Środa, 27 grudnia 2023
Świętego Jana, Apostoła i Ewangelisty — święto
Trzeci dzień oktawy Narodzenia Pańskiego
Czytania na dziś
Pierwszego dnia tygodnia Maria Magdalena pobiegła do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego Jezus miłował, i powiedziała im: „Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono”. Wyszli więc Piotr i ów drugi uczeń i udali się do grobu. Jan 20:1–3
To ciekawe, że święty Jan mówi o sobie jako o uczniu, „którego Jezus miłował”. Oczywiście Jezus kochał wszystkich ludzi. Kochał wszystkich uczniów. Jednak w Ewangelii według świętego Jana ten wyjątkowy tytuł umiłowanego ucznia przypada właśnie Janowi.
Świętego Jana Apostoła można uznać za tego umiłowanego ucznia z wielu powodów. Najpierw przypomnij sobie szczególną bliskość i czułość, jakie Jan okazuje Jezusowi podczas Ostatniej Wieczerzy, gdy spoczywa obok Niego. Przypomnij sobie również, że spośród uczniów tylko Jan stał u stóp krzyża z Matką Jezusa i że Jezus powierzył swoją Matkę Janowi, a Jana swojej Matce. Zauważ też w powyższym fragmencie, że to Jan pierwszy pobiegł do pustego grobu, gdy tylko Maria Magdalena opowiedziała mu o swoim odkryciu. Ponadto wielu badaczy uważa Jana za najmłodszego ucznia. A jako młodszy uczeń mógł być otaczany przez naszego Pana szczególną, ojcowską troską.
Można jednak widzieć w Janie umiłowanego ucznia także z innego powodu. Po prostu tak właśnie Jan postrzegał siebie, gdy pisał swoją Ewangelię. Być może czynił tak dlatego, że opowiadanie o życiu Jezusa było dla niego czymś głęboko osobistym. Jego własna miłość i przywiązanie do Pana były najważniejszą i najbardziej pochłaniającą namiętnością jego duszy. Wydaje się też, że gdy Jan mówi o Jezusie i o swoich spotkaniach z Nim, odczuwa wewnętrzną potrzebę modlitewnego rozważania świętej i duchowej miłości, jaką Jezus go darzył. Wydaje się zatem, że Jan nie mógł mówić o swoich spotkaniach z naszym Panem, nie wskazując zarazem na Bożą miłość, która ich łączyła. To tak, jakby za każdym razem, gdy w swojej Ewangelii opowiadał o spotkaniu z Jezusem, ogarniało go zdumienie prostym faktem, że Jezus, Syn Boży, Mesjasz, znał go i kochał osobiście. Dlatego odczuwał potrzebę, by wciąż na nowo o tym mówić.
W tym świetle rozważanie tego, co działo się w duszy Jana, jest czymś bardzo pięknym w wymiarze duchowym. Był on niewątpliwie człowiekiem głęboko poruszonym przez Boga w Osobie Jezusa. A po wniebowstąpieniu Jezusa święta miłość Jana do Niego, jak się wydaje, tylko wzrastała. Gdy wyruszał jako apostoł, głosząc zbawienie przychodzące przez jego Zbawiciela i drogiego przyjaciela, wyraźnie z każdym dniem zbliżał się do naszego Pana. Kiedy pod koniec życia Jan pisał swoją Ewangelię, jego serce niewątpliwie płonęło Bożą miłością, a on sam z wielkim utęsknieniem oczekiwał pełnego zjednoczenia ze swoim Panem w niebie.
Oddając cześć temu wyjątkowemu i świętemu apostołowi, rozważ dziś prostą prawdę: również do ciebie skierowane jest zaproszenie do udziału w świętej i pełnej zażyłości miłości, która łączyła Jezusa i świętego Jana. Zastanów się nad tym, że nasz Pan kocha także ciebie miłością doskonałą, bliską i całkowitą. Jeśli potrafisz wpatrywać się w miłość obecną w sercu tego umiłowanego ucznia, to i ty możesz mieć w niej udział i stać się umiłowanym uczniem.
Mój umiłowany Panie, miłość, którą obdarzyłeś ucznia Jana, była doskonała pod każdym względem. Po swoim wniebowstąpieniu nadal pogłębiałeś swoją więź z nim, przyciągając go coraz bliżej do Twojego Najświętszego Serca. Proszę, wylej na mnie tę samą miłość i przyciągnij mnie do Twojego Serca, abym i ja stał się Twoim umiłowanym uczniem. Święty Janie, módl się za nami. Jezu, ufam Tobie.
Czy rozważysz przekazanie darowizny na koniec roku?
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Więcej rozważań na Boże Narodzenie:
Wspomnienie poruszenia z radości
Ilustracje powyżej: Święty Jan z orłem, źródło: flickr
