20 stycznia 2021
Środa II tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Święty Fabian, papież i męczennik — wspomnienie dowolne
Święty Sebastian, męczennik — wspomnienie dowolne
Wtedy powiedział do faryzeuszów: „Czy wolno w szabat czynić dobro, czy zło, życie ocalić, czy je zniszczyć?”. Lecz oni milczeli. Spojrzawszy na nich z gniewem, zasmucony zatwardziałością ich serc, Jezus powiedział do człowieka: „Wyciągnij rękę”. Wyciągnął ją i jego ręka została uzdrowiona. Mk 3:4–5
Grzech niszczy naszą relację z Bogiem. Zatwardziałość serca jest jednak jeszcze bardziej niszcząca, ponieważ utrwala szkody wyrządzone przez grzech. A im bardziej zatwardziałe jest czyjeś serce, tym trwalsze są te szkody.
W powyższym fragmencie Jezus gniewał się na faryzeuszów. Często uczucie gniewu jest grzeszne, gdy wynika z niecierpliwości i braku miłości. Innym razem jednak uczucie gniewu może być dobre, gdy wypływa z miłości do innych i nienawiści do ich grzechu. W tym przypadku Jezusa zasmuciła zatwardziałość serc faryzeuszów i ten smutek wzbudził Jego święty gniew. Jego „święty” gniew nie doprowadził do nieracjonalnej krytyki; przeciwnie, skłonił Jezusa do uzdrowienia tego człowieka w obecności faryzeuszów, aby ich serca zmiękły i aby uwierzyli w Jezusa. Niestety, tak się nie stało. Już następne zdanie Ewangelii mówi: „Faryzeusze wyszli i zaraz naradzali się z herodianami przeciwko Niemu, aby Go zgładzić” (Mk 3:6).
Należy bardzo wystrzegać się zatwardziałości serca. Problem polega na tym, że ludzie o zatwardziałych sercach zwykle nie chcą przyjąć do wiadomości, że ich serca są zatwardziałe. Są nieustępliwi i uparci, a często także przekonani o własnej sprawiedliwości. Dlatego osobom cierpiącym na tę duchową dolegliwość trudno się zmienić, zwłaszcza gdy ktoś zwraca im na nią uwagę.
Ten fragment Ewangelii daje ci ważną sposobność, by uczciwie zajrzeć we własne serce. W tym wewnętrznym badaniu siebie i rozmowie wystarczy obecność twoja i Boga. Zacznij od zastanowienia się nad faryzeuszami i złym przykładem, jaki dawali. Następnie spróbuj spojrzeć na siebie z wielką szczerością. Czy trwasz w uporze? Czy tak bardzo tkwisz w swoich przekonaniach, że nie chcesz nawet rozważyć możliwości, iż czasem możesz się mylić? Czy są w twoim życiu osoby, z którymi doszło do konfliktu, który nadal trwa? Jeśli w czymkolwiek z tego rozpoznajesz siebie, to być może rzeczywiście cierpisz na duchową chorobę zatwardziałego serca.
Zastanów się dziś nad własną duszą i swoimi relacjami z innymi z jak największą szczerością. Nie wahaj się porzucić postawy obronnej i otworzyć się na to, co Bóg może chcieć ci powiedzieć. A jeśli dostrzeżesz choćby najmniejszą skłonność do zatwardziałości i uporu serca, błagaj naszego Pana, aby wszedł do niego i je zmiękczył. Taka zmiana jest trudna, lecz płynące z niej korzyści są nieocenione. Nie wahaj się i nie zwlekaj. Ostatecznie warto się zmienić.
Mój kochający Panie, dziś otwieram się na zbadanie własnego serca i proszę, abyś pomagał mi zawsze otwierać się na zmianę, gdy jest ona konieczna. Pomóż mi zwłaszcza dostrzec wszelką zatwardziałość, jaka może kryć się w moim sercu. Pomóż mi przezwyciężyć wszelką nieustępliwość, upór i przekonanie o własnej sprawiedliwości. Daj mi dar pokory, drogi Panie, aby moje serce mogło stawać się coraz bardziej podobne do Twojego. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Święci dnia –
Święty Fabian, papież i męczennik
Także
Święty Sebastian, męczennik
Ilustracja powyżej: Jezus uzdrawia człowieka z uschłą ręką
