25 maja 2024
Sobota VII tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Święty Beda Czcigodny, prezbiter i doktor Kościoła — wspomnienie dowolne
Święty Grzegorz VII, papież i zakonnik — wspomnienie dowolne
Święta Maria Magdalena de Pazzi, dziewica — wspomnienie dowolne
Przynosili do Jezusa dzieci, żeby ich dotknął, lecz uczniowie szorstko zabraniali im tego. A Jezus, widząc to, oburzył się i rzekł do nich: „Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże”. Mk 10:13–14
Prostota, ufność, czystość intencji, przejrzystość i zdolność podnoszenia się po trudnościach to cechy, które dzieci często mają z natury. Nie są jeszcze zdolne do złych zamiarów. Szybko przebaczają i godzą się, gdy dochodzi do konfliktów. Mają też niezachwianą ufność w opiekę rodziców. To niektóre z cech, które powinniśmy naśladować w naszej relacji z Bogiem.
Wydaje się, że z wiekiem i w miarę rozwoju naszego ludzkiego rozumu możemy tracić niektóre ważne cechy, które mieliśmy jako dzieci. Jednak w relacji z naszym kochającym Bogiem nigdy nie wolno nam utracić tych ważnych dziecięcych cech, które prowadzą nas do całkowitej ufności i zależności od Bożej opatrzności i opieki.
Dzieci są również słabe w tym sensie, że nie potrafią same o siebie zadbać. Całkowicie polegają na opiece innych, zwłaszcza rodziców. Dlatego dziecko jest idealnym obrazem tego, jak powinniśmy zbliżać się do Boga. Musimy dostrzegać naszą słabość i zależność. Musimy wiedzieć z głębokim przekonaniem, że nie jesteśmy w stanie sami o siebie zadbać. I choć z wiekiem możemy osiągnąć pewną niezależność, będąc w stanie zaspokajać własne potrzeby materialne, nigdy nie będziemy w stanie sami zaspokoić naszych wewnętrznych potrzeb duchowych. W naszych potrzebach duchowych pozostajemy całkowicie zależni od Bożego miłosierdzia. Nigdy nie wolno nam zapominać, że w głębi jesteśmy istotami duchowymi, które tęsknią za prawdziwym duchowym zaspokojeniem. Zadowolenie płynące z dóbr materialnych lub przyjemności cielesnych, które możemy zdobyć własnymi siłami, nigdy nie wystarczy, by dać nam spełnienie na najgłębszym poziomie naszego jestestwa. Bóg i tylko Bóg może dać nam takie spełnienie.
Pomyśl o swoim podejściu do życia. Czy starasz się znaleźć spełnienie i zadowolenie w życiu dzięki własnym wysiłkom? Czy próbujesz przejąć całkowitą kontrolę nad swoim obecnym i przyszłym szczęściem? Choć odpowiedzialne postępowanie w życiu jest niezbędne, trzeba zrozumieć, że najbardziej odpowiedzialne działanie polega na dobrowolnym oddaniu całkowitej kontroli nad naszym życiem Bożej opatrzności i opiece. Jak dziecko zależy od rodzica, tak my musimy zależeć od łaski Bożej.
Przyjrzyj się dziś dziecku. Rozważ zwłaszcza to, jak bardzo jest ono zależne od innych. Czyniąc to, spójrz podobnie na siebie — jako na kogoś, kto musi stać się całkowicie zależny od Boga we wszystkim, co ważne w życiu, i we wszystkim, co ostatecznie daje spełnienie temu, kim jesteś. Zaufaj Bożej opatrzności i miłosierdziu i pozwól, by ta dziecięca ufność złożyła cię bezpiecznie w ramionach twojego Ojca w niebie.
Kochający Ojcze, zwracam się do Ciebie z całkowitą ufnością, jak małe dziecko zwraca się do kochającego rodzica. Niech nigdy nie ogarnie mnie taka samowystarczalność, bym uległ złudzeniu, że potrafię samodzielnie znaleźć spełnienie w życiu. Niech zamiast tego zawsze widzę w Tobie jedyne źródło prawdziwego spełnienia i zawsze ufam tylko Tobie. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
Święci dnia –
Święty Beda Czcigodny, prezbiter i doktor Kościoła
Święty Grzegorz VII, papież i zakonnik
Święta Maria Magdalena de Pazzi, dziewica
