11 grudnia 2023
Poniedziałek II tygodnia Adwentu
Czytania na dziś
Św. Damazy I, papież — wspomnienie dowolne
A jacyś mężczyźni przynieśli na noszach człowieka, który był sparaliżowany; próbowali wnieść go do środka i położyć przed Nim. Nie mogąc jednak znaleźć sposobu, by go wnieść z powodu tłumu, weszli na dach i przez dachówki spuścili go na noszach do środka, przed Jezusa. Łukasz 5:18–19
Warto zauważyć, że gdy pełni wiary przyjaciele paralityka spuszczali go przez dach przed Jezusa, otaczali Go faryzeusze i nauczyciele Prawa „ze wszystkich miejscowości Galilei, Judei i Jerozolimy” (Łukasz 5:17). Przywódcy religijni przybyli tłumnie. Należeli do najlepiej wykształconych Żydów i znaleźli się wśród tych, którzy zgromadzili się tego dnia, by słuchać nauczania Jezusa. To po części właśnie z powodu ich licznej obecności wokół Jezusa przyjaciele paralityka nie mogli do Niego dotrzeć bez tak radykalnego kroku, jakim było zrobienie otworu w dachu.
Co zatem robi Jezus, gdy widzi paralityka spuszczanego przez dach przed Niego? Powiedział paralitykowi, że jego grzechy zostały odpuszczone. Niestety te słowa natychmiast spotkały się z ostrą krytyką w sercach owych przywódców religijnych. Mówili między sobą: „Kim jest Ten, który wypowiada bluźnierstwa? Któż może odpuszczać grzechy prócz samego Boga?” (Łukasz 5:21).
Jezus jednak znał ich myśli i postanowił dokonać jeszcze jednego czynu dla dobra tych przywódców religijnych. Pierwszy czyn Jezusa — odpuszczenie grzechów paralitykowi — służył dobru paralityka. Co ciekawe, fizyczne uzdrowienie paralityka wydaje się natomiast służyć przede wszystkim tym zarozumiałym i przekonanym o własnej sprawiedliwości faryzeuszom i nauczycielom Prawa. Jezus uzdrawia tego człowieka, aby „wiedzieli, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów” (Łukasz 5:24). Ewangelia mówi nam, że gdy tylko Jezus dokonał tego cudu, wszystkich „ogarnęła bojaźń” i wielbili Boga. Najwyraźniej dotyczyło to również tych skorych do osądzania przywódców religijnych.
Czego nas to zatem uczy? Pokazuje, jak głęboko Jezus kochał tych przywódców religijnych pomimo ich wyjątkowej pychy i skłonności do osądzania. Chciał pozyskać ich serca. Chciał, aby się nawrócili, uniżyli i zwrócili ku Niemu. Dość łatwo jest okazać miłość i współczucie komuś, kto jest sparaliżowany, odrzucony i już doznał upokorzenia. Potrzeba jednak niezwykle wielkiej miłości, by otoczyć głęboką troską także ludzi pysznych i aroganckich.
Rozważ dziś miłość, jaką Jezus darzył tych przywódców religijnych. Choć przychodzili, by doszukiwać się w Nim winy, niesprawiedliwie Go osądzać i nieustannie próbowali zastawić na Niego pułapkę, Jezus nigdy nie przestawał zabiegać o ich serca. Myśląc o tym miłosierdziu naszego Pana, pomyśl także o osobie w twoim życiu, którą najtrudniej ci kochać, i odnów postanowienie, by kochać ją całym sercem, naśladując naszego Boskiego Pana.
Mój najmiłosierniejszy Panie, daj mi serce pełne przebaczenia i miłosierdzia dla innych. Pomóż mi szczególnie otaczać głęboką troską tych, których najtrudniej mi kochać. Umocnij mnie, abym na wzór Twojego Bożego miłosierdzia okazywał wszystkim radykalną miłość, tak aby mogli głębiej Cię poznać. Jezu, ufam Tobie.
Tradycyjnie odmawiana 15 razy dziennie od 30 listopada do Wigilii Bożego Narodzenia włącznie.
Zobacz nasze materiały na Adwent!
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Święty na dziś – Święty Damazy I, papież
