Czwartek, 23 grudnia 2021
Dzień powszedni Adwentu
Czytania na dziś
Święty Jan Kanty, prezbiter — wspomnienie dowolne
Pytali więc znakami jego ojca, jakie imię pragnie mu nadać. On poprosił o tabliczkę i napisał: „Jan będzie mu na imię”, a wszyscy się zdumieli. Natychmiast otworzyły się jego usta, rozwiązał się jego język i zaczął mówić, błogosławiąc Boga. Łukasz 1:62–64
Nasza piękna opowieść trwa, w miarę jak zbliżamy się do świętowania narodzin Chrystusa w dzień Bożego Narodzenia. Dziś ponownie rozważamy postać Zachariasza, ojca świętego Jana Chrzciciela. Przypominamy sobie, jak Bóg pobłogosławił jemu i Elżbiecie cudownym poczęciem dziecka w podeszłym wieku, po latach bezpłodności. Anioł Gabriel ukazał się Zachariaszowi w świątyni, aby objawić to chwalebne wydarzenie, lecz Zachariasz przyjął tę wieść z niedowierzaniem. W rezultacie został pozbawiony mowy aż do tego właśnie dnia — dnia narodzin jego syna.
Dzisiejsza Ewangelia ukazuje, jak Zachariasz rozwiązał węzeł swojego niedowiarstwa. Uczynił to, wypełniając polecenie anioła, by nadać dziecku imię „Jan”. Zgodnie z tradycją ich pierworodny syn otrzymałby po ojcu imię Zachariasz. Bóg jednak wybrał imię „Jan”, dlatego zarówno Zachariasz, jak i Elżbieta otrzymują sposobność, by przyjąć i okazać swoją wiarę, akceptując imię nadane ich dziecku przez Boga.
W pewnym sensie możemy powiedzieć, że Zachariasz „naprawił swój błąd”. Naprawił go, wybierając wiarę i postępując zgodnie z nią. To wielkie świadectwo dla nas wszystkich, ponieważ każdy z nas w taki czy inny sposób zawiódł w wierze. W przypadku Zachariasza Bóg ukarał go surowo, odbierając mu zdolność mówienia. Dziś jednak widzimy, że to „odebranie” Zachariaszowi mowy nie miało być przede wszystkim karą, lecz miało pozwolić Bogu objawić swoją chwałę poprzez okazanie wiary przez Zachariasza. Ludzie „zdumiewają się”, gdy Zachariasz dokonuje tego aktu wiary i nadaje swojemu nowo narodzonemu dziecku imię „Jan”. W ten sposób jego cierpienie staje się teraz objawieniem chwały Bożej!
W życiu każdego z nas raz po raz można wskazać chwile, gdy zabrakło wiary. Czasem Bóg uznaje za stosowne nałożyć na nas z tego powodu surową „karę”. Możemy doświadczać cierpienia lub trudności dlatego, że nie posłuchaliśmy całym sercem Jego głosu. Wiedz jednak, że żadna „kara” od Boga nie jest przede wszystkim skutkiem Jego gniewu. Najczęściej Bóg dopuszcza raczej konsekwencje wszelkiego braku wiary, ponieważ ma na względzie coś większego. W tym przypadku chodziło o to, by mógł we właściwym momencie rozwiązać język Zachariasza, aby ten z wielką wiarą oddał Bogu chwałę. W naszym życiu powinniśmy wypatrywać podobnego działania Boga.
Zastanów się dziś nad wszelkimi trudnościami, jakich przyszło ci doświadczyć wskutek własnej słabości, grzechu lub braku wiary. Nie postrzegaj żadnej trudności jako kary w zwykłym znaczeniu tego słowa. Dostrzeż w niej raczej sposobność, przez którą Bóg wzywa cię do oddania Mu jeszcze większej chwały.
Panie, wiem, że w moim życiu brakuje wiary. Nie dowierzam wszystkiemu, co do mnie mówisz. W rezultacie często nie wprowadzam Twoich słów w czyn. Drogi Panie, gdy cierpię z powodu mojej słabości, pomóż mi zrozumieć, że to cierpienie, jak i każde inne, może przyczynić się do oddania Tobie chwały, jeśli odnowię swoją wiarę. Pomóż mi, jak Zachariaszowi, zawsze wracać do Ciebie i posługuj się mną jako narzędziem objawiania Twojej chwały. Jezu, ufam Tobie.
Wielkie antyfony adwentowe „O”
17–23 grudnia
Zobacz wszystkie nasze materiały na Adwent
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Święty dnia – Święty Jan Kanty, prezbiter
