i gdy On wydaje się daleki? Właśnie w takich chwilach, bardziej niż w jakichkolwiek innych, twoja osobista wiara i twoje nawrócenie mogą rozwijać się najmocniej.
Panie, pomóż mi, aby moja wiara w Ciebie i moja miłość do Ciebie były głębokie, stałe i mocne. Pomóż mi opierać się na tej wierze bardziej niż na jakichkolwiek zewnętrznych „cudach” czy uczuciach. Pomóż mi kochać Cię przede wszystkim z czystej miłości do Ciebie. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Ilustracja: Chrystus ze swoimi uczniami, autor: Mironow
NOWOŚĆ!
Myśli o starzeniu się:
Od starzejącego się kapłana
365 krótkich, opartych na wierze myśli o starzeniu się, które możesz rozważać przez cały dzień, każdego dnia roku!
